Smutno mi strasznie się zrobiło, jak czytałam te Wasze rele, bo ciężko mi przeboleć nieobecność na takim koncercie i to tylko i wyłącznie z powodu czegoś tak głupiego, jak zapomnienie i przegapienie.
Ale już mi się humor poprawił.
A było to tak. Całkiem niedawno radio spotifajowe zagrało mi piosenkę, która spodobała mi się na tyle, że kliknęłam w wykonawcę i postanowiłam posłuchać całej płyty. Wykonawca mi nieznany i płyta nieznana, ale od razu bardzo mi się spodobała, bo bardzo lubię takie emocjonalne, progresywno-rockowe granie. Dodałam do obserwowanych i już chyba raptem następnego dnia dostałam ze Spotify powiadomienie, że grają koncert w Warszawie, w Progresji. To się długo nie zastanawiałam i postanowiłam pójść. I w ten oto ostatni wtorek byłam. Zespół o nazwie Weather Systems okazał się być nowym projektem muzyków Anathemy. Na supporcie zagrał Haunt the Woods. Tych drugich po koncercie posłuchałam na Spotify i jakoś nie porwało mnie to tak, jak na żywo, zupełnie inaczej brzmiało, jakby inny zespół. No, ale przejdźmy do koncertu.
Przyszłam, jak już support grał. Muzyka przeważnie spokojna, nastrojowa, ale czasem potrafiąca przygrzać całkiem konkretnie wezbranymi emocjami, całkiem, jak u Glena, którego przegapiłam.
Choć tu w bardziej elektryczno-gitarowej wersji. Zaczarowali mnie od razu. I do tego wokalista taki, że jakbym była młodą siksą, to pewnie bym się w nim zakochała.
Trochę wydawał się być zaskoczony i onieśmielony bardzo ciepłym przyjęciem ze strony publiczności.
Po ich występnie nastąpiło coś dziwnego, w sumie nie wiedziałam, co, ale obeznani fani wiedzieli i byli na to przygotowani, bo powyciągali telefony i zaczęli nagrywać, zanim jeszcze to się zaczęło. Otóż zgasły światła, zostało tylko bardzo skąpe oświetlenie, na scenie pojawili się jacyś ludzie, którzy zaczęli coś robić ze sprzętem, można by to uznać za typową krzątaninę technicznych, gdyby nie to, że w trakcie tych czynności zaśpiewali wszyscy jakiś utwór prawie a'capella i brzmiało to niesamowicie!
A w każdym razie tak to wyglądało z mojego, odległego punktu widzenia, znajdującego się gdzieś z tyłu sali.
Bo wczoraj postanowiłam poszukać czegoś na ten temat na YT i znalazłam wyjaśnienie zagadki.
Otóż okazało się, że zespół po prostu zszedł ze sceny, wszedł między publiczność i tam śpiewali - wszyscy muzycy, z oszczędnym akompaniamentem gitary, a ja najwyraźniej na scenie widziałam wtedy faktycznie jakichś technicznych i myślałam, że to oni śpiewają.
Po przerwie na scenie pojawiła się główna gwiazda wieczoru - czyli Weather Systems. Pierwszy utwór wykonali z polską wokalistką Oliwią, która śpiewała po polsku. Bardzo to miły akcent był. Przyznam jednak, że początek ich występu, tak ze 2-3 piosenki, brzmiały generalnie w moich uszach słabiej, niż support, zakradło się tam trochę plastiku. Potem jednak z każdym kolejnym utworem było coraz lepiej i lepiej, poziom mocy wzrastał, aż w końcu odpłynęłam całkowicie. Nagłośnienie było ok, słyszałam wszystko bardzo dobrze. Danny Cavanagh sporo gadał do publiczności, choć niewiele z tego rozumiałam, mój angielski jest, jaki jest. Zespół grał świetnie, anglojęzyczna wokalistka Soraia dawała czadu. No i sama muzyka piękna, emocjonalna, klimat czasem mroczny, czasem niebiański, ale właściwie to łączący jakimś cudem obie opcje.
Te wszystkie dźwięki, jeszcze w zestawieniu ze światłami, robiły mi tak dobrze, że poczułam się tam wręcz szczęśliwa, jakby mi ktoś miłość wyznał, choć nie wiem, kto, boć poszłam tam swoim zwyczajem sama.
Same dobre myśli przychodziły mi do głowy. Był to jeden z takich koncertów, w czasie których przepełnia mnie głęboka wdzięczność za to, co słyszę i wyrastają skrzydła.
Nie są to jedynie moje wrażenia, reszta publiczności też wyraźnie była zachwycona. Atmosfera była świetna.
Do akademika wróciłam zadowolona, oraz pocieszona i udobruchana po Swell-Seasonowej stracie.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Cholerrra! 
Na śmierć zapomniałam o tym koncercie, a poszłabym na 100%! 
