Adrian pisze:
Obejrzałem Urodzonych morderców... To jest złe i to bardzo.
Oglądałem ten film dawno temu, ale za to kilka razy ponieważ wtedy bardzo przypadł mi do gustu. Czy jest zły ? wg mnie jest bardzo prawdziwy i dramatyczny, jednocześnie jest oniryczną, mroczną baśnią.
Przede wszystkim rozgrywa się na wielu płaszczyznach: tragiczne dzieciństwo Mickeya i Mallory, ich droga do samounicestwienia usłana trupami, przerwana przypadkowym zabójstwem starego Indianina, po którym zaczynają rozumieć, że
"tylko miłość może zwyciężyć demona" (Mickey w wywiadzie po uwięzieniu) Nad tym wszystkim wszechmogące media gorsze od sępów ścierwojadów uosabiane przez redaktora TV (zapomniałem imienia) oraz szalony policjant-wykolejeniec i dyrektor więzienia ze swoimi pomagierami.
Kto jest tutaj złem wcielonym ? M&M na drodze śmierci, w którą wepchnęły ich patologiczne okoliczności? Stróż prawa mordujący prostytutkę i traktujący pościg za Mallory jako grę wstępną do perwersyjnych przyjemności? Wyprani z uczuć i intelektu, hołdujący prymitywnej sile pracownicy więzienia? Czy może redaktor TV, cyniczny, bezwzględny w manipulowaniu widzem, karmiący go ekranowym okrucieństwem dla własnej sławy i dobrobytu?
Film jest zmontowany w poszarpany, nerwowy sposób aby maksymalnie wiernie odtworzyć sposób patrzenia bohaterów na przedstawiane wydarzenia. Właściwie należałoby analizować scena po scenie, aby w pełni opisać, co bohaterowie czują i myślą w danym momencie. Wg mnie, w wielu przypadkach nie postrzegają oni rzeczywistości jako realu lecz czegoś na kształt filmu lub snu
("są zagubieni w świecie duchów/ możesz im pomóc dziadku?/ może nie chcą by im pomagano...(rozmowa starego Indianina ze swoim wnukiem)
O ile na początku filmu czujemy perwersyjną radość z postępowania M&M (załatwienie zaczepiających ich sk...synów w przydrożnym barze), o tyle z czasem po zapoznaniu się z ich tragicznymi życiorysami radość ustępuje miejsca współczuciu i żalowi, że ich życie i ich trochę chora miłość zostaną zniszczone przez zło, które funkcjonuje w sposób systemowy i oswojony, nie dając żadnych szans na obronę. Od początku wiadomo, że M&M muszą przegrać. Tym większa radość, że w toku akcji okazuje się, że odrobili lekcję i zrozumieli, że przez sianie zła i destrukcji nie zbudują własnego dobrego świata, że muszą to zrobić inaczej
("ten Indianin odebrał nam ochotę na zabijanie"(Mickey w wywiadzie), "ty będziesz ostatni"(Mickey do redaktora przed jego zabiciem))
Kiedy w ostatniej scenie M&M jadą rodzinnym caravanem z dwójką kilkuletnich już dzieci i trzecim w drodze, można to spuentować, że trasę po drodze nr 666 z początku filmu zmienili na drogę nr 888.
Na uwagę zasługuje też bogactwo wizualne tego filmu w sposób niepowtarzalny budujące klimat opowieści oraz genialny, znakomicie dopasowany soundtrack. Obraz naprawdę wart obejrzenia. *****
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
(czego zupełnie się nie spodziewałem). Niewiele brakowało, a bym od razu zaczął drugi raz oglądać! Może powinienem dać mu się chwilę odleżeć, zanim zacznę takie rzeczy mówić, ale wstępnie stawiam go zdecydowanie powyżej i Kill Billów, i Bastardów.
