Pewnego pochmurnego sobotniego popołudnia wybraliśmy się do Wrocławia na Armię. Przy autostradzie po trawniku spacerował bocian.
Koncert był w starym browarze z surowej czerwonej cegły. Rozległy kompleks gdzie już 100 lat temu warzyło się piwo, a teraz można je było kupić na straganie w charakterze czeskich sikaczy.
Pierwszy raz w życiu podobała mi się stara fabryka,. Pewnie dlatego że odkąd słucham Trza-Ja-Bu ciągle po takiej się pętam w wyobraźni. Stare hale otwarte na oścież i oświetlone, a w nich dzieła sztuki współczesnej - obrazy, rzeźby, fotografie, istna rupieciarnia.
Do niektórych galerii wejście po stromych schodach, nawet na drugie piętro, z którego widok jak fotoplastikon przez popękane okna.
Mogłam sobie pozwolić na takie szwendanie, bo zawczasu upewniłam się, że nad sceną w jednej z ciemnych wąskich hal wisi armijna rozeta.
Między ósmą a dziewiątą zagrał jakiś band z wokalistką, między innymi cover Pet shop boys. W przerwie jakaś dziewczyna ogłosiła ze sceny że zgubiła telefon, po czym spadła biedna ze schodów wprost w czyjeś ramiona.
Zaczęli ok. 22, na scenie pod ceglanymi ścianami poplątane industrialne instalacje. Na ich tle zespół sam w sobie prezentował się jak arcydzieło sztuki współczesnej. Pierwszy Lincz, jak się dowiedziałam z setlisty Kota (trzeba przyznać że nieźle zlinczowali).
Z korytarzy, piwnic, strychów i spod knajpianych parasoli senna publiczność wylazła powoli.
Po Linczu Budzy poprosił o przygaszenie świateł które świeciły zespołowi w twarz. Był to najbardziej rozbudowany komentarz tego wieczoru, potem już tylko krótkie nieliczne objaśnienia do granych utworów.
Zespół w składzie: Budzy, Frantz, Budkiewicz, Kuba, Amade. Co do Frantza, to wydaje mi się że bardzo dobrze rozumie się z nowym basistą.
Po Parowozie i Popiołach (Frantz!) słynny już drugi kawałek z nowej płyty, z interesującym tekstem (coś o krwi) i fajnymi przejściami w rytmie.Myślę że jest na co czekać. Pięknoręki urzekający z wyciętym trochę tekstem. Okna przy których przez salę przeleciał radosny świst, bez trzeciej zwrotki - w zamian głupca na chmurze dwa razy postynia śpi, ale żalu nie mam bo sobie dośpiewałam.
Podczas buraków wycofałam się rakiem na papierosa, gdzie zastałam własnego męża chwilowo pogrążonego w lekturze
i wróciłam bocznym wejściem prawie pod scenę, zmylając zwarty tłum a nawet siebie samą.
W sam raz na kombinację Domu przy moście z Breakoutem. Świetne solo Amade, do którego po chwili dołączył bas. Waltornia cudowna, jeszcze nigdy nie widziałam żeby Kuba się uśmiechał. Akustyka chyba okej, dla mnie w sam raz. Przy 3bajkach ogólne hohohoo rozochohoconej już publiczności.
Nagle koniec - co jest?!
Ale wszyscy wrzeszczą armia armia, o siekierze ani słowa.Pragnę wrzasnąć - zły porucznik!!! nie zdążyłam bo oto doczekałam się bez słów!
Pierwszy raz słyszę porucznika live i popadam w ekstazę. Chciałabym cofnąć się w czasie i być na jakimś koncercie prozessowym. Może kiedyś się uda, na razie już za późno.Jeszcze jeden prezent: Statek burz, i już On jest tu on żyje, chyba naprawdę wierzę.
Dzięki Panowie!
Jest północ, wracamy na parking i w krzakach na osiedlowym trawniku rozstawiamy namiot. Niestety zaczyna lać deszcz i po niedługim czasie leje nam na łeb. Reszta nocy w aucie,a wokół pijackie śpiewki wrocławskie. Jakiś gość wali w rurę i w śmietnik równocześnie, zapalają się światła w oknach. Odjazd 6.08.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Piękny koncert, piękny dzień.