Ultima Thule

Trzeba jednak przyznać, że Elfy szły do Szarej Przystani i odpływały na Zachód nie z turystycznej chęci do wojaży, tylko powody były bardziej pesymistyczne. Śródziemie okazuje coraz bardziej nieprzystające dla Elfów. W książce jest to ukryte tak, że czytelnik sam to odkrywa podskórnie. W filmie dużo trudniej coś takiego uzyskać, więc podane jest łopatologicznie. Podobnie z wątkiem miłosnym, który w książce przebija się przez tekst, ale nie jest pokazany wprost. To chyba wynika z zasad panujących w literaturze i filmie.



I z tym się zgadzam bezgranicznie.

_________________
zostaw władzę... pociąg "Gdańsk" odjeżdża już

Ej, no co Wy?!!... chyba tylko Boromir i może Gandalf z Eomerem są równie dobrze dobrani. Oczywiście, ja miałem inne wyobrażenia o Galadrieli, ale w filmie Cate Blanchett mnie po prostu przekonała. Nie trawię tylko tego momentu na zielono. Brrr...

EDIT: Jednak Gandalf z Eomerem są troszkę gorzej dobrani.

niestety najwieksza porazka bylo obsadzenie w roli froda eliasza wooda.o wiele bardziej pasowalby do tej roli aktor grajacy samwise'a gamgee.

Dlaczego? Hobbici akurat fajnie są obsadzeni. Po Samie od razu widać, że to ktoś pracujący, a po Frodzie, że jest z klasy tzw. posiadaczy.

_________________
Youtube

bardzo ciekawy jest wątek pokazania elfów w filmie, może zwłaszcza w pierwszym; fajnie, że o tym gadacie
bo elfy tam są INNE niż w książce

nie są wspaniałe, szlachetne, takie że by się tylko chciało do nich i wszyscy się zachwycają

są zimne, zniechęcone, nieprzyjemne i groźne

ale takie przedstawienie ma bardzo dużo sensu, choć jest inne niż w książce, bo elfy wlaśnie MOGŁY takie być.


o to chodzi

i stąd defetyzm siany przez Elronda - cóż, niemiło sie tego słucha, ale mnie to przekonuje.
Galadriela jako bardziej (piękna) wiedźma niż wspaniała pani - coś w tym jest. ona dysponowała mocą ogromną, a zarazem właśnie się żegna. ostatnia próba i może odjechać za morze...

elfy są w filmie bardzo INNE w stosunku do ludzi, wszelkich ludzi i tych szlachetnego rodu,i tych "gorszych" - i to wydaje mi się być świetnie pokazane

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Ale ten defetyzm wydaje się niespójny. Dlatego, że jednym z powodów ich odejścia jest ich słabnąca moc. Ona zaś słabnie ze względu na to, że trzy pierścienie podarowane im przez Saurona były bardzo silnie związane z Władcą. Zniszczenie Władcy oznacza również zniszczenie trzech. Dlatego elfy odchodzą - wiedzą, że ich czas przemija, że kończy się czas magii. W książce przyjmowały to jako naturalną kolej rzeczy. W końcu były bardzo mądre, nie... A w filmie - co to za mądrość, która nie może się pogodzić z przemijaniem? Dziwne to u Elronda, jednego z największych elfów...

_________________
Youtube

Hmmm, mi się zdało (w filmie! w filmie!) że Elrond pogodzić się nie może nie ze stratą magii, lecz... córki. Kłamie (och, nie, przepraszam, po prostu milczy) bo WIE, co będzie, kiedy Aragorn zamknie oczy. Jest mu smutno, odchodzi wszystko, odchodzi on sam, zostawiając ukochane dziecko.

Taka strata i ból są zrozumiałe, zwłaszcza że koniec końców wyjdzie na to, że Elrond będzie kiedyś opłakiwał śmierć swojego dziecka, co jest sytuacją nienaturalną. Ale w książce miałem wrażenie, że on był dość zadowolony, że era człowieka zaczyna się od rządów takiego króla i takiej królowej. A w pierwszej części miał nadzieję na pokonanie Saurona nie mniejszą niż Gandalf. Czego w filmie nie było widać. Jakiś taki surowy i zimny jest Elrond.

_________________
Youtube

tytułem poprawki: Sauron ich nie podarował, nigdy nawet ich nie dotknął. twórcą trzech pierścieni był elf Kelebrimbor. Na tym właśnie polegała główna intryga Saurona - żeby stworzyć pierścień, który "na odległość", dzięki odpowiedniemu zaklęciu, będzie w stanie zapanować nad wszystkimi Wielkimi. Ponieważ elfy się połapały, pierścienie zostały schowane i Sauron nie mógł nic z nimi zrobić. Ale też elfy nie mogły ich użyć, bo Sauron dzięki Jedynemu od razu zyskałby nad nimi władzę.

a co do elfów - owszem, słabnąca moc, ale czy to nie miało prawa budzić w nich smutku i zniecierpliwienia? Mówisz, że były takie niezwykle madre - otóż właśnie, w książce wydają się takie krystaliczne, i mądre, i dobre, i jeszcze piękne. A w filmie nie, powiedziałbym nawet że są wkurwiające. Może to się komus nie podobać, ale czy niespójne?... Moim zdaniem zarówno SPÓJNE (z punktu widzenia konsekwentengo wizerunku w filmie), jak i - co ważniejsze! - zgodne ze sposobem, w jaki ludzie (CZYLI MY!) postrzegali elfy.
A niby dlaczego ludzie unikali kontaktów z elfami, a nawet mówili o nich złe rzeczy (Galadriela wiedźma)??? Bo były właśnie TAKIE. Bo się wycofywały, bo same były nieufne (surowe i zimne?).
Kiedyś pewnie takie nie były a i ludzie byli inni, więc stosunki mogły być lepsze.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Dzięki za poprawkę.

_________________
Youtube

To brzmi nawet sensownie. Ale czyż właśnie rolą przywódców nie jest podejmowanie decyzji, myślenie i działanie czasem wbrew powszechnym poglądom? Czyż właśnie mądry Elrond nie mógłby być bardziej taki jak w książce? Pełen nadziei, ale i jakiejś troski o ludzi, których era właśnie się zaczyna i którzy, jeśli przegrają, początek ten będą mieli fatalny. A z kolei, jeśli pokonają Saurona, jak bardzo im to zmieni sytuację na starcie. Przecież elfy i tak odchodzą, czyż więc nie mogą zrobić czegoś dla innych stworzeń? A tak to mi się trochę z Denethorem kojarzy ten filmowy Elrond....

_________________
Youtube

Wrócę niczym bumerang - dla mnie postac FILMOWEGO Elronda jest zmieniona postacią Arweny, wręcz ukazana przez jej pryzmat! Kim jest Elrond, zapytam kogoś, kto zna tylko film. Myślę, że niewiele w odpowiedzi byłoby słów o jego PRZYWÓDZTWIE. Elrond (filmowy wciąż) jest "dawnymi czasy", ale nie jest "Arką Przymierza" - tę rolę powierzono jego córce (zarówno w filmie, jak i książce, przy czym książka w ogóle gubi Arwenę, ale to już nie ten wątek ), on zaś zakorzeniony w dawnych wojnach widzi świat zgaszonym i gaszącym światło jego życia.

A w książce coś robią? (Nie wiem, czy uda sie utrzymać rozdzielność wątków literacko-kinowych) Ciekawe, znów ocieramy się o teorię odbioru, dla mnie nie - elfy ani w książce ani w filmie tak naprawdę niczego nie robią. Choć może... Hmmm - no tak, w filmie robią więcej niż w powieści - pojawienie się elfów w Helmowym Jarze (och, jak mogłam zapomnieć o Legolasku na tarczy?!) i kwestia miecza Aragorna...
Związki króla ludzi z przeszłymi władcami (dominantami??) Śródziemia w tym momencie wydają mi się o wiele mocniej podkreślone u Jacksona niż u Tolkiena.

Czy to nie zbytnia antropomorfizacja? Elfy są szlachetne, wspaniałe, dostojne itd., ale czy są tak po ludzku dobre? Elrond miał ludzką krew (a co mi tam - miał ludzkie geny ), więc mógł mieć bardziej ludzki charakter. Jego dom mógł być ostatnim przyjaznym domem dla innych stworzeń. Ale dom gościnny zawsze jednak trochę jest taki dla obcych - Ludzi, Hobbitów. Tymczasem dla swoich Elfy mogły być bardziej... szczere. Elrond nie był wobec Arweny gospodarzem, tylko ojcem. Mógł pozwolić sobie na szczerość do bólu, także na szczerość w pesymizmie. Ostatecznie Elfy pomagają Ludziom (i Hobbitom, i Krasnoludom) w walce z Sarumanem i Sauronem. Kiedy chodzi o "stosunki międzynarodowe" okazują się lojalnymi sojusznikami. W książce, czy raczej w jej dodatkach są odnotowane walki w Lorien, w filmie w zamian Elfy pojawiają się w Helmowym Jarze. W ten sposób mimo pewnych niezgodności zachowany jest przekaz mówiący, że Elfy przed opuszczeniem Śródziemia wzięły udział w wojnie. I być może od Elfów nie można oczekiwać więcej. Nie można oczekiwać, że będą tak serdeczne jak Hobbici, czy choćby Ludzie. Zwłaszcza zaś w swoich wewnętrznych, elfich sprawach.

_________________
zostaw władzę... pociąg "Gdańsk" odjeżdża już

świetna uwaga! tak faktycznie widziałby to ktoś, kto zna tylko film! Elrond jest gospodarzem wspaniałej rezydencji elfów i kimś, kto pamięta bardzo stare wydarzenia. ale o przywództwie mało. o zgaszeniu natomiast dużo.


kolejna świetna uwaga!

proszę zauważyć, że np. na Radzie Elrond nie sieje żadnego defetyzmu, i to jednak on przynosi Aragornowi miecz, żeby stanął do walki (w obronie świata ludzi, przecież nie elfów), jak trafnie przypomniała elsea. Natomiast w rozmowach jak najbardziej prywatnych: z Gandalfem, kiedy wspomina mu scenę z Isildurem przy Szczelinach Zagłady; z Arweną, kiedy omawiają najbardziej bolesne i osobiste sprawy odejścia i rozstania - wówczas pozwala sobie na zgorzknienie i pesymizm.
Ale kiedy przychodzi pora na działanie - to działa!

elrondzie, jak Ci się podoba taka interpretacja postaci Elronda?

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Mimo wszystkich argumentów za tym, że elfy są dobrze przedstawione, mi to nie odpowiada - Elrond strasznie fetyszyzuje śmierć i stratę. W końcu będąc nieśmiertelnym i żyjąc te pare tysięcy lat był czas przywyknąć, że all things must pass... Chociaż może źle się wyrażam, to bardziej chodzi o to, że nawet ból po stracie przemija, a wspomnienia razem przeżytych chwil mogą być piękne i miłe. Chodzi mi o to, że on strasznie koncentruje się na tym ból i nie może zdobyć się w jego obliczu na żadną mądrość. Powtarza tylko jaki ten ból jest bolesny.

Wczoraj druga część, w której chyba najbardziej uderza niewierność książce. Skopane wątki: Entowie z całym pseudoekologizmem; Faramir i Frodo zupełnie inaczej niż w książce i dla mnie zupełnie nie do przyjęcia. Niestety nie wiem, jak Frodo wydostał się z Osgiliath, bo przysnąłem. Ale mam wrażenie, że jedyne po co został tam zabrany, to to żeby rezyser (!!!) miał okazję pokazać oblężone miasto. A przecież Faramir był inny niż Boromir - odważny jak brat, ale przewyższający go mądrością i jasnością osądu. A jednocześnie tak niedoceniany przez ojca, co jednak zupełnie go nie zniszczyło. W filmie zaś jest w gruncie rzeczy taki sam jak Boromir.

_________________
Youtube