Kamik pisze:
jeżeli poszczę (abstrakcyjny ja, rzecz jasna) i ssie mnie w żołądku i myślę sobie: ssie mnie, ale się nie dam! Muszę wytrzymać!, to dla mnie to nie jest post, tylko budowanie charakteru, silnej woli
tak, oczywiście masz rację
Kamik pisze:
Post jest wtedy, kiedy myślę: ssie mnie, co to ja miałem w związku z tym?... A właśnie! Miałem pomyśleć o Chrystusie...
i tu też masz rację.
Natalio, czy to są te dwie rzeczywistości, o których wydaje Ci się, że rozmawiamy i nie możemy się dogadać?
Pewnie tak.
Ale mam nadzieję, że tylko mówimy dwoma językami i nie wychodzi nam nawzajem przekazanie tego, co naprawdę chcemy. Bo np. ten wywiad z o.Jaroszem dla mnie - przepiękny. A niby mówi w tym samym duchu, co "Wy", więc powinienem niby się nie zgadzać. A porusza mnie on bardzo.
Ja za dużo tu piszę i nie chcę się wcale spierać. Chcę tylko byście nie negowali tego, że jedno z drugim (to Kamikowe "budowanie charakteru" i "post")
może iść w parze... bo wierzę, że może. Pewnie to faktycznie dwie różne rzeczywistości, pewnie nieraz ten aspekt budowania charakteru może przysłonić aspekt postowy, ale wierzę, że wiele razy może też pełnić wobec niego rolę służebną i prowadzić drogą bliżej Boga.
Panie, pozwól mi przetrwać, bo chciałbym sobie odpuścić, ale wiem, że z Twoją pomocą wszystko jest możliwe.
Mam niezwykle ważne dla mnie doświadczenia związane z postem - i nie są one takie, jak mówicie, że powodują samozadowolenie czy że robi się to bardziej "dla mnie" niż "dla Boga". Jeżeli to był dobry post, to pomagał mi w zbliżeniu do Zbawiciela może bardziej niż cokolwiek innego.
P.S. Wspaniały ten fragment z Izajasza. To chyba moja ulubiona księga z Biblii, poza Ewangeliami
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Jak się na to zapatrują pozostali prawnicy na Najdalszej Wyspie?