Fakt, pora roku i pory dnia złe, złe i to trzeba będzie kiedyś bardziej profesjonalnie nadrobić (koniecznie!), ale i tak Poleski Park Narodowy mogę już z czystym sumieniem uznać za poznany (i to chyba najlepiej ze wszystkich dotąd przeze mnie odwiedzonych; muszę na nowo przemyśleć koncepcję poznawania parków narodowych...). Wielu zwierząt nie udało mi się spotkać, ale z wieloma ta sztuka się jednak powiodła, a
to coś, czego szukałem, a co początkowo tylko błysnęło dwa czy trzy razy, ostatniego dnia wybuchło genialną, oczyszczającą głuszą, w której utonąłem na parę godzin. Pewnie w okolicach Guciowa albo Stawskiej Góry znalazłbym to w jeszcze czystszej postaci, ale i tak było świetnie.
Zastanawiam się, komu można te tereny do zwiedzania polecić? Sam mam spojrzenie nieco skrzywione, bo pewne rzeczy widziałem już jako dziecko i teraz nie są tak atrakcyjne, jak mogłyby być, a z drugiej strony fascynują mnie miejsca, które, jak mniemam, normalnemu człowiekowi wydać się mogą zwyczajnie nudne... Siląc się na jakiś dystans, dochodzę do wniosku, że to jednak atrakcja głównie dla specjalistów oraz, co tu dużo mówić, dziwaków. Myślę, że przeciętnemu turyście Poleski Park Narodowy oferuje zbyt mało spektakularnych zjawisk, a możliwość przemierzania szlaków w zupełnej samotności (przez cztery dni, oprócz tambylców, na szlakach właśnie nie spotkałem nikogo, a na ścieżkach edukacyjnych - jedną zorganizowaną grupę młodzieży, która poza nimi poruszała się autokarem oraz dwóch rowerzystów, co do których nie jestem do końca pewien, czy rzeczywiście byli turystami) jest słabą rekompensatą. No i niestety - tam naprawdę trzeba umieć radzić sobie z komarami, gzami i kleszczami (obawiam się, że użycie refrenu z "Nieprzysiadalności" Świetlików, może się okazać środkiem daleko niewystarczającym...).
I generalna UWAGA!: mapy są stare (jeśli nie liczyć bardzo uproszczonej mapki z folderu z 2005 roku, najmłodsza jest z roku 2001...), w związku z czym zdarza im się mijać z prawdą (często wręcz ohydnie łgać), a szlaki oznakowane są słabo (miejscami wręcz skandalicznie), więc trzeba być bardzo uważnym i stale mieć w pogotowiu odrobinę zdrowego rozsądku. Myślałem o napisaniu tu jakiegoś szczegółowego poradnika na ten temat, ale w sumie, skoro ja sobie dałem radę, to chyba większość w choć niewielkim stopniu doświadczonych szwendaczy też sobie poradzi. Zresztą, takie zgubienie szlaku też potrafi mieć swoje plusy. To właśnie dzięki takiemu zdarzeniu miałem okazję pierwszy raz w życiu spotkać bociana czarnego na wolności (marzenia się jednak spełniają!!!) i w dodatku w sposób pokrewny szamańskiej inicjacji...
Ze zdjęciami to jest tak, że o ile polnym drogom wijącym się po horyzont niewiele przeszkadzało, to już większość zwierząt wychodziła z założenia, że danie się sfotografować tak lichym sprzętem jak mój, jest poniżej ich godności...
Dzień pierwszy to przejście z Hańska do Urszulina między innymi skrajem Bagna Bubnów.
Dzień drugi to zwiedzanie ścieżek przyrodniczych "Spławy" i "Dąb Dominik".
Dzień trzeci to zwiedzanie grodziska pod Andrzejowem i przejście z Urszulina do Wytyczna wokół Jeziora Wytyckiego.
Dzień czwarty to dojście z Wytyczna przez Łąki Zienkowskie do ścieżki przyrodniczej "Perehod", zwiedzenie tejże i dojście przez Pieszowolę do Starego Brusa.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
) foty z Istambułu (180... 
) do pooglądania tu: 
