marecki pisze:
od paru dni słuchałem intensywnie Angel Dust i znów mi się potwierdziło - to jest jedna z najlepszych płyt ever, w ogóle
Nie dziwi mnie ta opinia, ale nie podzielam jej zupełnie i spróbuję wyjaśnić, dlaczego.
Otóż dla mnie to jest taka
"supermuzyka" - jeżeli mianem "supergrupy" oznaczamy zespół składający się z wybitnych muzyków, którzy postanowili nagrać coś razem, to Angel Dust prezentuje taką właśnie supermuzykę: pełną najwyższych lotów patentów kompozycyjnych, aranżacyjnych, produkcyjnych i wykonawczych. Jest tego tak dużo, tak bogato, że może powalić i rozłożyć na łopatki. Niestety podobnie jak supergrupy zwykle są gorsze niż osobne działania jej członków, tak i tu mam wrażenie, że tego dobrego jest tu za dużo. Na mnie po prostu nie działa. Estetycznie jest to na bardzo wysokim poziomie i to tak bardzo, że może być i pięć gwiazdek* , ale nie wywołuje we mnie
żadnych emocji... posunąłbym się do stwierdzenia, że to wybitna muzyka bez duszy... ale się nie posunę, no bo czytam dla odmiany, że:
Budyń pisze:
Na "Angel dust" poza tym smętnym kowerem są dla mnie same emocjonalne pięcio- (Smaller and smoller; Midnight cowboy) i sześciogwiazdkowce (reszta)
- widać więc, jak to bardzo zależy od tego, co w środku słuchacza, a nie samej muzyki.
Dziś pod kątem układania listy dla Moniki słuchałem sobie m.in. następujących kawałków: Land of Sunshine, Caffeine, Midlife Crisis, RV, Everything's Ruined, Malpractice, Kindergarten, Easy, Get Out, Ricochet, Gentle Art... i żeby mi było łatwiej, przyznawałem roboczo gwiazdki. W powyższym zestawie niemal dosłownie
wszystkie utwory mają cztery gwiazdki. Nie jest to mało (choć dla wielu na pewno za mało
), a ja tak w ogóle bardzo lubię słuchać czterogwiazdkowych rzeczy, bo nieraz dużo nowego w nich odkrywam.. Problem jednak w czym innym - otóż tu słyszę wyraźnie, że ma to być arcydzieło, że pod względem użycia różnych środków wyrazu jest to najwyższa półka - a jednak nijak mi nie chce powyżej tych czterech gwiazdek to zabrzmieć (ze trzy wyjątki podchodzące do cztery i pół). No i to daje poczucie pewnej nieadekwatności... tak samo jak kompletnie nieadekwatny do moich odczuć jest ekstatyczny wrzask Pattona w niektórych utworach (na czele z Cuckoo for Caca), gdzie on niby robi niesłychane rzeczy z głosem, ale ja za Chiny nie wiem po co
I nic mi z tego (emocjonalnie) nie wynika.
Wydaje mi się, że dobrze rozumiem, jak dla kogoś ten mój równy czterogwiazdkowy poziom może być poziomem najwyższym na świecie. Mi się chyba udało przekonać, że zespół Faith no More krąży dość blisko wokół kategorii "żadne off: tego nie słucham". No i pewnie szybko znowu nie posłucham
*raczej mogłoby, ale ta estetyka nie do końca moja, więc dla mnie Angel Dust **** 1/2
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
