Ultima Thule

...."Statek burz" wg. mnie...Czasem jak patrzę na świat czasów ostatecznych jestem dziwnie spokojny...... Bezsensowne ludzkie działania właściwie nieświadome swego nieuchronnego losu w obliczu zbliżającej się katastrofy przybierają na sile....Ja jestem dziwnie spokojny i nawet nie chcę krzyczeć , prosic , przestrzegac...bo i tak wiem że nic już nie przeszkodzi..... A z drugiej strony nie zawsze jestem spokojny i nie zawsze jestem odważny...wątpię bo jestem grzesznikiem i boję się....
Teraz nie jestem odważny....

Słucham płyty od około 2 tygodni niemal bez przerwy.
Po pierwszysch kilku przesłuchaniach było ciężko. Stopniowo jednak docierało do mnie, że mam przed sobą zdecydowanie jedną z najlepszych płyt Armii. Jako zdeklarowany i nieuleczalny (tak mi się zdawało) Brylo-Legendofil, nie przypuszczałem, że kiedyś dopuszczę do siebie taką myśl, ale... Coś mi się zdaje, że to teraz dla mnie numer 1!
Na razie kilka wrażeń:
ZŁY PORUCZNIK - najsłabiej na płycie. Motyw początkowy (jak nic przypomina "To czego nigdy nie widziałem") ubogi w formie, wokal jednostajny, przypominający Trupią Czaszkę, nie pasuje mi do reszty motywów na płycie. Najlepszy moment - końcówka utworu - czyli zwolnienie tempa, słowa "Zostań, zostań ze mną" i te klawisze w tle. Tu już znacznie lepiej, nawet bardzo dobrze.
PROCES - srogie pierdolnięcie (wybaczcie - to słowo mi najbardziej pasuje) od początku, Krzyżyk na perkusyjnym Evereście. To mocne wejście przytłacza, czuję się przyciśnięty do muru, wołają mnie na sąd, nic nie mogę na to poradzić… Niesamowity czad.
STATEK BURZ – więcej przestrzeni, przepiękny, hipnotyczny bas Kmiety, bardziej melodyjnie, widzę (słyszę?) jak statek płynie, w tle fale i złowrogie okrzyki potworów, które zwiastują problemy. A statek płynie…
KATEDRA – najlepszy utwór na płycie, słychać Legendę, piękny początek z waltornią, klawisze, które w zwrotce pojawiają się w tle. Hej, hej, hej, jeszcze wyżej leć – aż tu nagle chwilowe uspokojenie z melodiką i zaraz powrót i znowu jazdaaa… I końcowa waltornia! Przyznam, że połączenie z Bagińskim mnie mocno wzięło.
PRZED PRAWEM – męczy mnie – to jak wyrzut sumienia. Te słowa są do mnie, a ja się od nich odganiam jak od natrętnej muchy. A one wracają, spotęgowane szyderczym śmiechem… Brrrrr…. Nie mogę się uporać z tym kawałkiem na razie – bronię się przed prawdą?
ANIMA – niesamowite złamanie rytmu przed refrenem, znowu Krzyżyk zagrał niewiarygodnie, ciekaw jestem jak to zabrzmi na koncercie. Anima jeszcze się u mnie „dociera”.

no i właśnie chyba w tym sensie - jest ona bardzo podobna do poprzednich płyt... każda płyta Armii wyznaczała zupełnie inną drogę, inną jakość... i tym razem jest w pewnym sensie podobnie... Armia wytacza nowe ścieżki, a także i nowe brzmienia (np. gitara na nowej płycie chyba nigdy nie brzmiała podobnie).

_________________
The Roots of Pangea na YouTube
Duszą Malowane obrazy

Dla mnie te dwie płyty (z płyt sąsiadujących ze sobą chronologicznie) są najbardziej różne właśnie.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

A ten znowu żeruje na cudzych słowach. Jeśli masz czas w pracy, to może poświęcisz chwilę na napisanie czegoś od siebie o nowej płycie?

_________________
Go where you think you want to go
Do everything you were sent here for
Fire at will if you hear that call
Touch your hand to the wall at night

Niech żyje podziemny front epistolarnych pijawek!

Zdrówka życzę

_________________
Sometimes good guys don't wear white

Ale ja naprawdę tak myślę i to właśnie dzisiaj doszedłem do takiego wniosku, no....
Ech, o to nie będzie łatwo. W pracy raczej "Des Prozesses" nie słucham, bo ciężko się skupić, a i sprzęt taki, że brzmienie i smaczki się gubią. Muszę siąść nad tym w domu, w któryś weekend najlepiej.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

Potem napiszę coś więcej. A na razie:

Underground świetny. Wreszcie będzie można zluzować na koncertach „Niezwyciężonego” i „Czybajki”…? BTW, jestem z frakcji „zdecydowanieniegówno-integralistów” – tzn. uważam numer za bardzo dobry i stanowiący nieodzowną część płyty. Może jakiś meczyk z frakcją przeciwną?

Do wpisu Mikiviatora o teatralności (bardzo mi się podoba, choć chyba nie ze wszystkim się zgadzam). Z lekcji polskiego nt „Procesu” Kafki utkwiło mi w pamięci, że to jest „współczesny moralitet” i że Józef K. to „współczesny Everyman”. Czyli "Proces" jako studium kondycji człowieka. Gero - tak byo? Może „Der Prozess” też jest takim studium, tylko że wizja kondycji człowieka wg Kafki została tu przezwyciężona, czy jak…? Nie, żebym się na tym znał. Dorzucam tylko jako ciekawostkę.

Na koniec. Stwierdzam, że Armia robi płyty już coraz mniej dla prawdziwych fanów. No bo jak tu dać swemu dziecku na imię DerProzess? Triodante - śliczne imię, dobre dla dziewczynki, trochę mniej dla chłopca. Nawet Legenda by dała radę. Albo Duch. Ale Derprozess?! Matko!

Mamy oto przed sobą kolejny dowód na wyjątkowość tej płyty: przyzywa na Wyspę jej z dawna niewidzianych mieszkańców Ja mogę się przyznać do propagowania tych nagrań wśród byłych użytkowników Forum - Butchera, Vaileya i Hulagu (czekam na ich opinie, lecz pewnie nie tu przedstawione ).

_________________
Go where you think you want to go
Do everything you were sent here for
Fire at will if you hear that call
Touch your hand to the wall at night

Wiedziałem, ze płyta będzie dobra, ale nawet nie marzyłem, że aż tak dobra. Armia mając na karku niemal ćwierć wieku nagrała kolejną znakomita płytę i to jedną z najlepszych w karierze. Nie odrywając się od swoich korzeni zespół stworzył zupełnie nową jakość. Sa na płycie zarówno znane już elementy, ale również zupełnie nowe dla Armii rozwiązania. Razem tworzą świeżą i fascynująca całość.
Powstała płyta ciężka, mroczna i aż gęsta od napięcia. Triodantowatość wisi w powietrzu, ale nie jest to w żadnym wypadku kopia. Proces jest od tamtego albumu mniej monolityczny, co paradoksalnie dodaje mu ciężaru. Utwory często są przełamywane, spokojniejszymi, progowymi nieraz partiami. Zamiast niszczyć spójność płyty dodaje jej to głębi i sprawia, że cięższe partie są jeszcze bardziej miażdżące.
Na płycie mnóstwo jest przeróżnych smaczków wychwytywanych dopiero przy kolejnych odsłuchach. Przesłuchałem tą płytę kilkadziesiąt razy i wciąż zauważam coś nowego.
****1/2
Pozostaje tylko czekać na obiecany suplement z długą formą czadową.

_________________

Będzie pierwszy post od dawna.

Dziś kupiłem płytę, włączyłem i... zawiodłem się. Na początek "Zły porucznik" - już gdzieś to słyszałem, tylko pod innym tytułem (zapewne na UT) Myślałem, że dalej się rozkręci, ale niestety nie. Nie dosłuchałem płyty do końca. Zostawię na potem. Na spokojnie wysłucham jeszcze raz, może coś mnie ruszy.
Ale największe zastrzeżenie mam do (lubianego i szanowanego przeze mnie) Roberta Friedricha. Bardzo nie podoba mi się ukręcone na tej płycie brzmienie perkusji Krzyżyka (który na żywo zrobił na mnie niemal oszałamiające wrażenie). Brzmienie stopy i tomów strasznie płaskie (chciałem usłyszeć 'dumm dumm', a usłyszałem 'pum pum' ), werbel też płaski i chyba zbyt wyciągnięty do przodu.
A i w gitarach mało mięska jest.
Ogólnie wydaje mi się, że płyta na tym samym poziomie co UT, może ciut słabsza. Ale posłucham jeszcze, może coś znajdę ciekawego.
Jak na razie największym plusem jest książeczka, bardzo mi się podoba

_________________
Every knee shall bow!

Chyba jedyna część twego posta z którą bym się zgodził....bębny mogły by brzmieć potężniej.( jak np na Dehumanizerze)

_________________
http://freemusicstop.com

Futrzak, usiądź do tej płyty na spokojnie i od początku do końca. Takich recenzji jak Twoja to się nawet czytać nie da. Dziwne zarzucać Armii, że brzmi jak Armia. Bo po mimo że zespół na "Der Prozess" eksploruje nowe rejony, dalej jest Armią. I dalej brzmi jak Armia.

_________________

Właśnie tego nie zauważyłem. Spodziewałem się czegoś zupełnie nowego, odkrywczego. Ale dobra, więcej nie napiszę zanim nie przesłucham płyty w pełni.

_________________
Every knee shall bow!

Ja nie spodziewałem się oceniania płyty po jednym utworze.
Zwłaszcza, że w "Złym Poruczniku" również są nowe w Armii "rzeczy", choć nazwanie ich odkrywczymi zakrawać może na śmieszność.

_________________