Przeczytałem sobie ten wątek i uderzyła mnie jego skrótowość. Że posty takie maksymalnie krótkie, często gołe tytuły, w sumie pisanie o niczym. Ale czy na pewno o niczym.
Pierwsze wrażenie jest oczywiście takie, że nikomu akurat nie chciało się włożyć trochę wysiłku w niemal żaden post (wyjątkiem znakomita recenzja Dylematów 5 autorstwa Budynia
), i w związku z czym nie ma czego czytać.
Ale zacząłem sobie myśleć, że w jakiś sposób to definiuje to, czym są polskie komedie, te klasyczne - że
nie trzeba o nich właściwie nic mówić, wystarczy rzucić tytułem, i ludzie wiedzą, o co chodzi.
Kiler - i wszystko jasne (taki tytuł mógłby mieć ten wątek
idealnie by oddawał jego charakter).
Jest to znaczący fenomen kulturowy, te nasze komedie, większość z nas zna większość tych filmów naprawdę dobrze i to właśnie na sposób "kultowy": ile już razy ktoś w towarzystwie rzucił odpowiedni tekst, drugi mu odpowiednio odpowiedział - i wszystko jasne.
Swoją drogą, ostatnim cyklem naszego domowego kółka filmowego w tym roku miały być właśnie Polskie Komedie. Mieliśmy obejrzeć zaledwie trzy: Poszukiwany-poszukiwana, Kingsajz i Jak rozpętałem drugą wojnę, ale trochę z powodu zmęczenia materiału, trochę z powodów czasowych, i tak nie bardzo wyszło.
Okazało się, że Poszukiwanej nie ma w wypożyczalni, więc poszedł na ruszt Franek Dolas. Potem również drugi (być może lepszy od pierwszego), potem dzieci wyjechały. Nie zachwyciły się Frankiem, ale też i nie ziewały - w sumie podobnie mógłbym określić swoje doznania
Myślę jednak, że fajnie, że obejrzały, właśnie dlatego, że Franek Dolas alias Grzegorz Brzęczyszczykiewicz czarna przegrywa czerwona wygrywa jest czymś takim wspólnym, podzielanym przez masę ludzi i podoba mi się, że to się przenosi na następne pokolenia.
Będziemy pewnie coś oglądać dalej!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Z początku myślałem, że piszesz poważnie.
Mam nadzieję, że nie przyjdzie im do głowy, żeby więcej niż 3 odcinki kręcić! 
