Ultima Thule

to jest zwykła publicystyka.

no ale to Deutera bardziej

wciąż największym problemem jest dla niego zabijanie zwiezrąt w rzeźni i policjant czy bomba atomowa.

no skoro teksty Dezertera się zestarzały...to ja nie wiem...żyjemy w raju?

a sądzisz, że obecny system polityczny aż tak bardzo różni się od poprzedniego?

kiedyś był strach przed sb, dzisiaj przed utratą pracy

kiedyś stacjonowały tu wojska radzieckie było bee, dzisiaj ochoczo zaprasza się tu szlachetnych wojowników pokoju z juesej by swe tarcze budowali i oczywiście stacjonowali..

Zmieniły się tylko atrybuty władzy...problemy pozostały...

ja oczu nie zamierzam zamykać...tego nauczył mnie dezerter...

Tu nie idzie o wino i krzyki na koncertach, moim zdaniem to pewien światopogląd

Żyjemy w nadmiarze niepotrzebnych rzeczy
W nadmiarze produktów, w nadmiarze śmieci
Ta ilość przeraża i stale się powiększa
Czy widzisz, że wokół coraz mniej jest miejsca
Żyjemy w nadmiarze chamstwa i głupoty
W nadmiarze znudzenia, w nadmiarze miernoty
Coraz mniej osób zauważa piękno
Piramida brzydoty wznoszona ludzką ręką

Szybkie życie
Szybka śmierć
Słodka epoka
Gorzki śmiech
Mądre słowa
Głupia głowa
Cudowne lata
Przed końcem świata

Żyjemy w nadmiarze zła i bezkarności
W nadmiarze agresji i własnej bezradności
Coraz smutniej głos wewnętrzny się odzywa
Idiotów jest za dużo i ciągle ich przybywa
Żyjemy w nadmiarze absurdu i kiczu
W nadmiarze ludzi o podwójnym obliczu
Nawet nadmiar poczucia ciągłego obrzydzenia
Staje się wreszcie zupełnie bez znaczenia
Nauczeni od dziecka korzystać bez umiaru
Stajemy się powoli zależni od nadmiaru
żyjemy więc nerwowo otoczeni nadmiarem
Nie widząc jak nasz sen staje się koszmarem
Kiedy gasną światła i miasto zamiera
Słychać wyraźnie jak powoli pęka ziemia
Czy słyszysz ten szmer gdy zamykasz oczy
Tak kończy się wiek nadmiaru złych mocy

Na ulicy bankowej morderczy panuje spokój
uzbrojeni ochroniarze stoją na każdym kroku
bronią marmurów przed armią żebraków
która płynie chodnikiem do ubogich bloków
na ulicy bankowej śmierć spogląda w okna
bankierzy chciwie powiększają swoje konta
czasem słychać odgłos nadętych bankietów
a gołębie dostojnie srają z wielkich parapetów
na ulicy bankowej zdarzają się święta
gdy prezydent odwiedza najwyższe piętra
tam gdzie zapadają najważniejsze decyzje
tam się ustala kto w tym roku przeżyje

nie szukam szczęścia tam gdzie nie trzeba
ani sprawiedliwości tam gdzie jej nie ma
i nie chcę słyszeć słów zapewnienia
że los niewolników nigdy się nie zmienia

Czasem czuję się jak wypuszczony z lasu
maniakalny zabójca straconego czasu
gąszcz dookoła wyglądał kiedyś groźnie
dziś ostatnie drzewa szumią żałośnie
Na wielkich parkingach wypalonych słońcem
metalowe robaki zaprzątnięte tańcem
ale ten żelazny gąszcz wygląda inaczej
niczym pożałowania godny akt rozpaczy
Miasto cierpi przy każdym oddechu
czeka na wieczór wśród zgiełku i pośpiechu
ja niczym przywódca tajemnej frakcji
jestem gotowy do rozpaczliwych akcji
Tyle jest miejsc, od których uciekam
tam oczy bolą patrzeć na drugiego człowieka
zraniona dusza podąża moim śladem
chroniąc rozum przed zupełnym rozpadem
Zegary odmierzają chwile już zużyte
od razu stare, choć dopiero przeżyte
teraz niepotrzebne, właśnie przetrawione
na śmietnik historii zostają wydalone
Nie mogę na to patrzeć zupełnie bez żalu
wiele rzeczy dzieje się bez mojego udziału
wtedy czuję się jak wypuszczony z lasu
maniakalny zabójca straconego czasu

Nie jestem konsumentem mieszczącym się w standardzie
Nie jestem gatunkiem skazanym na wymarcie
Nie jestem obiektem medialnego hałasu
Jestem nielegalnym zabójcą czasu

Budyniu, przy tych textach wzrasta tylko człowiekowi poziom frustracji, czy naprawdę o to chodzi...?