THE ETERNAL FALL ****
(1990) best song: chyba jednak "The Afterthought"
Zebrane na jednej płycie debiutanckie EPki. Już po pierwszych taktach słychać, że to strasznie konkretne granie. Otwarty strój gitary Otterbacha (zahaczający czasem o rozstrój, ale... to się broni!) i perkusista Hennecke, który gra tak jakby miał co najmniej sześć rąk (i żadnej nie trzymał przy sobie!)
Nie wszystkie kompozycje się oczywiście po latach bronią, ale zwarty "The Afterthought" to już pierwsza klasa, czad jest nieziemski, a wszystko spięte tym niesamowitym pochodem gitary basowej Swarta. No i czarny koń albumu - "Pits of Utumno"... Przed oczami przemykają niepokojące jesienne obrazy: doły wypełnione śliskimi i zatęchłymi liśćmi, mokre kikuty drzew... Magiczny utwór...
CURSED *** i 3/4
(1991) best songs: tytułowa i "Suffer Life"
Niby wszystko jest nawet lepsze niż na płycie poprzedniej: produkcja jeszcze bardziej zwarta, solówki wymiatające, growl miejscami w harmoniach (!!!), ale w tym wszystkim zagubiła się świeżość. Właściwie tylko "Cursed" zieje tą energią , którą Morgoth zdobył moje serce na "Fall". Trochę ratuje całość zamykający płytę siedmiominutowy "Oppotrunity Is Gone" - majestatyczny bulgot gitary, charakterystyczne wykrzywienia melodii i te spiętrzenia talerzy gdy Marc zawywa "it's gone! gone!" Trudno o lepszą ilustrację szans na sukces, które acz zmarnowane - nigdy nie powrócą... I oczywiście wyróżnienie dla "Suffer Life" za pomysł z klawiszami.
ODIUM *****
(1993) best songs: "Resistance" i "Golden Age", choć cala płyta jest doskonała
Kiedy wydawało się, że zespół Morgoth odchodzi w siną mgłę niespełnienia i odrzucenia przez fanów, chłopaki zaryzykowały: z jednej strony jeszcze bardziej rozszerzyli spektrum aranżacyjne (gitara akustyczna w "The Art of Sinking" - cudo!), a z drugiej: gdy trzeba, potrafili po prostu rąbnąć prosto z mostu dynamiki w mordę melodii. Teksty, zawsze u Morgoth porywające, tym razem wręcz iskrzą się od śmiałych, a równocześnie trafiających w sedno shlagwortów: "don't try to hide from the radiation, toxication" ("The Drowning Sun") - przecież wszyscy jesteśmy napromieniowani bólem istnienia. Płyta od początkowego riffu "Resistance" do gasnących świetlików tytułowego "Odium" poraża, ale "Golden Age" sięga już naprawdę nieba metalu.
FEEL SORRY FOR THE FANATIC***
(1996) best song: "Curiosity" (?)
Z jednej strony należy docenić fakt, że nie jest to kopia "Odium" na jaką ten zespół lekko było stać. Niestety trzeba równocześnie zadać pytanie (przyznaję: niewygodne) - na ile jest to dzieło zespołu Morgoth, a na ile rezultat przepychanek z firmą i ambicji producenta Dirka Draegera? Niestety nie dla mnie ten flirt z techno... Oczywiście wciąż to jest Morgoth, który poniżej trzech gwiazdek nie zszedłby nawet gdyby zaczął sie ocierać o disco-polo <miech> Niesmak jednak pozostaje mimo cudownie brudnego "Watch the Fortune Wheel" i szybkostrzelnego "Curiosity"
Niestety to była ostatnia płyta zespołu Morgoth
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
z tej pltyki "Sold Baptism" ma swoj teledysk, moze o nim Budyniu mowisz. A ma moc. I te przestoje.... Ale najbardziej chyba lubie "Oportunity is Gone" - rozped i zaraz potem pisk hamulców. "Temptation" i "Suffer Life" tez. "Darkness" powolna zapowiedz ostatniego albumu troche.
