zasada pisze:
Na drugi rzut pójdzie
Poszło faktycznie?
A mi pikło ostatnio na punkcie LKJ. Cały tydzień "Dread Beat An' Blood", "Forces of Victory", "Bass Culture", "LKJ in Dub", a nawet "Making History". Czyli płyty, które LINTON KWESI JOHNSON zrobił z Dennisem Bovellem. Nigdy jeszcze nie wciągnęło mnie tak bardzo.
Ciekawe jest to, że mamy tu jamajskie granie, ale rzecz dzieje się w Anglii i wszystko jest odrobinkę inaczej. Trochę inne granie na perkusji i basie, inne brzmienie instrumentów, inna realizacja... Wszystko niby w kanonie, a jednak specyficzne, nawet duby. Choć wiadomo, że największą innowacją było recytowanie wierszy na tle rootsowo-dubowych podkładów, co zapoczątkowało nowy gatunek muzyczny, dub poetry
.
Ciekawe jest też to, że Linton dość wcześnie pojawił się w Polsce, w formie nagrań, i zostawił ślady.
Paweł Kelner pisze:
Musimy kończyć próbę, a żal się nam rozstawać. Postanawiamy zabrać gościa do Komorowa, tam mieszkają Róża, Pyza, Brunet i Ola. Wynajęli domek. Jedziemy WKD. Na miejscu rozsiadamy się na materacach pod ścianą, jest ciepło i przyjaźnie. Róża puszcza płyty, zapalamy następne gwoździe, ale z bongosa. Słuchamy Linton Kwesi Johnsona, a Róża tłumaczy tekst.
- "...Bum, bum, walą do drzwi. Kto tam? Otwierać, policja!... ulica, numer domu, lokal sixty six... zaraz otworzę! Biorę giwerę z półki. Już otwieram!...".
Siedzimy, słuchamy i widzimy każdy na swoim filmie obrazy z piosenki Lintona. Następny gwóźdź i zaczynamy po kolei odpadać, a właściwie padać na wznak. Budzę się. Jest przyjemnie obok Oli. Jest z nami Jacek, Plastik Młodszy, zakochany w Pyzie do szaleństwa. Miłość potrafi zabić.
Piotr Kłosowicz, brat Kamana pisze:
Jest taki koleś – Linton Kwesi Johnson – brytyjski poeta, mówiący, melodeklamujący swoje wiersze do rytmów reggae. Typ intelektualisty, pochodził z Indii Zachodnich, z Jamajki. Człowiek wykształcony, który uznał, że do tej muzyki może je publicznie deklamować, krzyczeć. To było bardzo ważne kiedy się pojawił. Muzyczka była inna, sposób inny niż to, co robił np. Bob Marley. Bob Marley śpiewał, a tamten deklamował te swoje wiersze. Jest taki wiersz „Fite Dem Back”, który się zaczyna „We gonna smash their brains in”. Już nie potrafię dokładnie powiedzieć jaką miał treść, ale nas zainspirowała ta zbitka fonetyczna z wersu „smash their brains in”, która mniej więcej brzmiała „smaszdebreinzyr”. Myśmy słuchając tego z bratem, zaczęli to przerabiać na polski język – i wyszło „straszna bryndza znowu mają kogoś z naszych…”. Tak to u Lintona leciało, ważna też była melodyka. „Doprawdy!, straszna bryndza, niewidomy nas nastraszył”. Później to się zmieniło i inaczej już było śpiewane. Kaman zmienił melodykę i z tej piosenki-wiersza Lintona zrobiła się „Straszna bryndza”, która numerem ska jest właściwie.
Przyznam, że na razie poprzestaję na klimacie recytacji LKJ, współdziałaniu z basem; z treści coś tam do mnie dociera oczywiście, ale nie wnikałem w same wiersze. Nie jest to zresztą taki czysty anglieski
. Dotychczas też zdecydowanie mniej odpowiadały mi nagrania z "Making History". Nie pasował mi tam jazzawy klimat w graniu, różne rozwiązania a la Maanam czy Stranglers, i lekki nalot środkowej osiemdziesiony. Ale wczoraj zauważyłem, że i ta płyta zaczyna mi pasować. No i fajnie
.
Chodzi też za mną taki napis na murze ze zdjęcia we wkładce kompilacji "Independant Intavenshan": IF YOU MUST VOTE, VOTE LKJ
Chyba tak zrobię!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
