Ale numer. Tworząc ten wątek prawie cztery (!) lata temu, pisałem o konsekwentnie i bezlitośnie zaciskającej się pętli wokół głównej bohaterki, i o tym, że cały film jest mroczny i pełen napięcia....
Crazy pisze:
Z jedną bardzo wyróżniającą się sceną, sceną szokująco cichą i spokojną w kontekście całości... tą, po której zostaje poczęty John Connor. Sama w sobie byłaby banalną sceną z serii 'zaczynają się całować i gasną światła'. Ale przez kontrast z ogólnym szaleństwem, paniczną ucieczką i wszechograniającą beznadzieją... robi wrażenie.
Bardzo pięknie, ale... nie ma takiej sceny
Zlały mi się w głowie dwie sceny w jedno. Ta, w której rzeczywiście po raz pierwszy (i ostatni) robi się cicho i wydaje się, że przynajmniej tymczasowo udało im się uciec - kiedy oni odpoczywają w jakimś takim jakby betonowym schronieniu obok drogi, i kiedy ona robi mu opatrunek, a on jej opowiada, jak jest w "jego czasach" i kiedy jest pokazane, że miał jej zdjęcie, i jak ono się spala. Ta scena rzeczywiście uderza swoim wyciszeniem i spokojem, tyle że w niej nikt się nie poczyna
Poczyna się w pokoju hotelowym, ale tam już wcale nie jest tak spokojnie, bo my, widzowie, dobrze wiemy, że namiętność namiętnością, a Arnold już jedzie na motorze, a jej matka nie żyje.
W ogóle sporo scen nie pamiętałem, widziałem Jedynkę pewnie ze cztery razy dotąd, ale ostatnio naprawdę dawno (przynajmniej w całości). Więcej, niż mi się wydawało, jest tych, hm, chciałbym powiedzieć retrospekcji, ale one idą nie w retro
Ogólne wrażenie jednak pozostaje to samo, a odnośnie...
Crazy pisze:
finału w tej prasowalni, cokolwiek to za długie i już nic ciekawego w sumie wiadomo że się nie może zdarzyć
... to nawet wcale nie wydał mi się za długi, owszem, bardzo dobry!
Dzieci się nieco bały... zobaczymy, co się będzie śniło...
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Oglądałem ją dwa razy i chyba lubię najbardziej - za klimat, za "zacieśniającą się pętlę wokół Sarah Connor".
