W mającym na forum długą tradycję wątku
żaden off - tego nie słucham chodziło o uznanych, renomowanych muzyków i zespoły, których niestety nie lubimy. Dawno temu Dzyń zaczął tamten wątek od Rolling Stonesów i Dire Straits.
Tutaj chciałbym mówić o filmach uznawanych za dzieła dużego kalibru, które dla kogoś takimi nie są.
W wątku Kfinto toczy się właśnie pasjonująca dla mnie dyskusja o filmie
Lśnienie, którego serdecznie nie lubię -
tutaj można kliknąć, żeby zacząć śledzić tę dyskusję od początku.
Jednocześnie w wątku
o Larsie von Trierze kilka osób włączyło do takiego antykanonu filmy tego właśnie reżysera uznawanego czasem za najwybitniejszego obecnie twórce kina autorskiego.
No to dla mnie Lśnienie, dla kogoś Przełamując fale albo Tańcząc w ciemnościach - co jeszcze?
Siedem - film, ktory sączy człowiekowi jad do głowy w sposób wielce wymyslny i atrakcyjny, niczym jakiś tolkienowski smok
Wychodzi z niego, że cały świat jest bezbrzeżnie zły i ciemny, a sadystyczny morderca tropiący siedem grzechów głównych wprawdzie oczywiście również jest zły, ale w sumie to ma rację. Jego wstrząsający monolog w samochodzie pozostawia Brada Pitta niemym - i moim zdaniem z całego filmu wyziera to, że jego autor niestety również nie znajduje odpowiedzi. No to ja mu dziękuję.
Plac zbawiciela, o którym moim zdaniem w 100% trafnie napisał ostatnio KoT, że
KoT pisze:
oglądamy świat w którym nie ma ani jednego dobrego człowieka
- dla mnie to jedno wielke kłamstwo.
Problem polega na tym, że zarówno w Siedem, jak i w Placu zbawiciela obraz świata nie jest zsubiektywizowany. W subiektywnym obrazie można ukazać rzeczywistość dowolnie straszną, beznadziejną, bez wyjścia i pozbawiona jasnych punktów - bo wtedy wiadomo, że jest to sposób, w jaki świat widzi ktoś o, że tak się wyrażę, bardzo kiepskiej kondycji psychicznej
Natomiast oba wyżej wymienione filmy postrzegam jako obraz rzeczywistości zewnętrznej, a nie wewnętrznej.
Ale chyba autorom wpadły do oczu kawałki z tego lustra z Królowej sniegu.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
)
z jednym wyjątkiem: dwano wprawdzie oglądałam, ale podobał mi się film "Kobiety na skraju załamania nerwowego". tytuł podoba mi sie wciąż 
