30 grudnia 2005 roku Crazy pisze:
zobowiązuje się napisać kiedyś (?) o tym, dlaczego ogólnie nie lubię muzeów, a dlaczego Muzeum Powstania tak bardzo mi się spodobało - przy czym nie chcę pisać o samym Muzeum Powstania, bo to na forum przerabialiśmy już wiele razy, ale o muzeach, które z elseą zwiedziliśmy w Londynie
ho ho.... trochę sobie zapomniałem
Szkoda, że ten wątek się był zapodział, ale może się odbije od dna spisu wątków podróżnych?
manool pisze:
Kiedys mialam tak, że jak Warszawa to do Narodowego i sycić się Malczewskim. Jakiś czas temu minęło, bo czuję się jak na cmentarzu. A i te wolę zdecydowanie (następny temat do ogwiazdkowania?). A Muzeum Powstania Warszawskiego mnie rozłożyło. Bo nie jest martwe. Ot, co...
Dobrze to oddaje i moje podejście.
Bywają muzea o imponujących kolekcjach. British Museum w Londynie - total! Czego tam nie mają, od szczątków faraonów, przez indiańskie cuda niewidy, po jakieś dalekowschodnie zdobycze, słowem wszystko, co imperium udało się złupić. A jednak... no aż nie wypada, ale chciałoby się mi powiedzieć, że nudnawo tam. Chodzi człowiek od gabloty do gabloty, od malowidła do rzeźby, od mebla do sarkofagu, no i tak... żeby to zainteresowało NAPRAWDĘ, to mam wrażenie, że trzeba by głębiej wejść w tematykę. Poczytać długie opisy, jeżeli są. Rozbudować sobie kontekst. Niektóre muzea to umożliwiają, inne nie, tak czy inaczej jest to działalność dość żmudna, nawet jeżeli ostatecznie przynosi satysfakcję.
Inaczej zwiedzanie grozi tym, że wiadomości zaczną się od nas odbijać, choćby nie wiem jak były ciekawe. Podobna sytuacja jak z długimi przemówieniami, kazaniami czy wykładami - jedni mają lepszą tolerancję i dłużej utrzymują koncentrację, drudzy krócej, ale w końcu dalej się NIE DA i słuchacz odpływa - chyba że siedzi głęboko w danej tematyce i to, o czym słucha jest dla niego żywe, aktualne i sam na sam ze sobą też często się nad tym zastanawia.
Z drugiej strony są muzea, które przyciągają nie tylko treściami, które przekazują, ale przede wszystkim formą, nawiązaniem dialogu ze zwiedzającym. Robią tak, że człowiek nie tylko chodzi i patrzy, ale sam zaczyna poszukiwać, zadaje sobie pytania i szuka na nie odpowiedzi wśród eksponatów. A te eksponaty nieraz zapraszają, żeby na nie wleźć, coś przycisnąć, powąchać, porównać z innym, zobaczyć jak coś się zmienia. To chyba właśnie miałą na myśli manool, pisząc, że "nie jest martwe". Wtedy nawet jeżeli tematyka eksponowana w muzeum sama z siebie nie stanowi jakiejś naszej fascynacji, można się łatwo zafascynować - tak jak w rozmowie z kimś, kto opowiada o rzeczach ważnych dla niego, ale i nam się udziela zainteresowanie.
O muzeach londyńskich dzisiaj nie napiszę, może kiedyś (he,he), ale właśnie tam się z tym zetknąłem, zwłaszcza w Natural History Museum i Imperial War Museum. A potem w naszym Muzeum Powstania...
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
!!!
)
