Ultima Thule

osobiście trzymałbym się bardziej podziału na "twórcze" i "odtwórcze". Psychoza jest filmem artystycznym wg mnie ponieważ Hitch złamał konwencję - uśmiercił główną bohaterkę w połowie filmu. Hitchcock miał dar grania konwencją, Lumet zresztą też. Odtwórcze, popularne jest serwowanie widzom schematów, jak np w Filadelfijskiej opowieści.

Warto również zwrócić uwagę na fakt, że wypowiadając się z dzisiejszej perspektywy o filmach sprzed 50 lat wypowiadamy się jedynie i pamiętamy tylko najlepsze pozycje.

_________________
"Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy krok do przodu!"

Bardzo się z Tobą zgadzam Crazy
Pewnie każdy nas z grubsza wie jak wyglądały początki kina (chociażby filmy G.Meliesa, tego od Podróży na księżyc), którego głównym celem było zapewnienie rozrywki. I najbliżej mi do reżyserów, którzy za nic mają sztuczne podziały a o wiele bardziej liczy się dla nich siła i piękno oferowanego obrazu, ciekawa fabuła, zaskoczenie.
Niestety nadmiar niezrozumiałych (nieatrakcyjnych) obrazów, ich niespójność, nadmierna abstrakcyjność itd. często pozostawiają widza w stanie nie zrozumienia a tym samym niechęci do filmu i poczucia straconego czasu. Pisze o tym na podstawie moich doświadczeń jak i znajomych.




Adrian dasz głowę, że nikt wcześniej tego nie uczynił
Przecież



Chyba, że to złamanie konwencji rozumiesz jako nie po raz pierwszy poprowadzenie w dany sposób akcji, ale po prostu odejście od tego co ogólnie najczęściej stosowane było w danym czasie w filmie? Albo jeszcze inaczej







Dla mnie bardzo ciekawy podział, od razu pomyślałem sobie o Tarantino Gdzie go zaklasyfikować?

I o wiecznym sporze, czy nadal jest miejsce na kino gatunkowe?
I czy w ogóle młodzi reżyserzy mogą jeszcze łamać jakieś konwencje? (przecież tyle ich zostało już złamanych )

Nie wiem i właśnie nie zajmowałbym się tym, czy konwencje, czy łamie, czy już były uprzednio złamane, tylko tym:


w takie konwencji czy innej.

Tarantino twórczo podszedł do odtwórczości, co stawia go jednak wyraźnie w gronie twórczych

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Trudno jest mi polemizować, generalnie oglądam głównie kino, które uznaję za artystyczne. I mieści się w tym zarówno Fellini, Spielberg (Kino Nowej Przygody!!!) John Huston (Skarb Sierra Madre - pierwszy film Kina Nowej Przygody) czy Pianista Polańskiego.


Moim zdaniem wyczerpała się formuła kina gatunkowego, rządzić zaczęła post-moderna i niestety wiele nie oferuje. Napiszę więcej kiedy znajdę chwilkę czasu.

_________________
"Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy krok do przodu!"

Przyszły, mi na myśl takie o to pytania.
W jaki sposób dobieracie filmy, które chcecie obejrzeć?
Czy według reżysera, gatunku, kraju, "jak leci"...?
Czy są filmy/reżyserzy/gatunki, które omijacie szerokim łukiem czy jednak chęć poznania pomimo wszystko zwycięża nad Wami?
Czy zdarza się, że wyłączacie film nie obejrzawszy go do końca?

Dodam, że obecnie oglądam współczesne polskie kino, które nie dostarcza mi tyle przyjemności ile bym chociaż w połowie pragnął, jednak nie składam broni bo po prostu głupio mi nie wiedzieć co obecnie piszczy w trawie
Nie ukrywam jednak, że gdy szukam kawał porządnego kina to częściej patrzę wstecz niż wprzód

teraz to nic nie oglądam, ale kiedy dużo oglądałem, to własnie tak, jak napisałeś Może najczęściej i najbardziej systematycznie po reżyserach albo po aktorach, ale gatunek i kraj też, a "jak leci" też się zdarzało. Najczęściej moim przewodnikiem były przeglądy organizowane przez kino Iluzjon - tam właśnie najczęstsze były przeglądy po reżyserach/ aktorach.


niespecjalnie...



oczywiście. jeżeli czuję, że tracę czas, to mam go na tyle mało, że nie widzę sensu patrzenia do końca na coś, co nie sprawia przyjemności ani nie rokuje. z kina też parę razy wyszedłem.
Nieraz też zabierałem się za film z założeniem, że jeżeli po xx minut nie będzie mnie interesował, to wyłączę - o dziwo wtedy najczęściej oglądałem do końca

_________________
ćrąży we mnie zła krew

W ostatnim czasie spotkałem się z wypowiedziami typu nie oglądam filmów/nie czytam książek ponieważ to strata czasu, poza chwilową przyjemnością nic nie wnoszą do mojego życia.

Przyznam Wam, że dało mi to do myślenia
Nawet trochę się zasmuciłem, bo niejeden film sprowadziłem do czystej przyjemności, pomimo że jego twórcy oferowali znacznie więcej.