(uwaga: zakładam wątek, ale ogwiazdkuję tylko trzy płyty bo tyle znam [a już nie mogłam się doczekać!], stopiowo będę dodawać ale zachęcam do współudziału i współtworzenia!)
Benefit
1970
1. With you there to help me
2. Nothing to say
3. Alive and well and living in
4. Son
5. For Michael Collins, Jeffrey and me
6. To cry you a song
7. A time for everything
8. Inside
9. Play in time
10. Sossity you’re a woman
Poznałam tę płytę niedawno, więc jeszcze nie umiem tak jej ogarnąć i powiedzieć best momentu. Ale początek jest świetny... te śmiechy...
Why am I crying, I want to know.
How can I smile and make it right?
I harmonie (w ogóle ja to lubię w Jethro, że te harmonie są często ‘w dół’ a nie kurde jak u Moodych pięćset do góry lezie)!! Ale wydaje mi się, że więcej tu elektrycznych momentów, niż na takim ‘songs’. Utwór nr pięć dobry!
Walking with you... with you...with you tak zaśpiewane andersonowo. I jeszcze
The past is all denied.
There's no time for everything.
No time for everything.A z kolei ‘inside’ jest jak Moody Blues! Totalnie! Ten flecik Tomasowy!!
and the wise men don’t know how it feels... to be
Thick as a brick *****
1972
tracks: Thick as a brick
choć u mnie:
thick as a brick part I
thick as a brick part II
thick as a brick live
wywiad z Andersonem
Best momenty: flecik prawie każdy/
and the love that I feel is so far away.../ flecik i dzwonki w czasie perkusyjnego solo, około 2- giej minuty w części II
Cóż zrobić z tą płytą? Jedna piosenka na niej, mająca przebłyski piękna i geniuszu (hihi) ale i czasem jest nudno i jakby na siłę... ja na szczęście nie zwracam uwagi po prostu na te słabsze momenty (to Gero pewnie o nich napisze hje hje hje) i ZAWSZE jak tej płyty słucham to się sycę jej różnorodnością: od liryzmu po takie siedemdziesionowe granie, wzruszenie i radość
in the clear white circles of morning wonder, I take my place with the lord of the hills i jeszcze:
do you believe in the day? Do you?? I jeszcze harmonie wokalne takie ładne dżefrotalowe, i fleciki szalone i pełno jakichś dźwięków, jak np. organy i coś tam. Ja mam taki plan, żeby po ogwiazdkowaniu wszyskich płyt przejść do każdej z osobna i wtedy może dokładniej o tym utworze opowiem, bo tam jest mnóstwo ‘smaczków’: takie zmiany tempa przywodzące na myśl Lao Che np. I strasznie mi się podoba wersja koncertowa! Taki best of piosenki!
Songs from the wood *****
1977
tracks:
1.Songs from the wood
2.Jack- in- the- Green
3.Cup of Wonder
4.Hunting Girl
5.Ring out, Solstice Bells
6.Velvet Green
7.The Whistler
8.Pibroch
9.Fire At Midnigt
best moment: harmonie w tytułowym i w Ring Out/ flecik w Whistlerze/ szybki moment w Velvecie (2: 55)
best song: Songs from the wood
worst song: Pibroch
worst moment: ohydny początek Pibroch
Dla mnie płyta świetna pięć gwiazdek, bo ją lubię i już! W ogóle od niej się zaczęło moje słuchanie Jethro Tull takie świadome, a nie podprogowe, mam więc ogromny sentyment.
May I make my fond excuses for the lateness of the hour. Dużo gitarki akustycznej i bicia dżwięcznego, dużo fletu i ładne melodie.
Each blade of grass whispers Jack-In-The-Green.
Oh Jack, please help me through my winter's night.
I teksty mi się podobają bo są takie... jak angielska poezja... trochę balansują na granicy grafomanii, ale nigdy jej nie przekraczają.
Pass the cup and pass the lady, pass the plate to all who hunger.
Pass the wit of ancient wisdom, pass the cup of crimson wonder.
Hunting girl mi przypomina piosenkę aktorską z tym ‘dopowiadaniem’
leather leather leather.
Podoba mi się prawie każde użycie gitary elektrycznej (np. w songs from the wood się pojawia raz, a jak znacząco i pasująco, ja za każdym razem czekam na to wejście (choć nie jest wcale takie ‘ładne’). Choć i ścisłej czołówce są te delikatne utwory: cup, jack, songs, whister, velvet itd.
Walking on velvet green. Scots pine growing.
Isn't it rare to be taking the air, singing.
W ogóle ta płyta jest zielona!
Ale ten Pibroch... ohyd! Na szczęście wywaliłam go (na mp3) i płyta zyskała!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
(coś takiego wymyślić i umzeć, mówię ci umzeć)); niestety suita jest olśniewająca tylko w pierwszych dwudziestu minutach, druga strona płyty wydaje mi się komponowana nieco na siłę, może zabrakło jeszcze trzech czterech świeżych momentów kompozycyjnych... W miedzyczasie jest ta potworna pseudo-awangardowa kotłowanina... Dobrze że pod sam koniec wchodzi orkiestra: czyste piękno! Całość trochę mnie nie przekonuje: trochę słychać że to osobne piosenki przerobione na Wielką Suitę (najlepiej pod względem formalnym długie utwory wypadają na Yes (tytułowy na "Close to the Edge" i pierszy numer z "Tales")), ale zaznaczam, że w sumie ja nie lubię klasycznego progu i pewnie się nie znam
Kacper cytował zresztą obszerne fragmenty 
