Tymczasem postanowiłem zrobić przegląd najlepszych budzyńskich
one-linerów, czyli pojedynczych wersów, które same w sobie wydają mi się najlepsze pod względem poetyckim, takie, które chwytają w kilku zwięzłych a pięknych słowach całą istotę problemu.
(ale skupiam się na wartości sensu stricte poetyckiej, więc raczej będę omijał takie, skądinąd doskonale trafione teksty jak
jeżeli nam zabraknie sił, zostaną jeszcze morze i wiatr czy
welcome to the death television czy też
my jesteśmy armia, niewidzialna armia).
z okresu najstarszego postanowiłem wyróżnić trzy:
w zwykłym szarym domu szary smutny człowiek zmienia szare smutki w szare smutne dni
proste niby nagromadzenie powtórzeń, ale wyjątkowo zgrabnie się to układa i wręcz przytłacza szarością!
powietrze jest dymem tych, co nienawidzą
uwielbiam takie skróty myślowe (pewnie to się jakoś fachowo nazywa, ale elsea nieobecna, więc nie moge się dopytać)
po polach przyszłych bitew wałęsa się twój cień
to jest dla mnie tekstowy numer jeden na Antiarmii; ja nie wiem, skad niektórym takie rzeczy przychodza do głowy
Ale jest to czad!
o
Legendzie juz było, więc zostawmy...
z
Triodante też trzy:
siedziba błądzących ciał szukających swego wyludniacza
jeden wers, który streszcza piekło lepiej niż wszystkie następne razem wzięte; neologizm, którego użycie tu pachnie geniuszem... tylko czyim? Budzego czy Becketta?
leć pod przykrywkę, pod przykrywką przepaść!
krótkie i na pozór dziwaczne, a ile znaczenia się w tym kryje!
umarłem aby żyć i kochać aby żyć
zaplątana konstrukcja gramatyczna, która wydaje się kryć w sobie nieskończoność...
Z
Ducha o dziwo niczego nie wybrałem. Duch ma w sobie kilka rewelacyjnych
zwrotek, które będa musiały poczekać, aż napiszę posta o najlepszych zwrotkach. I sporo tekstów silnych przez swoją wymowę (umarłem dzisiaj w Twoich rękach w szczerym polu!), niekoniecznie zaś przez poezję. Z moich ulubionych to by było "głupstwo w oczach świata puka w twoje okno" albo "wesołe miasteczko zdmuchnięte przez noc", ale to nie jest to, co na
następnej płycie. . .
jak okiem sięgnąć nie ma tu nic a jednak jest wszystko
albo
co odpuszczone w niebie szuka cię po wsiach
oj, to są wyjątkowo udane wersy...
Ale przede wszystkim i ponad wszystkim tekst, który odbieram jako - ehem, przypominaja się czasy szkolne - manifest programowy poety Budzyńskiego, w którym przedstawia on swój pogląd na rolę poety i poezji
czyli prościej mówiąć
wiatr jest szary a księżyc zielony - zło jest złe
To nawet do moich dzieci trafiło idealnie. najpierw się dziwiły, jak to księżyc zielony, ale potem zrozumiały, że wiatr może sobie być szary czy kostropaty, jak kto chce, i księżyc takoż. Ale zło zawsze pozostaje złe.
. . . albo na
Tańcu szkieletów, który poetycko nie wiem, czy nie jest najlepszym, co Budzy napisał:
czyjeś piosenki czy kosmosu szum - obojętne prawie jest
w niedzielę nie płynie czas i nie starzeje się nikt
no bo czy nie ma innych miejsc, tylko Zgorzelec, by zakochać się?
zegary tak strasznie spieszą się zobaczyć dobro i zło
prosty przedziałek jak nieosiągalny ląd
Wybór tyleż przypadkowy, że można by wybrać dziesięć innych na miejsce tych.
A z
Pocałunku niczego nie wybrałem. Płyta świetnych tekstów, ale znowu więcej zwrotek do wyboru niż pojedynczych wersów. Widocznie mało zwięzly był Tom na tej płycie albo ja nie zrozumiałem jego skrótów myślowych
I
na koniec:
ryzyk fizyk metafizyk, umieram prawie co noc
i
zighajler zighajler, duchowy rotwajler
oraz - przede wszystkim:
kosmos pająka zdmuchnięty przez dziewczynkę
z tekstu, który jak już kiedyś pisałem jest wg mnie jednym z najlepszych
wierszy napisanych przez Budzego do jego piosenek.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
