Miki pisze:
W każdym razie, jestem pod wrażeniem i czekam na dłuższą relację Gera i Bartka
wyjazd o 9, wszyscy zbieramy się pod Lipami, uśmiechy, gitary, precjoza, rozdzielamy się na trzy samochody, Karol jedzie z nami, acz niechętnie bo pospałby u Waldemara, zabiera poduszeczkę, jedziemy, Karol peroruje (
Umieraj, najlepszy numer, chociaż gram tam tylko trzy nuty, mam trzy strzały, dzisiaj zabiję gera, siebie i Kmietę [Witek:
siebie na końcu musisz]) a ja łapię wielkiego stresa
w Kosztrzynie (best moment dnia) menadżerka wypada z jadącego jeszcze samochodu
woodstockowicz z koszulką znak zakazu dla krzyza, przebijamy się samochodami przez gejzery ludzi, w drugą stronę odjeżdżają zapiaszczone samochody, jakaś dziewczyna w welonie ślubnym, akredytacje, plakietki, trzipsy, Kaja mówi że będzie z nami śpiewać, idziemy uczyć się harmonii, choć Kmieta przestrzega Kaję przede mną, sprzęt się wnosi, idziemy na próbę
po drodze na próbę namawiam Budzego żebyśmy zagrali With a Little Help From My Friends (wcześniej na próbach graliśmy Roadhouse Blues, People Are Strange i Bike); uff, udaje mi się podłączyć Diesla Frantza (
będziesz miał najlepszy wzmacniacz na całym woodstocku) i wszystkie kostki, gra pięknie, podłączenia, uśmiechy, Budzy idzie sprawdzić przed scenę jak brzmi a my gramy Dzień bez duchów i ja śpiewam, widzę Natalię i Stasia, ładnie brzmi wszystko, Bartek się uśmiecha, jak on to robi że ma taki luz?
potem jadą do Kościoła a my zostajemy z Witkiem i Bartkiem i Krzysiem Pielgrzymem i wychodzimy na pole woodstockowe, wcale nie śmierdzi i nikt nas nie zaczepia, ale słońce tak napieprza, że ja uciekam za scenę, stamtąd widzę jak Hare Kriszna przejeżdża na wielkim wozie na wielkich kołach przez całą przestrzeń woodstockową, przelatuje mnie chłodny dreszcz i idę coś zjeść
ćwiczymy harmonie z Kaja, rozmowa z Edytą, ćwiczymy harmonie z Kają, gramy Beatlesów z Kmietą, ćwiczymy harmonie z Kają, Kaja ma super głos i jest niezmordowana, ja już nie mogę, a ona powtórzmy, powtórzmy, dobrze że mam obsesję trójgłosową, dochodzi Budzy i ćwiczymy Kfinto w trójgłosie,
słuchajcie, nie gramy Na niebie ciągły ruch, zagramy na początek Beatlesów
gramy po zespole który rozgrzał publiczność do białości, po raz pierwszy w życiu mam poczucie że to źle że jestem taki anachroniczny muzycznie, gramy na początek Beatlesów, nie słyszę Kaji i nie wiem czy śpiewamy na dwa czy na trzy głosy, Radio jakoś idzie i Dzień, chociaż dżwięk NIE JEST TAKI SAM JAK NA PRÓBIE (ale dlatrzego?), dobre świsty Karola, Cuda kompletnie żle z mojej strony, nie słyszę co gram i nie udają mi się oktawery, Aviator, Aviator, gdzie jesteś i Twoje gibkie palce? Kfinto na początku też źle, ale potem błysk i podmuch łaski, zaczynam się słyszeć i wszystko zaczyna płynąć, w części środkowej jaki czad!!!!! Bartek uśmiecha się od ucha do ucha, nareszcie, nareszcie dobrze
Taniec Szkieletów i wstrząsająco mocny riff wychodzi z czeluści pieca - błogosławiony Frantz!, Umieraj jak należy, widzę jak Karol mnie zabija, Ufo super, Budzy walczy ale daje radę, Serce dobrze i zaczynam melodyjkę z Trenu, ale Budzy mówi że nie stroję i muszę coś z tym zrobić, nie ma więc przelewającej się gitary a la Byrds w zwrotkach, ale w refrenie już tak, solo nawet fajne, a tu już koniec koncertu, jaka szkoda, Working Class Hero, widzę jak czujnie ludzie słuchają, a Budzy stoi i ich podjudza, Dzień bez duchów to już zupełna beztroska, ekspresja Budzego, fajnie, żal schodzić ze sceny
podziękowania i uściski, pakowanie sprzętu, idziemy coś zjeść na kartki, pani wyraźnie zmęczona, wokalistka Guano Apes podchodzi i bierze sobie mój szaszłyk, ja mówię
ale to mój chyba, Kmieta szepce
Gero, odpuść , a ja myślę, słusznie i mówie do pani że okej, to proszę zrobić dla mnie jeszcze jeden, ale pani tupie mentalnie nogą ze łzami w oczach i mówi ze nie może bo NIE MAM KARTECZKI, obrażam się i idę sobie kupić pierogi, choć Bartek pokazuje mi jeszcze jedną Karteczkę, którą chyba z w ę d z i ł Karolowi
ja jestem dość zadowolony, ale serce mi rośnie gdy patrzę na to jaki Bartek jest szczęśliwy, piszę esy do Frantza i Klimczaka, spływają gratulacje od Pauliny, Siory i OtoKara, wracamy słuchając koncertu Watersa i T Love i wspominamy pierwsze wyprawy i manewry (to już pięć lat!!!!) zając wpada pod koła, czasem zawieje las, dojeżdżamy, a Bartek mówi:
tak to bym mógł spędzić każdy weekend
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
