Ultima Thule

Jak powszechnie wiadomo o tym, że płyta kręcąca się w odtwarzaczu lub na gramofonie podnosi nam ciśnienie krwi i wywołuje gęsią skórkę decyduje nie tylko warsztat zespołu i jego kompozycje, ale także to jak BRZMIĄ instrumenty. A za to drodzy Państwo odpowiada już nie tylko sam zespół, ale osoba, która płytę wyprodukowała

I tu przechodzimy do sedna. Jacy są Wasi ulubieni producenci?

Mój ścisły "top three" wygląda następująco:

1. RICK RUBIN * * * * * *



Mój absolutny faworyt. Osoba, która często "przerasta" twórców, których płyty nagrywa. Jego podejście do realizacji dźwięku sprawia, że sięgam po albumy zespołów/muzyków, których normalnie omijałbym szerokim łukiem, jeśli tylko znajduje się na nich adnotacja "produced by Rick Rubin".
Jego specjalnością (zwłaszcza przy okazji nagrywania kapel metalowych, ale nie tylko) są potężnie brzmiące bębny (patrz: Slayer). Chyba nikt inny nie potrafi tak nagrać perkusji tak jak on. Drugim "znakiem firmowym" jego produkcji jest "ascetyczne" podejście - żadnych zbędnych ozdobniczków czy bajerków - zamierzona surowość taka, jak choćby na pierwszych płytach Danziga.

STEVE ALBINI * * * * *



Mistrz archaizmu, analogowego sprzętu i techniki lo-fi znany z takich kapel jak Big Black, Rapeman, Shellac. Wychodzi z założenia, że producent to nie członek zespołu i nie ma prawa narzucać mu swojej wizji - powinien za to skupić się na czysto technicznej stronie nagrań. Jeśli jednak kapela okaże mu zaufanie i pozwoli robić swoje to nie pożałuje (o czym przekonały się choćby Nirvana i Pixies).

ROBERT BRYLEWSKI * * * * *



Czarodziej przestrzeni potrafiący nadać nagraniom "trzeci" wymiar i kolejne płaszczyzny. Specjalista od nagrywania punkrocka reggaowo i reggae punkowo. Nie muszę chyba przypominać, gdzie można posłuchać jego podejścia do kreowania brzmienia.

Czekam na Wasze kandydatury do tytułu "Mistrza Konsolety"

Zdrówka życzę

_________________
Sometimes good guys don't wear white

N arazie dwóch:
1. Jimmy Page
2. Rick Rubin
3. ...

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

Specjalnie obeznany nie jestem, bo zbyt mało po prostu albumów w swoim długim życiu przesłuchałem, ale mam przynajmniej jednego pewniaka, i jest to wspomniany przez Ciebie, Pecie, Rick Rubin. Na płytach Slayera ten pan naprawdę pokazał, że zna się na realizacji nagrań. I nawet mimo to, że gdy zespół chciał nagrywać Christ Illusion, pan Rubin zrejterował do obozu Jamesa H. i spółki. Kerry King raczył to podsumować jednym słowem:



Niemniej jednak Rick Rubin dobrym producentem jest.

Na kolejnych lokatach chyba umieściłbym niejakiego Roberta Friedricha i Roberta Brylewskiego, chociaż nie wiem, czy byłoby to ze względu na gitarowe osiągnięcia obu panów i muzykę, którą "robią" niekoniecznie jako producenci. Dlatego ograniczę się tylko do jednego wyboru - i będzie to właśnie dezerter Rick Rubin.

_________________

tak na szybko oprócz wymienionych powyżej dodałbym:

Bob Rock - głównie za płyty wyprodukowane dla Metalliki... ale chyba nawet na tym forum nie ma kogoś kto powiedziałby że czarny krążek nie brzmi wyśmienicie... a w 1991 to był po prostu kosmos...

Terry Date - ojciec chrzestny producentów szeroko pojętego mocnego uderzenia... Mother Love Bone, Soundgarden, Pantera, Prong, Deftones, Machine Head, Soulfly

Brian Eno - ten pan z kolei raczej staje sie członkiem zespołu niż zajmuje się produkcją... David Bovie, Talking Heads, U2, Coldplay,

Andy Wallace - brał udział w nagrywaniu wielu ważnych płyt... nie zawsze jako tylko producent, czasem jako mixer (jak to brzmi!) - Jeff Buckley, Nirvana, Sepultura, Slayer, Rollins Band, New Model Army, Faith No More

no i Robert Friedrich...

pozdro..
KoT

Gdy myślę o producentach, do głowy przychodzą mi następujący panowie, których jakoś tam cenię:

Brian Eno za to jak pięknie brzmi "Joshua Tree" U2, a ostatnio "Viva la Vida or Death and All His Friends" Coldplay.

Butch Vig za "Nevermind" Nirvany (niestety nic więcej nie przychodzi mi do głowy)



Rick Rubin tu zgadzam się z przedmówcami, więc nie będę się powtarzać

Oprócz tego przyszło mi do głowy, że w latach 90-tych ładnie sobie poczynali panowie Tomek Bonarowski i Adam Toczko.

W celu podbicia liczby postów napiszę tylko, że, jak wielu wiadomo, ja jestem z tych, co to różnice brzmieniowe niespecjalnie słyszą... Ale co tu Koledzy wypisują, to (prze)czytam chętnie.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

Ja też podbiję, a w temacie nie mam kompletnie nic do powiedzenia. Producenci? Ledwo zdaję sobie sprawę z ich istnienia
W pierwszej chwili myślałem nawet, że robicie sobie jaja tym topikiem
Ale życzę oczywiście rozwojowej kariery wątku.

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

Producent w kontrze do realizatora.
Nie wiem na ile te role sie sprzegaja/ rozchodza - chyba w wiekszosci chodzi o realizatorow...
Ja mam taka dwojke, oczywiście odpowiedzialną za jamajskie granie wiec niespecjalnie znanych.
Henry Lawes oraz Scientist znany jako Overton Brown.
Na nowo zdefiniowali brzmienie reggae/ dancehall w końcu '70 początku '80 lat, lista robionych przez nich albumów/ singli i wpływ jaki odcisneli na tej scenie kopie poważnie.

_________________
Gram reggae z płyt | Zbieram szablony
Każde zwierzę koi dotyk.

Pierwsza trójka to 100% zgodności z Petem:
Rick Rubin*
Steve Albini
Robert Brylewski

Reszta to już kolejność przypadkowa:
Tom Wilson (Bob Dylan, dwie pierwsze VU)
Andy Wallace
Maciej Cieślak
Eirik "Pytten" Hundvin (większość norweskiego black metalu w połowie lat dziewięcdziesiątych)
Rodger Bain (trzy pierwsze sabbathy proszę państwa!)
Jacek Chraplak
Wojciech Przybylski
Adam Toczko
Grzegorz Piwkowski
Justin K Broadrick

* z udziałem Rubina jako producenta. Często figuruje jako "executive producent" czyli przy płycie nic nie robi tylko na koniec stwierdza czy może być (tak było na dużej czesci płyt Slayera).

_________________

Dziwić się, że dotychczas nikt (w tym także ja) nie wspomniał o tym panu:



...czy jeszcze nie?

Zdrówka życzę

PS:

A wstyd! Bo powinno jeszcze przynajmniej:
Smashing Pumpkins - Gish i Siamese Dream
L7 - Bricks are Heavy
Sonic Youth - Dirty i Experimental Jet Set, Trash and No Star
Helmet - Betty

_________________
Sometimes good guys don't wear white

No tak - wstyd, ze nikt o nim nie pomyślał

_________________

trochę mam tak jak panowie, ale nie do końca. generalnie to przede wszystkim kompletnie nie rozumiem, na czym polega praca producenta, nie rozróżniam produkcji od realizacji czy innego masteringu albo inżynierii dźwięku, w większości przypadków nie potrafię wskazać, jakie cechy brzmienia są zawdzięczane właśnie produkcji.

Ale mimo to mam jeden typ (albo jednego typa ), gościa który wyprodukował kilka albumów różnych wykonawców, które brzmią mi w spójny sposób i w tym jednym przypadku słyszę (chyba) produkcję.

(i bardzo mi się to podoba!)

Panem tym jest niejaki FLOOD, który stał m.in. za brzmieniem:
- Downward Spiral (Nine Inch Nails)
- To Bring You My Love (PJ Harvey)
- Mellon Collie & Infinte Sadness (Smashing Pumpkins)
- Songs of Faith and Devotion (Depeche Mode)
- Pop (U2 - płyta, która repertuarowo jest dla mnie taka sobie, ale brzmienie tej muzyki mnie fascynuje!)

Są to, jak widać, płyty ze środka lat 90. i jak dla mnie mają bardzo dużo wspólnego, jeżeli chodzi o brzmienie. Bardzo niepokojące, nieco "chore", właśnie - fascynujące.

Żeby było śmieszniej okazuje się, że był też współproducentem White Chalk! Tutaj już zupełnie nie słyszę tego, co w wyżej wymienionych, chociaż brzmi też wspaniale (tylko tego już sam z siebie nie wiązałbym z produkcją... i pewnie bym się mylił ).

Ross Robinson. Frakcja Cavalerova śpi? Mało wszechstronny, ale podba mi się to jego brzmienie.

_________________

Ło, bardzo fajny i fajnie zrealizowany (zdjęcia! - to z Brylem!) pomysł na wątek Pet!

Przy czym ja mam tak jak tu pisali niektórzy koledzy, nie rozróżniam, nie znam się, mam blade pojęcie. Mogę tylko tak niezobowiąująco napisać, że z Brylewskim coś rzeczywiście jest na rzeczy: "Złodziej ognia" na płycie z Czarownicami, jedyny numer, który on miksował, bardzo wyróżnia się brzmieniem od reszty. To brzmienie jest takie organiczne, wilgotne.

A sam chciałbym wspomnieć o Kingu Tubbym. Mógłbym napisać, że wymyślił dub (i że robił bardzo fajne duby ) ale tu chodzi o coś więcej: podobno to on zaczął postprodukować, stosować technikę remiksu.



Umiał też niźle lutować...

A jeśli King Tubby to jeszcze Lee Perry!!!!!!!!!!!, to dopiero legenda!



- czy to ten, który nie mógł znieść muzyki nagrywanej na drugą płytę Velvetów i wyszedł, prosząc żeby mu powiedzieli jak skończą?

Blisko, ale to inżynier dźwięku się nie znał.
A skoro już o VU mowa:

Tom Wilson, John Cale i Lou Reed w czasie sesji nagraniowej "White Light/White Heat"

I jeszcze zdjęcie z Dylanem:

_________________