Wczoraj wreszcie zobaczyłem Katyń i dostałem w łeb niesłychanie mocno.
Chyba nie jest to dobry film jako film, opowieść. Znalazłem taki swój post sprzed kilku lat, sprzed premiery jeszcze:
Crazy pisze:
Słowa Wajdy dają mi nadzieję, że stary mistrz podszedł do tematu w taki sposób, żeby hmm... jak to ująć... żeby temat nie przerósł mu filmu. Żeby nie liczyć tylko na to, że sam temat jest tak poruszający i nośny, że wystarczy to na film. Że tak długo szukał klucza dramaturgicznego, aż w końcu go znalazł...
Chyba jednak nie znalazł, albo nie wykorzystał. I pozostał sam temat, więc film jest raczej pomnikiem albo dokumentem, niż interesującą fabułą.
Ale jako taki jest jednym z najbardziej poruszających, jakie widziałem w życiu. Prawie od samego początku siedziałem z szeroko otwartymi oczami i krępowałem się ugryźć wafelka, który przede mną leżał. A po filmie, po tych cichych napisach, musiałem bez słowa wyjść z domu i próbować ochłonąć, patrząc na gwiazdy.
A na przekór wszystkim, którzy ostatnio chcieli wysłać Andrzeja Wajdę do Smoczej Jamy, powiem taki paradoks, że właśnie wtedy, gdy spacerowałem pod gwiazdami po obejrzeniu tego filmu, odczułem największą wdzięczność, że mieliśmy takiego prezydenta, który tak walczył o prawdę o Katyniu, że aż zginął tam... i że to po obejrzeniu filmu tego złego Wajdy, który nie chce, żeby prezydenta chowali na Wawelu, poczułem, że chciałbym podziękować wszystkim, którzy tego prezydenta wybrali (bo ja na niego nie głosowałem).
Co piszę nie po to, żeby być złośliwym, tylko dlatego, że bardzo wierzę w to, że artysta o wiele wiele silniej i ważniej wypowiada się przez swoje dzieło, niż przez jakiekolwiek prywatne wypowiedzi czy poczynania.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
