KOLLAPS (1981)
* * * * *
Początek. Płyta definiująca. Zarówno brzmienie, jak i przede wszystkim "instrumentarium" zespołu. Co prawda na zdjeciu we wkładce gdzie zespoł pozuje z calym swoim sprzętem widać też tradycyjne gitary, ale giną one pomiędzy kluczami nastawnymi, szczypcami, młotkami, siekierami, szflifierkami, wiertarkami, syntezatorami, rurami, arkuszami blachy i jednym egzemplarzem młota pneumatycznego (
). Jeżeli potencjalny słychacz nie ucieknie z piskiem po takiej "demonstracji siły" dowie się, że nie są to jedyne "akcesoria" wykorzystywane przez zespół (bulgocząca woda i szczękanie wózków sklepowych nadają się do tworzenia muzyki tak samo dobrze jak wiertarka)... dowie się jednak przede wszystkim, że przy pomocy tego całego żelastwa Berlińczycy nie tworzą jednej wielkiej kakofonii i harmidru, ale... piosenki. Owszem może nie są melodyjne i nie przypominają w niczym popowych hitów, ale jednak mają określoną strukturę i oparte są na stałych, transowych, wciągających rytmach. Zgoda - nie jest to muzyka lekkaw łatwa i przyjemna, nadające się na niedzielne poranki, ale nie jest to z pewnością "niesłuchalna", atonalna kanonada dźwięków. W jakis przedziwny sposób to wszystko ze soba współgra i brzmi. TO ŻRE! Z drugiej strony wszytkie te transowe rytmy i dźwięki są na tyle sugestywne, że nie trzeba mieć specjalnie bujnej wyobraźni, żeby naprawdę poczuć się jak w pracującej miarowo i jednostajnie fabryce, wypełnionej stukotami, szelestami. Do tego dochodzi jeszcze wokal Blixy. Czasem gwałtowny i schizofreniczny, czasem wyciszony i nostalgiczny, a czasem beznamiętny i odhumanizowany... z idealnie wpasowującymi się w nastrój i klimat muzyki tekstami po niemiecku - osmielam się stwierdzic, że gdyby do tych dźwieków wykorzystac język angielski, to siła rażenia całej płyty spadła by o 50%.
Patrząc z kilkuletniego dystansu, dzielącego nas od chwili wydania tej płyty, warto zauwazyć, jak ta muzyka wpisuje się w "rockowe continuum". Z jednej strony tytulowy numer sprawia wrażeni jakby był wariacją na temat "Black Angel’s death song", a z drugiej strony otwierający płytę "Tanzdebil" mógłby się równie dobrze nazywać "Al Jourgensen's endless inspiration", bo brzmi jak 7 ostatnich płyt Ministry... a był nagrany ponad 10 lat przed tym zanim Jourgensen w ogóle odkrył taka stylistykę. No i pozostaje jeszcze oczywiście jeszcze kapitalna wersja słynnego skandalizującego przeboju "Je t'aime... moi non plus" (tu pod tytułem "Jet'M"). Okazuje się, że taki zmysłowy kawałek można zagrać na przedmiotach dostępnych w przeciętnym warsztacie ślusarkim.
Ta płyta nie może otrzymac innej noty niż 5 gwiazdek - za odwagę, za przełamanie schematu, ale przede wszystkim za wytyczenie nowej drogi. Prekursorów inaczej ocenić nie wypada.
Zdrówka życzę
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Ale gwiazdkować nie będę, bo jak się kocha, to się kocha, nawet jeśli ta miłość ma słabszy dzień. Albo rok. Albo płytę.
na Halber Mensch i Richterskala. W końcu jak wszystko, to wszystko.