Ultima Thule

f-moll z 10?! nie!!!!! zdecydpwanie wolę Rewolucyjną, do tamtej mam uraz po graniu

ostatnio zachwycam się e-mollem (dzięki Krejzi!!). w sumie to mój ulubiony koncert fortepianowy (może nawet ulubiony koncert w ogóle, nie licząc brandenburskich). w końcu prześcignął nawet a-moll Paderewskiego. a swego czasu słuchałam go bez przerwy. swoją drogą bardzo to polecam, niesamowicie piękna rzecz. i co za orkiestracje! prawie jak na Days
niektórzy znawcy czepiają się Chopina, jego orkiestracji, że są do bani i tratatta. było nawet paru takich, którzy je usiłowali poprawiać... ja na szczęście znawcą nie jestem i za najlepsze partie w koncercie fortepianowym e-moll uważam partie orkiestry total!

tak przy okazji zajrzałam na pierwszą stronę wątku i aż mnie zmroziło



nie dostanie ode mnie nawet dwóch gwiazdek za trzy fatalne miejsca. unplayable!!!!!!

...ja tam wolę f-moll

_________________
ooooorekoreeeoooo

f-moll jest w porządku ale przy e-mollu blednie

...dla mnie jest lepszy

_________________
ooooorekoreeeoooo

Dla mnie e-moll od pewnego czasu jest po prostu moim ulubionym utworem muzycznym ze wszystkich na świecie. Zostawił dość daleko w tyle i The Wall, i The End, i Legendę, i Coltrane'a, i Bacha... Tak to jakąś wziął i zrobił

_________________
ćrąży we mnie zła krew

na muzyce klasycznej i wszelkiej inszej znam się tyle tylko, że albo porusza moją duszą albo nie - Chopin porusza? on ją obraca w każdą stronę!!!

a tak btw: moja ksywka, którą mi nadano na pierwszym roku studiów i tak już zostało to Chopin

a w dowodzie adres to ul. Szopena - z czego bardzo boleję, bo kolejne władze nie chcą zmienić tego reliktu komuny na Fryderyka Chopina

_________________
W jednej ręce granat,
w drugiej nóż... i już!

Przeczytałem sobie, co tam napisałem dawno temu w tym wątku... Ciekawe dla mnie, bo z jednej strony oceny szczegółowe znacząco się różnią (zaczynałem ten wątek z hasłem "Chopin - mistrz krótkiej formy", a doszedłem do punktu, w którym e-mol jest moim ulubionym utworem muzycznym ze wszystkich) - ale jednak takie uwagi ogólne, kiedy próbowałem opisać, co dla mnie muzyka Chopina znaczy, jak na mnie oddziałuje, to się właściwie w ogóle nie zmieniło.

Linki z pierwszego posta przestały działać, więc je pokasowałem. Może poszukam nowych, ale zresztą tamto gwiazdkowanie nie do końca aktualne, więc może jakiś nowy post z gwiazdkami i linkami kiedyś stworzę

Tymczasem dla porównania trzy wykonania przepięknego walca cis-moll, które dzisiaj znalazłem na youtubie (jakość bywa niestety youtubna ):

Rubinstein - dla mnie w tym utworze osiągnął jakąś niesłychaną wspaniałość

Horowitz z koncertu w Białym Domu - inaczej. miejscami niesamowicie, czasem jednak ja nie wiem, czemu mają służyć niektóre jego zmiany dynamiki, interpretacja Rubinsteina bardziej do mnie przemawia.

Blechacz - niechętnie przyznam, że nieco bladziej wypada to od dwóch powyższych panów, ale to tylko jeżeli się posłucha ich obok siebie... wykonanie Blechacza samo w sobie też świetne.

A dla porównania jakiś gość - w sumie co, też ładnie. Ale jednak zupełnie inaczej, jakby porwane, jakby dźwięki nie kleiły się w jedną całość. Jakaś pomyłka chyba mu się też wkleiła, nawet może nie jedna, ale to małe piwo

Dużo innych można znaleźć, ale ile razy można w kółko słuchać tego samego utworu w różnych wykonaniach
Dla mnie niewątpliwe pięć gwiazdek.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

do niedawna też tak miałam ale okazuje się, że jednak można (who will love me now by pj)

to wykonanie Horowitza jest genialne! może tylko zbyt podskakujący początek ale potem już nie razi a środkowa część p r z e p i ę k n a !!! w tym wykonaniu ***** bez wahania

Chopina lubię od czasu do czasu posłuchać, nie jest to mój idol na miarę Bacha czy Lodge'a (wiadomo!) ale z powodu melancholii leci jeszcze rzadziej od Dead Can Dance

Impromptu cis ***** - tu jest to, co z jednej strony w Chopinie uwielbiam a z drugiej na dłuższą metę czy w nieodpowiednim momencie mnie dobija. nieprawdopodobna moc i energia, niepokój i dopiero chwila wytchnienia w środkowej części, która jest tylko nieco słabsza ale jakże mi się kojarzy z dzieciństwem!

Etiuda a nr 4 op.10 ****1/2- uwielbiam wykonanie organowe, uważam że zdecydowanie lepiej to brzmi na potężnym tutti niż delikatnym pianinku. energią przewyższa rewolucyjną ale jednak mimo wszystko czegoś brakuje

Etiuda c nr 12 op.10 ***** - taki niezwyciężony chociaż jakby tak popatrzeć to Chopin ma chyba niewiele mniej takich niezwyciężonych od Beatlesów. czołówka, zupełnie zresztą zasłużenie. to autentyczny czad, coś nieprawdopodobnego nawet jak na Chopina. no bo niby od razu słychać, że to on a jednak jest to utwór nieporównywalny tak naprawdę z żadnym innym. początkowy akord trochę jak rozpoczęcie A Hard Day's Night modulacje potęgują dodatkowo to i tak nieprawdopodobne napięcie. przy tym jednak grając trzeba uważać, żeby nie przesadzić bo etiuda ta ma sama w sobie niesamowicie dużo mocy ale i pewnego dostojeństwa (to niewłaściwe słowo) które łatwo spieprzyć

Preludium Des ****1/2 - utwór dzieciństwa, z czasem nieco się przejadł i stracił swój urok ale za piękne wspomnienia należy się tak wysoka ocena. no i przynajmniej to się nietrudno gra; )

Polonez g (dziecięcy?) ***3/4 - urocza perełka, mój pierwszy utwór Chopina, , grałam to chyba nawet na kilku koncertach, taki numer popisowy mocne wejście, geeenialny pasaż a potem niestety słabsza B-durowa częśc. mimo wszystko wspominam miło

Horowitz to gra z playbacku ewidentnie! Tylko tak głaszcze te klawisze... 8)

Tak! Warto się przyjrzeć, jest to wręcz źle podłożony playback To, co on robi rękoma w ogóle ma się nijak do ilości dźwięków, które jak byk słychać!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

w ogóle nie patrzyłam co tam się dzieje. w każdym razie ktokolwiek to zagrał (może zresztą sam H.) zrobił to genialnie!

Eeeeeeeeee, to był taki żarcik... Słyszałam ten koncert Horowitza i on grał naprawdę
Chodzi o to, że kiedy ktoś dobrze gra na fortepianie, to ma taki charakterystyczny ruch rąk. Palce, nadgarstki... to wszystko pracuje inaczej niż u normalnego człowieka i po prostu nie widać, że grają. Nie widzę (również na żywo) bezpośredniego połączenia między tym, co robi muzyk a tym, co słyszę uchem

ja nie znoszę patrzeć na pianistów bo mnie często dekoncentruje jak gram i ktoś się wgapia. youtuba zresztą zwykle oglądam bez obrazu - chyba że chodzi o Moody Blues

szykowałam się dzisiaj na kontynuację wczorajszego postu ale (na szczęście) stanie się to dopiero jak się przeproszę z Chopinem.

rozumiem, ale...
1. tym na youtubie już chyba to nie szkodzi
2. Horowitzowi to już na pewno
3. to chyba trudno być koncertującym pianistą, który nie znosi, że się na niego patrzy...?