|
Postanowiłem na koniec wakacji iść sobie jeszcze w jakiś górny las.
I miałem o tym wpisać w 'co robię dziś' a nie tu - miało nie być specjalnej trasy, tylko pobycie, ale pogoda trochę odmieniła charakter wyjścia.
Wczoraj, mimo niesprzyjających prognoz i potwierdzającego je bólu głowy, spakowałem namiot, śpiwór, kilka drobiazgów i wybrałem się na Mogielicę. Wyszedłem z Tymbarku, obszedłem żółtym masyw Łopienia - trasa znana już mi i innym forumowiczom - przez Słopnice Królewskie pod samo jedno z ramion Mogielicy i do góry. Nad Słopnicami pierwszy raz udało mi się nie zgubić szlaku (do trzech razy, jak mówio) - ee, szlakiem fajnie: leśna ścieżynka, w dodatku przyrodnicza. A w Słopnicach ludzie to chyba myślą, że nikt obcy nie chodzi i pozwalają sobie na wydawanie dziwnych dźwięków, hehe. I kobiety i mężczyźni. A dalej - jabłonka przed głównym podejściem - owocująca, a jakie słodziutkie te jabłka.
Szczyt tym razem pominąłem, udając się od razu na Polanę Stumorgową, o której walorach widokowych już tu pisywaliśmy. Wczoraj widoczność nie była najlepsza, ale wszystko znajdowało się na swoim miejscu - coż, że lekko przydymione i że krawędź szczytów tatrzańskich odsłoniła się tylko na chwilę. Zgodnie z zamierzeniami rozbiłem se namiot, zlokalizowałem źródełko, ległem w trawskach na karimacie by wypocząć - było po piętnastej. Pan z siekierą za paskiem zamienił ze mna kilka słów, trójka turystów trochę hałasowała lecz w końcu wszyscy sobie poszli. No... tam były tabliczki by ognisk nie palić, ale chciałem sobie kawunię przyrządzić więc zapaliłem - woda zawrzała błyskawicznie, więc zjadłem, wypiłem - tymczasem wygasło - a nastepnie poszedłem się przejść.
Jakoś tak wyszło, że trafiłem na takie gołoborzątko, którym się wspiąłem do miejsca gdzie znajduje się krzyż papieski. Poszedłem wreszcie na szczyt, potem dalej na ramię wyciągnięte w kierunku Łopienia (skąd widok na "moją" stronę), wróciłem na Stumorgową i tak jakoś nią lazłem, nie ukrywajmy, gapiąc się jak ciele w różne strony i patrząc jak zmierzcha i jak to widać.
Potem zapaliłem znów ognisko - robiło się zimno, a ja chciałem posiedzieć. I, ciekawa rzecz, w pewnym momencie przypomniałem sobie rysunek jaki zrobiłem dawno temu, pod wpływem Tolkien będąc - i pomyślałem, że jest właściwie prawie jak na tym rysunku, tyle, że pelerynę z kapturem miałem gumowaną a nie elfią... Chętnie bym tu wzmiankowany rysunek wkleił, ale primo: nie wiem gdzie jest, secundo: brak u mnie skanera. Zaczekałem aż wzejdzie księżyc a potem połozyłem się do snu.
Hoho - noc była chłodna.
A rano okazało się, że front tak całkiem jeszcze nie nadszedł, że niby wciąż chmurno, ale widać dużo i inaczej. Ha! Tym razem na ognisku zrobiłem herbatę, ale i ugotowałem puszkę kukurydzy, która, wraz z Princepolem, stanowiła moje śniadanie. No i własnie - ja specjalnie nie chciałem nigdzie iść - miałem sobie dalej buszować po okolicy, ale że zaczynała sie mżawka, a do domu się jeszcze nie chciało, to pomyślałem, że pójde dalej tym żółtym.
Czyli przez Krzystonów, Kutrzycę, Miznówkę (na Jasień mi się nie chciało zbaczać) i Myszycę do Rzek (blisko Lubomierza). Po drodze zaczęło padać bardziej na poważnie, ale szło się całkiem fajnie i niespiesznie: myśle, że na tej trasie jest wiele miejsc, z których podziwiać można panoramy (np. Polana Skalne) - ale ja widziałem głównie białą mgłę. Ale biała mgła w bukowym lesie? Snujące się chmury? To nawet lubię. Przy zejściu z Miznówki zacząłem mieć problemy z utrzymaniem się na szlaku - od momentu przejścia przez furtkę z napisem "proszę zamykać", hehe , - na szczęście też zaczęło się trochę przecierać - tak że nawet na zejściu z Myszycy odsłaniały się widoki na Gorce, na te dzikie góry w kierunku Szczawy, oraz - szczególnie ładne - w kierunku Lubomierza. Więc żal było schodzić, zacząłem się ociągać, ale nadciągnęła kolejna deszczowa chmura i mogłem pogodzony z sytuacją zajść ku asfaltowi.
W Słopnicach prócz ludzi krzyczały jakieś jastrzębie - ale jeden tak bardziej jakby ktoś we flet za mocno dmuchał, rankiem nad Mogielice nadleciało stado czarnych ptaków - gadały do siebie po kruczemu, a przy zajściu natknąłem się na łanię. Chyba ją zaskoczyłem, bo chwile trwało zanim ruszyła w długą, hehe. No... był jeszcze byk luzem puszczony na pastwisku, obrócił się w moja stronę, spuścił łeb, ale na szczęście zaczął skubać trawę...
Chciałbym przejść to jeszcze raz ale odwrotnie i przy lepszej widoczności.
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
) Dębiego Wierchu.... * * * * 1/2 , super zabawa!
W sumie na przejście trzeba minimum 2 tygodnie bez oszczędzania się, zdażają się jakieś łańcuchy i ekspozycja. No i górską wędrówkę można zakończyc mocząc nogi w ciepłym morzu- taka nagroda za trud 
