Ultima Thule

Wczoraj po raz pierwszy w życiu Barry Lyndon. I to w kinie, a to rzecz kluczowa wobec niesłychanie pięknej formy wizualnej dzieła. Wielki film, co tu dużo mówić - jest to jednak film klasycystyczny, stateczny i monumentalny (ale i pięknie ozdobny), jak kolumna koryncka, z duża ilością nieruchomych, malarskich kadrów; również odpowiednio chłodny emocjonalnie - ale przy okazji ubarwiony dużą ilością humoru. Przy wszystkim jednak umie wytworzyć napięcie i ogląda się doskonale nie tylko z powodu wizualnego piękna, lecz i znakomicie poprowadzonej opowieści. Napięcie w sekwencjach pojedynków - nieoczekiwane! (Przy okazji po raz kolejny można było zadumać się nad monstrualną głupotą instytucji pojedynku jako takiego).

Zasadne zestawienie Barry'ego z Ziemią obiecaną: ten sam rok powstania, bohater, który kręcąc i matacząc, dostaje się do wyższych sfer; degeneracja tych wyższych sfer (choć mimo potworności wczesnego kapitalizmu w Ziemi obiecanej, poziom degeneracji osiemnastowiecznej arystokracji jest jednak czymś niezrównanym). Film Wajdy mimo wszystko lepszy, mocniejszy, ale chyba po prostu oba na pięć gwiazdek.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

I jak tam po 10 latach? Udało się chęć zrealizować? Bo ja dzisiaj po raz pierwszy! Musi się uleżeć, ale bez wątpienia niezwykle ciekawy film. Brawurowy, na granicy przeszarżowania, ale to po prostu bardzo ostra satyra, można wykorzystywać jako materiał ilustrujący, czym dokładnie jest satyra!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Uleżał mi się tak dobrze, że jutro idę zobaczyć go w kinie i mam wrażenie, że to jeden z najlepszych filmów, które w ostatnich latach w ogóle widziałem.



A że wczoraj obejrzałem Ścieżki chwały, tym samym cała powyższa wyliczanka już się spełniła. I zasadniczo wszystkie filmy są bliskie pięciu gwiazdkom albo nimi są!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

"Ścieżki Chwały" to mój ulubiony Kubrick. Może dlatego, że te późniejsze rzeczy są dla mnie jakieś takie obce i dalekie w swojej niewątpliwej arcydzielnosci, a to mnie tak po ludzku ruszyło.

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Tak, rewelacyjne to jest. I ma też ten satyryczny sznyt, co w Strangelovie czy gdzieś tam, ale on jest na dalszym planie i owszem dużo dodaje, ale najważniejsze jest właśnie to "tak po ludzku", co personifikuje Kirk Douglas (świetny, choć jak go raczej nie lubię).





Niewątpliwie. Najbardziej wprost pasuje to do Barry Lyndona (którego zresztą Pet nie widział w momencie zakładania wątku, ale czy nadgonił?...), ale i tam muszę powiedzieć, że w miarę, jak mi się film układał, to coraz bardziej go doceniałem i tych pierwszych, intuicyjnych pięciu gwiazdek nie ruszam. Dr Strangelove również ma tę teatralność, ale cóż skoro jest to teatralność najlepszego rodzaju! A z kolei Mechaniczna pomarańcza jakkolwiek sztuczna by nie była, moi bracia, never fails to trzepnąć mnie i po głowie, i po najzwyklejszych, wcale nie sztucznych emocjach.

Na spontanie:

1. Odyseja
2. Mechaniczna pomarańcza
3. Dr Strangelove
4. Ścieżki chwały
5. Barry Lyndon

6. Oczy szeroko zamknięte

9. Full Metal Jacket

20. Lśnienie

Spartakus - nie pamiętam.

Lolita, Zabójstwo - nie widziałem

_________________
ćrąży we mnie zła krew

...w serialu "Na Wspólnej" był taki wątek, że jeden z bohaterów miał podejrzenia, że jest synem Kirka Douglasa (jego matka była tłumaczem Kirka podczas wizyty w Polsce). Niestety - nie wiem jak to się rozwiązało.

"Zabójstwo" jest fantastyczne. Po prostu świetnie przekminiony w każdym detalu heist movie. "Spartakus", hmmm, to chyba nie jest za bardzo film Kubricka w sensie jakiegoś autorskiego myślenia o kinie, tego, że jest on wypielęgnowanym dzieckiem reżysera, a bardziej hollywoodzki superprodukcyjniak z epoki. Co do "Lolity" - uczucia miałem jakieś wyjątkowo letnie.

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!