Pet pisze:
Antek pomaszerował na "Oppenheimera" już w dniu premiery, stwierdziwszy uprzednio, że skoro konstruował wcześniej bomby atomowe, w Minecrafcie, a potem mierząc się ze skutkami ich działań w Fallout, to dobrze byłoby zobaczyć jak to gówno naprawdę powstało. Wrócił poruszony i orzekł, że chce na to iść jeszcze raz, ale tym razem z nami. No i wczoraj poszliśmy. No nie powiem - kawał solidnego kina. Aktorsko, bomba! Obawiałem się, czy patrząc na Oppenheimera nie będę ciągle widział Tommy'ego Shelby. Nic z tych rzeczy. Tą rolę gra jakiś inny gość. Można nawet trochę podobny, ale zachowujący się kompletnie inaczej. Roberta Downeya Jr. poznałem dopiero po kilku scenach z jego udziałem. Wcześniej miałem wrażenie, że skądś znam ten fizys, ale nie wiedziałem skąd. Za to Gary'ego Oldmana poznałem od razu, ale i tak nie mogłem uwierzyć, że to on. Historia upakowana wątkami i istotnymi wydarzeniami tak, że czasem ma się wrażenie, że założenie było takie, że żadna poruszona w filmie sprawa nie może zabrać więcej niż 2, 3 minuty czasu ekranowego. A i tak zrobiło się z tego 3h. W dodatku Nolan dostałby chyba drgawek i wysypki, gdyby nie poszatkował osi czasowej i nie poukładał jej wg własnej filozofii. W związku z tym mamy tu do czynienia z trzema krzyżującymi się osiami czasu. No ale jak się wejdzie już w ten tryb narracji, to zaczyna się zabawa na całego. Mi to wchodzenie zajęło co prawda prawie całą, pierwszą godzinę, ale później siedziałem już cały rozemocjonowany jak na dobrym thrillerze.
No a już kulminacja w postaci pokazania testu Trinity (dodajmy, ze nakręcona bez użycia CGI) wciska w fotel.
Polecam? Polecam!
W zasadzie zgadzam się ze wszystkim, idąc po szczegółach, tylko w przekazie ogólnym u mnie byłoby mniej entuzjazmu. Aktorstwo - rzeczywiście bomba. Napakowanie - rzeczywiście po korek, jak dla mnie nie służy to filmowi specjalnie, ale sprawnością realizacyjną broni się, film nie traci
flowu. Częściowo właśnie za sprawą nolanowskiej narracji, znakomicie poprowadzonej (znowu). Scena z testem Trinity świetna. Wszystko się zgadza.
Z tym, że dla mnie ten film jest jakiś płaski. Zdałem sobie sprawę, że choć Tenet mi się nie podobał, a Oppenheimera świetnie mi się oglądało, to gdybym miał teraz któryś obejrzeć znowu, bez wahania wybrałbym Tenet. Bo on, choć potwornie przegmatwany i zapadający się pod własnym ciężarem, ma w sobie tajemnicę, coś niedopowiedzianego i budzącego chęć, żeby w nim poszperać. W Oppenheimerze mam wrażenie, że wszystko jest na tacy - z tacy pobieram, spożywam, owszem z lekkim nadmiarem i przesytem, ale jednak niewątpliwie ze smakiem, po czym taca pozostaje pusta. Film zbliża się niewątpliwie bardziej do publicystyki niż poezji, a ja choć nie umiem czytać poezji, to w kinie niewątpliwie jej szukam.
Miałem (oboje mieliśmy, jak się okazało) skojarzenia z JFK Stone'a: tamten film (też za długi) też oglądało się świetnie, ale zastrzeżenia podobne.
Ode mnie natenczas ****.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
