Rozszerzając poprzednie: bardzo mi się podoba, jak to Gravi sformułował:
Gravi pisze:
Celem Spielberga było odczarowanie obrazu żołnierza - że wojenka to taka fajna i prosta sprawa, jak to pokazuje wiele filmów nie tylko amerykańskich. Mi to odczarowanie bardzo dużo dało. Ten cel jest jeszcze bardziej widoczny w Kompanii Braci. Ja pamiętam szczególnie jeden odcinek, który skupiony jest na ogromnych oporach jego bohatera do strzelania i walczenia. Zresztą nie tylko ten odcinek. W ogóle widok tych żołnierzy, którzy jako stare dziadki wciąż mają problemy psychologiczne związane z tym, że strzelali i zabijali, jest wstrząsający. War is hell.
Oczywiście filmy o Wietnamie pokazały jednoznacznie, że war is hell. Ale jak mówiłem, filmografia amerykańska o drugiej wojnie wydaje mi się uboga, za to dużo jest tych różnych parszywych dział nawarony dla zuchwałych.
W przypadku Ryana rzeczywiście oddzielam tu niebywale sugestywny początek. do którego odnoszą się tu nasze rozważania, od dalszej części filmu, która grzęźnie w mniej interesujących aspektach.
A wracając do Siedem - ja mam tu oczywiście tak jak Witek, że ten film dał po głowie, ale nic mi nie dał, tylko obciążył świadomość (jak widać po tym śnie!). Nie jest on jednak oczywiście filmem rozrywkowym... natomiast jest filmem ambitnym, tu się z kolegą Ergo zgodzić nie mogę, jest zdecydowanie ambitny, a nawet powiedziałbym - udany; tylko dla mnie ta ambicja idzie w niedobrym kierunku... to taki Tool kinematografii
Tylko że Tool mi nie robi źle na jaźń, a Siedem robi
Myślę, że to kwestia indywidualnego przeżywania i wrażliwości.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
