Mam w tym wątku kolejkę płyt do opisania, począwszy od Kaji z Bregowiczem, których obiecałem Pippinowi, aż do mojej osobistej płyty numer jeden roku 1968, której mam w tej chwili dwa egzemplarze i próbuję dociec, czym się różnią
Tymczasem jednak napiszę o innej, którą dzisiaj sobie przypomniałem i z wielką przyjemnością przesłuchałem... myślę, że rzecz zupełnie nieznana na naszym forum.
The Waterboys – A Pagan Place (1984) * * * * 1/2
skład utworów:
1. Church Not Made With Hands ****
2. All The Things She Gave Me *** 1/2
3. The Thrill Is Gone ****
4. Rags **** 1/4
5. Some Of My Best Friends Are Trains *** 1/2
6. Somebody Might Wave Back **** 1/2
7. The Big Music *****
8. Red Army Blues ****
9. A Pagan Place *****-
best song: The Big Music
Świetna ta płyta powstała w głębokich latach 80. i właściwie nie wiadomo, czy jest to jeszcze
osiemdziesiona wyjątkowo mocno skręcająca w stronę rocka i muzyki ambitniejszej, czy już po prostu zwykły rock, w którym gdzieniegdzie pobrzmiewają brzmienia osiemdziesionowe, jak to wtedy wielu się zdarzało.
Swoją drogą charakter tej muzyki przywodzi mi na myśl New Model Army. Nie jestem znawcą ekipy Sullivana, fani na pewno by mnie zwymyślali, że N.M.A. to mistyka i w ogóle a tutaj zwykłe plumkanie, ale sam nie wiem... Mike Scott, lider Waterboys też miał swoistą charyzmę i bardzo emocjonalny sposób śpiewania (wspólny mianownik: moja żona mówi, że smęcą i nie da się słuchać to
), a np. piosenka Some Of My Best Friends Are Trains brzmi zupełnie jak wprawka przed Vagabonds...
Dla mnie jednak nie styl jest tu atutem (w New Model Army też mnie on nie urzeka), ale jakość piosenek. Poziom płyty jest niespotykanie równy, nie widzę tu ani jednej piosenki średniej, każdą się jakoś zapamiętuje, melodie zapadają w pamięć, a patenty aranżacyjne są niebanalne (choć nie polecałbym zwolennikom surowego minimalu); ważną rolę odgrywa sekcja dęta trąbkowo-saksofonowa, gdzieniegdzie pobrzmiewają skrzypce, sporo akustycznych gitar.
Dwa utwory oscylują dla mnie wokół pięciu gwiazdek: tytułowy i ostatni na płycie
Pagan Place, rozwijający się ku coraz większemu dramatyzmowi z hipnotyczną siłą (wokal!!) oraz definiujący w pewien sposób (również tytułem) muzykę Waterboys z tego okresu
The Big Music. Szczególnie ten ostatni zachwyca mnie naprawdę w pełni. Niby patos, ale trzymany w ryzach, niby rozbuchanie aranżacyjne, ale wszystko sprawia dla mnie wrażenie celowego. I niewątpliwie wzrusza mnie to, jak on wyśpiewuje
I have heard the big music... and I’ll never be the same; jest to bardzo
prawdziwe, a nie osiemdziesionowe.
Tak jak mówiłem, każda piosenka jest tu swoista, więc o każdej móglbym napisać, ale po co skoro nikt tego nie zna
Może kogoś namówię do posłuchania, to wtedy przyjdzie czas na szczegóły.
Na koniec o zespole: Waterboys to taki prawie twór jednej osoby, Mike’a Scotta, wokalisty, gitarzysty, basisty, keyboardzisty i co on tam jeszcze nie wyczyniał
Co prawda na kilku pierwszych płytach ustalił się pewien w miarę stały skład, ale i tak to Mike Scott grał na większości instrumentów i był autorem całego repertuaru. A Pagan Place to ich druga płyta, szczerze mówiąc jedyna, jaką znam w całości. Poznałem ją hen daleko w latach 80., pozostały mi z tamtych czasów jakieś słabej jakości nagrania kasetowe i kupa wspomnień, i dopiero po wielu wielu latach udało się płytę na CD znaleźć gdzieś za granicą.
Serdecznie polecam!!!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
