Antonio pisze:
Mylna ok
Kiedyś przeczołgałem tam większość dostępnych korytarzy
No to jestem pod wrażeniem i gratuluję!
Nie wiem, jakie korytarze ja przeszłam, chyba takie podstawowe, wiem, że szłam z grupą i oni prowadzili a ja za nimi. Miałam plecak, taki zwykły, nieduży, ale rozmiarów wystarczających, żebym nie była w stanie w niskich korytarzach poruszać się normalnie na czworakach, bo zawadzał o sufit. W związku z tym zamiast iść normalnie, rękami z przodu, nogami z tyłu, brzuchem do dołu, szłam odwrotnie - nogami do przodu, rękami z tyłu, brzuchem do góry. Plecak zwisał w dół. Pozycja trochę niewygodna, ale na krótkim odcinku mogłaby zdać egzamin. Ja tymczasem wlazłam w ten sposób w niski korytarz, nie mając pojęcia, jak długo będzie się on ciągnął. Dołem płynęła rzeka wody, trzeba było szukać oparcia dla rąk i nóg po bokach. W połowie drogi opadłam z sił, mięśnia mi wysiadły, były miejsca takie, gdzie oparcie to znaleźć było bardzo trudno. A korytarz ciągnie się i ciągnie, końca nie widać. Moja klaustrofobia, normalnie dość lekka, dała się w pełni we znaki. W pewnym momencie byłam przekonana, że już tam zostanę. Nie miałam już siły utrzymać się na tych suchych, bocznych ścianach i czułam, że lada chwila wpadnę do wody. Oczywiście posuwanie się naprzód po dnie niewątpliwie dla mięśni byłoby znacznie łatwiejsze. Ale nie miałam jakoś najmniejszej ochoty przemaczać ubrania i butów, biorąc pod uwagę fakt, że dzień ogólnie był deszczowy i bardzo zimny, jaskinia jak to jaskinia - jeszcze zimniejsza, i taka opcja groziła zamarznięciem. Znajomi szli z przodu, z większością dawno straciłam kontakt wzrokowo - słuchowy. Przede mną był tylko jeden chłopak, który miał doskonały ubaw ze mnie i całkiem nie rozumiał powagi sytuacji. W pewnym momencie pękłam całkiem i aż się rozryczałam.
Jednak strach przed utknięciem w tym koszmarnym miejscu na zawsze był większy niż moja słabość i nie wiem już sama, jaką siłą woli i samozaparcia udało mi się w końcu pokonać tą trasę i stamtąd wyjść. Kiedy już znalazłam się bezpiecznie na powierzchni świata, nie mogłam po prostu uwierzyć w to, że żyję. I stwierdziłam, że mimo mojej całej miłości do jaskiń, w tą po raz drugi nie wejdę już nigdy w życiu! Chyba, że będę miała wodoszczelny kombinezon i gumiaki na nogach!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
! Ale to chyba z powodu zawodów zjechało tam tylu ludzi? Jak byłam pod Giewontem w środku lipca, to nie było prawie nikogo. Fakt, że dzień nieco mglisty mógł trochę zniechęcać... ale znowu nie było aż tak źle, żeby nie było widoków...
