Ultima Thule

Siódme.

ta zimowa śmierć z rezygnacji i wyczerpania w Stawach

Mocny to były okres w historii himalaizmu, czy w ostatnich 20 latach któryś z Polaków zrobił jakąś nową drogę w Himalajach?

Północno-zachodnia grań Annapurny (8091 m)

W sezonie pomonsunowym 1996 roku Annapurnę zaatakowała wyprawa Klubu Wysokogórskiego „Trójmiasto”. W skład wyprawy wchodzili: Michał Kochańczyk, Wojciech Litwin, Andrzej Marciniak, Waldemar Siciński, Waldemar Soroka (kierownik), Jan Szulc, Krzysztof Tarasewicz, Władysław Terzeul (Ukraina), Anthony Tonsing (USA), Jan Turowiecki, Mirosław Urbanowicz, Andrzej Zieleniewski (lekarz) i Andrzej Grotha (radiotelegrafista).

Po trudnym domarszu w ulewnych deszczach, 3 września stanęła baza w Północnym Sanktuarium Annapurny.. Większość zaopatrzenia została przetransportowana do bazy helikopterami z Pokhary.
Początkowo planowano wejście drogą holenderską z 1977 roku. Ostatecznie, już po założeniu pierwszych dwóch obozów, alpiniści zdecydowali się zaatakować dziewiczą północno-zachodnią grań. Droga początkowo pokrywała się z drogą pierwszych zdobywców. Obóz I stanął na wysokości 5100 m, a obóz II na 5700 m.

16 października, już w dziewiczym terenie, Marciniak, Tarasewicz i Terzeul dotarli do miejsca obozu III (6100 m). Obóz ostatecznie został założony w dwa dni później. Ta część drogi była bardzo niebezpieczna – kilkakrotnie lawiny zasypywały uczestników. Następne dni poświęcono na poręczowanie tzw. „grani kalafiorów”. Postęp wyprawy uległ zahamowaniu, gdy 1 października nastąpiło załamanie pogody. Duży opad śniegu spowodował kolejną przygodę z lawiną, na szczęście poza stratą sprzętu i drobnymi potłuczeniami nic poważnego się nie stało.

Długa „grań kalafiorów” została ostatecznie pokonana 11 października przez Marciniaka i Terzeula, a następnego dnia stanął obóz IV (6500 m). Po trzech dniach poręczowania ustawiono również obóz V (7100 m). Powyżej niego napotkano największe trudności – barierę skalną wymagającą poręczowania. Na czele niemal cały czas znajdowała się dwójka Marciniak – Terzeul.

19 października bariera została pokonana, a następnego dnia Marciniak i Terzeul zaatakowali szczyt. Wystartowali o godz. 7, a o godz. 15.30 stanęli na wierzchołku.

Osiągnięcie wyprawy KW „Trójmiasto” zostało przez fachowców ocenione jako najlepsze wejście roku 1996 w Himalajach Nepalu.

GRAŃ KALAFIORÓW ostatnia wyprawa 1996 tak w każdym razie twierdzi pewien miłośnik z Poznania, a ja mu wierzę

Skoro polecasz - przeczytam, chociaż wydawało mi się, że o Wandzie Rutkiewicz wiem dużo i jakoś nie miałem ochoty sięgać.

Jakiś czas temu czytałem Adama Bieleckiego "Spod zamarzniętych powiek" i Marcina Tomaszewskiego "#Yeti40". Fajnie tak przeczytać jedną po drugiej i zobaczyć, jak różnie można przeżywać góry i jak różne wyzwania można w górach podejmować.

W planach mam Piotra Pustelnika i Marka Raganowicza (czytałem recenzję Regana, podobno bardzo dobra książka).

Z Bieleckim mocno mi nie po drodze

ale to przez Berbekę?

mi z kolei z Rutkiewicz jakoś nie po drodze..., jakiś antypatyczny wizerunek mam z tego co czytałem

Kukuczka Mój pionowy świat ****+

bardzo dobrze się czytało i można zrozumieć dlaczego zdobył wszystkie 8000-ki
bardzo fajny człowiek, na wskroś polski, swój, dowcipny, ze znakomitym dystansem ale i uporem
jego determinacja i wola walki imponują
ale nie chciałbym być jego partnerem
no chyba że przy stole