Wstyd mi, bo narobiłem rabanu, zacząłem wielką akcję robienia megalisty, a w końcu czasu zabrakło i nie napisałem w ogóle czołówki tej mojej listy
Więc jak to było... Hej czy nie wiecie, Brooklyńska Rada, Do Ani, Baranek, Niejeden... czas na pierwszą siódemkę.
7. Śmierć poety * * * * *
Tak jak wcześniej napisałem - jeden z dwóch najbardziej udanych muzycznie utworów Kultu. Powalający drapieżnością środków wyrazu, idealnie akcentujący wszystko, co trzeba, z totalnie rewelacyjnym solem gitarowym w środku i wstrząsającym wręcz wokalem Kazika. Jedno, co mógłbym tej piosence zarzucić, to pewna jednostajność - owszem bardzo konsekwentna i da się ją wybronić, przy słuchaniu tego utworu niczego tam nie brakuje, tym niemniej kiedy zacznę sobie myśleć o innych, to okazuje się, że fajnie, kiedy w piosence dzieje się dużo
różnych rzeczy.
6. Post * * * * * *
Łaaaał! Co za piosenka!!! Idealnie kompaktowa forma, gdzie nie ma zbędnego momentu, bo w ogóle ilość momentów została zminimalizowana, by nie rzec: zoptymalizowana
... W przeciwieństwie do Śmierci poety brzmienie nie jest tu soczyste, wycyzelowane, raczej znów ta zgrzebność charakteryzująca całą płytę, ale za to jaka lekkość! Jaka wena z tego tryska!
I w tę to formę Kazik wrzucił jeden z kilku najbardziej udanych w swojej karierze tekstów, a nie wiem, czy nie jest to ten (
the ) najbardziej typowo "kazikowy", gdzie z niebywałą swobodą Napoleona wrzucić można do Babilonu a dyktatorów obuć w korony. Najpiekniejszy zły,
szatana pana świata tego, jak on wszystkim trzęsie, a jednocześnie jak sam się trzęsie, kiedy ktoś nie chce przed nim padać i się kłaniać. Doskonałość, z jaką Kazik dobiera słowa równa tu jest doskonałości, z jaką je odtwarza!
Paradoksalnie mimo swoistej ascetyczności formy ta piosenka wyraźnie wygrywa u mnie ze Śmiercią poety właśnie dzięki temu, że skrzy się pomysłami i w tej prostocie - różnorodnością.
Dalsze cztery pozycje nie mają ustalonej kolejności, właściwie mogłaby ona chyba być dowolnie zamieniona; dlatego od tego miejsca idą już sześciogwiazdki.
5. Lewe lewe loff * * * * * *
Pisaliśmy o tym utworze niedawno w kontekście różnych bardzo osobistych wspomnień, z którymi wielu osobom, w tym również mi, może ta piosenka się kojarzyć. Nie umiem tego rozdzielić i głębokie wzruszenie, które Lewe loff nieraz we mnie wywołuje, zapewne jest w jakiejś mierze pozapiosenkowe.
Ale chciałbym pokazać, że nie tylko. Że nastrój budowany przez połączenie wspaniałych pejzaży malowanych przez waltornię z niezapomnianym lekkim rytmem wystkiwanym przez perkusję i z nocnym, przesyconym tęsknotą tekstem, jest wartością niezależną od czyichś sentymentów i że jest to po prostu przepiękna piosenka. A ta szósta gwiazdka to ode mnie prywatnie
4. Historia pewnej miłości * * * * * *
I właśnie tu, w tej drugiej z moim zdaniem najlepszych pod względem muzycznym piosenek Kultu, w której pejzaż muzyczny jest o wiele bardziej zróżnicowany niż w Śmierci poety (a równie doskonale rozłożone są wszystkie akcenty), właśnie tu zaczyna mi naprawdę brakować skali... Bo jeżeli muzycznie ta piosenka jest numer jeden albo numer dwa, to tekstowo co... właściwie też! Ta
z życia historia przenika mnie na wskroś nawet nie dlatego, że jest tak wstrząsająco realistyczna, że mogłaby służyć za podręcznikowy model do opisu pewnego rodzaju patologii społecznych, ale raczej dlatego, że jest tak bardzo ludzka, skupiona nie na zjawisku, patologii właśnie, ale na tragedii osobistej. Że w doskonały narracyjnie sposób prowadzi nas przez losy tej nieszczęsnej dziewczyny, i co krok okrasza to komentarzem tak celnym, że właśnie już nie starcza stu procent i pięciu gwiazdek, to jest nawet lepsze. I na koniec puenta, SZOKUJĄCA i krzycząca przerażeniem, nagle roszerzająca horyzont na setki takich mieszkań na parterze, ale z kiblem na zewnątrz. Total.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
