Ultima Thule

Byłam znów na Armii. Który raz, już nie wiem.
Droga do Tych/Tychów oświetlona choinkami. W Mikołowie okropne skrzyżowanie. Mgła i deszcz. W końcu dojeżdżamy - klub Underground na osiedlu. Wokół bloki, rozświetlone okna. Mieliśmy kiedyś taki klub na osiedlu, nazywał się Nota Bene. Schodzimy w dół po schodach, ściany w okładkach płyt. Szatniarz woła o 2 złote.
Kiedy przestałam słuchać dead can dance? Tutaj wchodzi jak bita śmietana. Kupuję piwo dla zrównoważenia tej słodyczy.
Pierwsza refleksja jest taka, że już nie jestem stąd. Druga - oni też nie są stąd. Jakbyśmy byli skądinąd, zewsząd, stamtąd, znikąd - ale jesteśmy! Czas jakby przeplata kosz wiklinowy w którym jest to i tamto. Co ważniejsze? Co uderza mocniej? Zjawy i ludzie.

Cd.

Świetny pomysł z rozpoczęciem od Zjaw i ludzi. Przeczytałem o tym dopiero co w relacji od cianu, fajnie, że ciągle kombinują z setlistą, i że czasem sięgają po Pocałunek!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Tak! Był też Sen nocy letniej!

Drugi Adwent! Zabrzmiał naprawdę mocno.
Potem najnowsza płyta. Tu kolejna refleksja, mianowicie że Armia dojrzewa z latami, faluje, tonie i wynurza się znów. Wojna i pokój koncertowo brzmi poważnie, dojrzale i przejmująco. Choć w żadnym razie nie statecznie. Myślę że sama jeszcze dojrzewam do tej płyty. Z Procesem było łatwiej
Jedna panorama sali, scena prawie bez postumentu. Ludzie stoją i słuchają, czasem ktoś wrzaśnie NAPIERDALAĆ! Napirdalają więc - nigdzie tera, teraz tutaj, żarówka na drucie i zostaw to. Zostawiam więc, puszczam jak wszystko. Łyk piwa ze stolika, który obstawia mąż, sprawca trzech ciąż. Radość wzbiera w swoim tempie, dość proporcjonalnie do psychotropów zażywanych od kwietnia. Opowieść zimowa jest jak letnia.
Budzy spaceruje po scenie i jednym gestem dłoni rozrzuca iskry po sali. Są tacy zgrani, że wystarczy im spojrzenie, gest porozumienia. Nie poznaję Staśka, czy można jeszcze tak grać? A obok waltornista, instrument dęty lśni majestatycznie. Filaru wreszcie brak. Ukrywam się w cieniu pod ścianą i robię dzióbek. Bo czuję jak znów otwiera mi się serce.
cd

Dopada mnie uczucie, że nie nadążam. Jak laik wykonujący profesjonalną robotę na czas. Więc gonię z zadyszką, a cały koncert już dyszy i chwila się zapętla. Budzy życzy zdrowia Kazikowi Staszewskiemu, w stronę Teneryfy. Są też słowa dla Gazy. Nagle zmienia się światło, może to zapętlenie Triodante albo ten sufit jak w Katowicach megaclub. Rury chyba rezonują,. Wstaję, bo Tom Bombadil już za rzekę, za płomień. Hipnotyzujący fragment.

Dostaję wreszcie z łokcia i zataczając się z masochizmu zatrzymuję się pod stołami. Od razu na krześle. Ale zakładam nogę na nohę i cieszę się że mogę. To chyba Kochaj mnie. Nie żałuję.
Bardzo chciałabym posłuchać koncertowego Ducha.
Natyvhmiast po pięknym bisie wychodzę z klubu, jakbym na serio nie była stąd.. Droga się nagle prostuje i jesteśmy w domu jak z trytytki. Dziś wieczór myślę sobie, czy tak nie miało być. Koncert przeniesiony z października, teraz tak mocno przeżyty. Snułam się tam jak zjawa pomiędzy ludźmi.

Natomiast S. - tak, ale nagłośnienie do dupy.