Wigry 3 * * * * *
Klasyk absolutny! Odpowiednik malucha, czy magnetofonu
Kasprzak. Nic nie może równać się tej genialnej konstrukcji... Drobne, choć wystarczające rozmiary, czyli popularne w naszym kraju hasło "uniwersalność", wcele nie przeszkadzający brak przerzutek (był chyba kiedyś wersja
bonus, początek lat 90. - dwa biegi, jakieś fikuśne kolory, ale to już nie to samo...), możliwość przewożenia koleżanek na bagażniku, i co najfajniejsze - odwrócenie kierownicy o 180 stopni, dodam, że jazda w ten sposób była całkowicie bezpieczna! Pamiętam wybryk moich rodziców, gdy w czasach
komunii (świadomie pisze z małej litery
- chodzi mi o te wszystkie absurdy związene z pierwszą Komunią Świętą, he he:
"a ja dostałem zegarek!", etc
) zakupili mi chyba ostatni model
wigrusa, gdy wszyscy koledzy otrzymali pierwsze polsko-chińskie górale marki
Mustang - obraziłem się na nich chyba na miesiąc, hi hi
). Pojazd pancerny, idealny do zabawy o tytule "szybka jazda, wyskok - kogo rower zajedzie zajedzie najdalej sam?"
Ukraina * * * * 1/2
Toż to był czysty czołg! Pamiętam, iż na dziadkowej pasiece na której przemieszkiwałem 2 mce w roku, często próbowaliśmy, podkreślam "próbowaliśmy", jeżdzić na tym rowerze - jego (ale nie królewska, he he) wysokość, czy iście radziecka toporność wprost nas przerażała - nie wspominam o ultra niewygodnym wyprofilowanym siodełku. Rower często nawalał, zabójcą była rdza - na nic zdawały się moje i brata zabiegi polewania go
pepsi-colą (rodzice straszyli nas, że rozpuszcza ona zęby tak samo jak rdzę
) - oblewaliśmy wieć tym drogocennym dla dzieci płynem naszego wschodniego przyjeciela, zamiast wlewać w siebie z trudem wysępione od rodziców zawartości buteleczek 0,3. Dziś z perspektywy czasu patrze na ten pojazd patrze zupełnie inaczej - ostatnio odwiedził mnie kolega, przyjeżdżając właśnie na ładnie pomalowanej (nasza była wielka i czarna jak
wołga!)
ukraince, spotkanie po latach uświadomiło mi, że ta przerażająca dla dziecka kupa żelastwa, której siodełko znajdowało się na wysokości mojego czoła, jest bardzo pięknym rowerkiem, wprost idealnym na jazdę po mieście.
Jubilat * * *
E tam, taka wersja
wigrusa dla starszych braci... Faktycznie ten sam szkielet, tylko jakieś takie duże koła, czy - o zgrozo - 3 biegi! Sprawaca wielu wywrotek, upadków z wysokiego siodełka - przyczyną było złudne uczucie, iż jedzie się na poczciwej
trójce, gdy mobilność i zwrotność dla małych kajtków jest wysoko zaniżona. I te głupie przerzutki co i tak nic nie dawały... No ale można było z niego zrobić człowieka jeżdżąc w dzień na włączonym dynamie, czy nakładając na szprychy kolorowe koraliki - ewentualnie kartonik lub patyczek wywołujący paramotorowe terkoczenie.
Pasat * *
Niestety nigdy nie miałem... Pare razy zdarzyło mi się wsiąść na to dziwadło zwane "kolarzówką", no cóż - byłem rozczarowany... W telewizji śmigali jak szaleni, jeździli (o ja!!!!!) na finiszu bez trzymanki - a ja tutaj ledwo do kierownicy dosięgałem, zgięty w jakieś 100 stopni próbowałem uniknąć "gleby" podczas jazdy na kocich łbach czy błotnistej polnej drodze. Kółeczka delikatne i wąskie niczym talia Sophii Loren na początku jej kariery.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
).
(bardzo mi było przykro z tego powodu) Miałam za to Pelikana a potem Zenita. A teraz... nic nie mam.... ;( 
to się nazywa punk rock 
