Po wielu wielu latach odnowiłem dzisiaj znajomość z filmem
Kino "Paradiso" Giuseppe Tornatore. Czasami zachwytu nie umiem wyrazić, a dzisiaj po wyjściu z kina nie mogłem mówić, bo mnie dławiło w gardle a wcześniej po ciemku to tylko łzy ciekły po policzku, łzy takiego dobrego prawdziwego wzruszenia. Ten film najpierw pokazuje sielankowy świat dzieciństwa i młodości, w którym w całej swojej niedoskonałości wszystko jest jakby idealne, a potem - powrót do tego świata człowieka, który pozostawił go daleko za sobą i teraz wracają do niego wspomnienia.
I z jednej strony oczywiście włączyła mi się wielka platoniczna i niczym nie podparta afektacja do "małych wloskich miasteczek, w których proboszcz każe wycinać sceny pocałunków z filmu, zanim trafi do kina" (że się ośmielę zacytować kogoś, kto tego sentymentu podobno nie podziela
), ale bardziej - perspektywa człowieka, który wraca do wspomnień i odkrywa, że one wciąż tak wiele znaczą. Ja nigdy nie odciąłem się od przeszłości, przeciwnie - wspomnienia wciąż odświeżałem, po starych kątach chodziłem i rozpamiętywałem stare czasy, zanim tak naprawdę się zestarzały. Ale właśnie teraz jakby przeszłość gdzieś mi zginęła i teraz ten film, gdzie bohater chodzi po miejscach swojej młodości osnutych pajęczynami...
A i tak największe, co tu tkwi, to ukazanie tego, jak wspaniałym miejscem jest
KINO. I jak silna może być miłość do kina. Myślę, że moja trochę jest...
Jeżeli kto widział Amarcorda - duch Amarcorda jest wszechobecny w tym filmie, mimo że Kino Paradiso nie ogranicza się o odtworzenia tego ducha, dodaje dużo do siebie, no i przede wszystkim jest bardziej
o kinie.
Za to duch tego filmu (i Amarcorda oczywiście też) jest bardzo odczuwalny w Jasminum: stare kino, które odbudowuje Zeman, wygląda jak żywcem wyjęte z "Paradiso", a scena, w której Ferency ogląda Amarcorda (moja ulubiona!!!) ma w sobie więcej z filmu Tornatore niż Felliniego!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
