Z klasycznym Bondem się nigdy nie polubiłem. W całości widziałem chyba tylko Doktora No i Goldfingera, i Goldeneye, jeżeli można uznać go za klasycznego, prócz tego sporo różnych fragmentów, najwięcej z Moore'm, w ogóle mi się to wszystko nie podobało, a już te wszystkie samochody, garnitury i diamenty wręcz mnie odstręczały. W efekcie nie podszedłem też nigdy do nowszych - ale z migawek miałem zawsze nieco więcej ochoty sięgnąć po odcinki z Craigiem, choć może niekoniecznie po ten ostatni (choćby z powodu długości).
Ostatnio nałożyła mi się na to taka sprawa, że łomocze mi po głowie
Fool my once, fool me twice, are you death or paradise?
Now you’ll never see me cry
There’s just no time to diektóra to piosenka nieoczekiwanie BARDZO mi się podoba, i szczególnie upodobałem sobie taki oto RECAP:
Piosenka ma dla mnie pięć gwiazdek, ale we fragmentach tych filmów jest coś, co mnie od razu przyciąga. Może jakiś rodzaj kadrowania albo ich specyficzna kolorystyka, taka intrygująca (he he, na marginesie postu Peta o oświetleniu sklepów
); i po prostu Daniel Craig, którego wyraz twarzy jest taki, że czuję w tym emocje, które (wreszcie) mnie interesują. Jeżeli chodzi o dwa ostatnie filmy, ciekawi mnie też ta Francuzka, którą bardzo polubiłem
o północy w Paryżu, i też chciałbym wiedzieć, o co to z nią chodzi - zwykle wszystkie bondowskie kobity, włącznie niestety z Heleną Kuncewiczówną, nie wywoływały we mnie nawet śladu zainteresowania pod żadnym względem.
I do kupy sprawiło to, że po raz pierwszy w życiu miałem autentycznie ochotę obejrzeć Bonda.
And we did!
W niedzielę obejrzeliśmy to, od czego zaczął się ten wątek (fajna wymiana przeciwnych zdań mareckiego z Petem plus zabawne dygresje czarnogórskie Pippina!), czyli
Casino Royale. Muszę powiedzieć, że zawiedziony na pewno nie byłem. Podobało mi się. Za długie trochę i nawet łatwo mogę powiedzieć, czego było za dużo: tego, co pewnie dla wielu fanów stanowi esencję, czyli te wszystkie pościgi i łubuduby. Parkourowskiej sekwencji ścigania się po rusztowaniach dobrze zrobiłoby okrojenie do jednej minuty i od tego zacząłbym montaż. Potem było sporo takich sekwencji i już wszystkie mi wypadły drugim uchem, jakieś masakrowanie instalacji lotniskowych było, ale nie mam pojęcia po co. Ale cóż, nikt mnie nie posłucha. Mimo wszystko wciągnęła mnie intryga, bardzo podobało mi się wiele scen kameralnych, sceny przy stole pokerowym też, choć to samograj i Żądła nie przebili
O ile zaś nudzi mnie, jak rozjeżdżają wszystko samochodami czy innymi pojazdami, o tyle sceny
gołymi rękami miały swoją moc, niewątpliwie.
Daniel Craig od a do z bomba, a napięcie na linii Bond-Vesper też bardzo na plus.
Na pewien minus to, jak na koniec się okazuje, że najważniejszy zły to jakiś gość, którego zasadniczo w ogóle nie kojarzę. To jest zawsze słaby zabieg narracyjny - kiedy jest mnóstwo osób 'podejrzanych', ale najważniejszym okazuje się ktoś z punktu widzenia fabuły w ogóle nieważny. Rozumiem z powyższego wideło, że później robi się ważniejszy.
Zamierzamy kontynuować eksperyment solacystyczno-skyfallowsko-spektrowski!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
) - długie i soczyste entre Javiera Bardema - przejście wśród zniszczonych budynków opustoszałej wyspy - Londyn oglądany z dachu (Sherlock się kłania, w wielu miejscach filmu zresztą, ale stylowe to jest!) - mglistoszare wrzosowiska w Szkocji...
) - ale jednocześnie była w tym filmie taka atmosfera zamyślenia i nawet jeżeli nie było nad czym myśleć, to jakoś tam dobrze wpływało to na seans.