Ultima Thule

Wole wrocławskie

_________________

Co za ludzie

http://miasta.gazeta.pl/poznan/1,36031,4490305.html

" Dziennikarze "Gazety Wyborczej" zdobyli jednego dnia pięć najwyższych szczytów stolicy Wielkopolski. Jako pierwsi w historii.
Na początku wszyscy pukali się w głowę. Kwitowali nas śmiechem, często pustym. Spotkaliśmy się nawet z lekceważeniem, dezaprobatą, ignorancją i wieloma innymi wyrazami zakończonymi na -olony. - Chyba macie lekko z deklem - słyszeliśmy zewsząd. Rzucano nam kłody pod nogi, gdy ustalaliśmy wysokości względne poznańskich gór. Geopoz za każdą cyferkę żądał kilkudziesięciu złotych. Gdyby nie geografowie z UAM, nie wiedzielibyśmy, gdzie iść.

Potem pojawiły się pytania. Czy podołamy? Czy damy radę? Z górami przecież nie ma żartów: przenikliwy mróz, brak tlenu, odmrożenia, choroba wysokościowa. Wyliczać dalej? Jednak pragnienie bycia pierwszymi na Koronie Poznania, i to w jeden dzień, była silniejsza.

Przygotowujemy ekwipunek. Nie golimy się od tygodnia. "Gibboniada" na maksa. Wierzymy jednak, że gdy będzie zarost - nie będzie odmrożeń. Planujemy wejścia, liczymy kroki, zdobywamy pozwolenia. To zdarzy się w czwartek trzynastego.

Góra Moraska, 154 m n.p.m. Jedyny setnik w gronie najwyższych szczytów Poznania. Atakujemy od zachodu. Jednak najpierw aklimatyzacja: jeden krok w przód, dwa w tył. Wiemy, że temperatura obniża się o 0,6 stopnia Celsjusza co każde 100 m wysokości. Najważniejsze to wyrównać oddech. Na półce skalnej sprawdzamy uprzęże. Dobrze, że wchodzimy od strony Poznania. Z góry widać już granicę z gminą Suchy Las. Na wejście z tamtej strony chyba potrzeba wizy.

Kopiec Wolności, 98 m n.p.m. Przerażająca góra, która przypomina pewną dawną znajomą - podobna geometria i też trudna do zdobycia. Nie wybieramy łatwizny - wspinamy się stromym wejściem, dziką ścianą południową. To pierwsze wejście tą stroną. Od dziś nazywamy ją Drogą Polaków. Rozrzedzone powietrze daje się we znaki. Z trudem łapiemy oddech. Na szczycie padamy z wysiłku. Nad nami łopocze biało-czerwona flaga. Kukuczka. Rutkiewicz. Wielicki. Wspaniały widok na resztki dawnej cywilizacji, która kwitła w tym rejonie do 1989 r. Ratajskie bloki z płyty były niegdyś świątyniami Czerwonych Merów. Powrót nieco łatwiejszą ścianą północną w kierunku jeziora.

Góra Przemysła, 76 m n.p.m. Niezbyt wysoka, ale zdradliwa. Zwłaszcza od strony Ludgardy. To najbardziej ryzykowne z wejść. Góra położona jest bowiem wyjątkowo nieszczęśliwe - w samym sercu czerwonej strefy. Od krajowców łatwo się dowiedzieć, że zatrzymywanie się u podnóża góry między godz. 10 a 18 jest bardzo niebezpieczne. To tereny kontrolowane przez mundurowych. Łatwo mogą zablokować dalszy transport.

Niestety, nie udaje nam się wynająć tragarzy. A przecież szerpów zawsze można było spotkać w tej okolicy, gdy raczyli się miejscowymi trunkami. Teraz - jak na złość! Ani tragarza, ani nawet jednego muła! Dźwigamy więc ekwipunek na własnych mułach. Na szczycie spotykamy ludzi - jak? skąd się wzięli?

Wzgórze św. Wojciecha 73 m. Atakujemy szczyt ścianą południową od ogródka jordanowskiego, niedaleko którego zakładamy bazę. Na przełęczy między kościołami widać sylwetki młodzieży. Z góry wyglądają jak małe punkciki. Ale na szczycie jesteśmy jedyni. Nie możemy się zarejestrować lub choćby przybić pieczątki, bo nikt tu nie prowadzi księgi wejść. W okolicznych kościołach można natknąć się jedynie na Księgi Wyjścia. Ale to nie to samo...

Dzwon Pokoju, Cytadela, 84 m n.p.m. Robi się coraz trudniej, bo zupełnie załamuje się pogoda. Temperatura nieoczekiwanie rośnie do prawie 20 stopni. Zza chmur wygląda słońce. To fatalna wiadomość. W naszych profesjonalnym ekwipunku zaczynamy się bowiem żywcem gotować. Podejście staje się ekstremalnie trudne. Jesteśmy głodni i zmęczeni. Trzeba było zjeść szwajcara z frytkami przed wyjściem - teraz już za późno.

Kończymy wyprawę strudzeni, ale szczęśliwi. Wracamy do redakcji. Choćby nie wiem co, na drugie piętro jedziemy windą.

Korona Poznania zdobyta!



P.S. Poznańskich wzgórzystów na wyprawę ubrały ich rodziny. Niezbędny sprzęt, bez którego zdobycie Korony Poznania byłoby niemożliwe, wypożyczył sklep Trekker Sport przy ul. Powstańców Wlkp."

hm, Dzwon pokoju osiągam codziennie, najczęściej przy "załamaniu pogody"
z tej poznańskiej korony musiałam zdibyć jedynie górę moraską - nigdy tam nie byłam

_________________
ja herez ja herez

Ja to się zawszę zastanawiam gdzie te "w" się podziało...

Zabawne

Ale swoją drogą - szlak na Górę Moraską jako jedyny ma kilkudziesięciometrowe podejścia, gdzie faktycznie można się zasapać. Ale cała wyprawa bardzo sympatyczna no i obejrzeć można efektowne kratery po meteorycie moraskim.

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

dobry ten opis

_________________
" (...)Czy pan myśli,że nasze żydowskie pisma są tylko dla jakiegoś widzimisię pisane spółgłoskami?Każdy wyszukuje sobie skryte samogłoski, które zawierają dla niego jedynego określoną myśl, żywe słowo nie powinno zamieniać się w martwy dogmat."

korzystając z ostetniego dnia ładnej pogody i powoli obserwując w sobie narodziny czegoś w rodzaju patriotyzmu lokalnego ( ) obfotografowaliśmy dziś podczas spaceru Cytadelę.

na początek wrażenie ogólne i specyficzne, a więc wyłaniające się spod chaszczy i krzaków resztki fortyfikacji







Oto amfiteatr, o którym kilka osób wspominało, a jedna niejedna nie mogła tam trafić Mógłby spokojnie służyć jako scenografia do filmu Tytus Andronicus



Na Cytadelii rozsiane są pomniki o różnej tematyce, wszystkie do dziś zadziwiają .







W pewnym momencie ukazał nam się niesamowity widok, nie sposób było oderwać oczu - tak jest za każdym razem:







przed nami obelisk, na którego czubku przez lata niewoli widniała czerwona gwiazda. Z drugiej strony są wielkie schody i cmentarze.



atrakcja dla każdego i za każdym razem :





Po spacerze już chętnie do domu, ale niektórzy mogą się zgubić. choć ja akurat nie, bo na cytadelę chodzę odkąd pamiętam - mieszkałam i mieszkam pół kilometra dalej!

_________________
ja herez ja herez

o, mi też się ostatnio coś takiego dzieje

_________________
The Hilgrims spotify

wczoraj w samym środku dnia na starym rynku kompletna senna pustka - rewelacja. udało mi się spojrzeć na ratusz i okolicę, tak, jakbym była turystą i pierwszy raz. Np. gdyby to było we włoszech. i aż mi dech zaparło. nie ma takiego drugiego miejsca w Polsce! a nawet w ogóle.

_________________
ja herez ja herez

I jak tu nie hołdować stereotypom?

_________________
zostaw władzę... pociąg "Gdańsk" odjeżdża już

Otwarto uroczyście most Jordana (Cybiński)!
Wygląda bardzo ładnie. Przywrócenie przeprawy mostowej w tamto miejsce to był strzał w dziesiątkę!

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

przejeżdżałam sąsiednim mostem w dzień dzisiaj - ładnie to wyglądało. chyba się wybierzemy na spacer przez most w niedzielę

_________________
ja herez ja herez

Bardzo zdrowy objaw

Fotki fajne. Dla mnie, jako warszawiaka, ciekawostką jest fakt, że fort zbudowany przez Niemców jest nazywany identycznie, jak nasza Cytadela. Dotąd słowo to kojarzyło mi się z caratem, a tu niespodziewanka


źródło: Heyman Ł., Nowy Żoliborz 1918-1939, Ossolineum, Wrocław 1976

Polecam 8)

_________________
Dom na mieszkanie własny mam, W niczym nie biegłem w cudzy ślad, - Każdego mistrza-m wyśmiał rad, Który nie wyśmiał siebie sam. Nietzsche.

Blog polityczny: http://foxx-news.blogspot.com

Coraz bardziej zmienia się mój emocjonalny stosunek do tego miasta, ostatnio miałem wielka przyjemność samotnego spacerowania po małych uliczkach wokół poznańskiej fary - magicznie, że hej!

Mój też! A sprawił to ostatni pobyt, wtedy co z OląKa i z parowozem a na zakończenie z Pippinem i MAQ w kościele. Po raz pierwszy naprawdę spodobało mi się to miasto. Może też po raz pierwszy zacząłem wiedzieć gdzie jestem?... stworzyła mi się w głowie mapka tych rejonów Poznania, które trochę poznałem, mogę teraz np. samodzielnie komponować sobie różne warianty drogi między Poddaszem a dworcem Kiedyś umiałem tylko dwa, a teraz wydaje mi się, że da się tam dojść z każdej strony

A te uliczki wokół fary miałem dwa razy okazję przemierzać o trzeciej w nocy, kiedy to szedłem z pociagu celem obudzenia Gera
O ile w noc czwartkowopiątkową w przeddzień ostatniego dłuuugiego weekendu majowego miasto było zupełnie puste, o tyle ostatnio - noc była piątkowosobotnia - wzdłuż całego św. Marcina napotykaliśmy grupki ludzi (wszyscy byli pijani), a w okolicach rynku było wręcz tłumnie
Nie jestem bywalcem stołecznych ulic o takich porach, ale bardzo wątpię, żeby u nas to tak wyglądało też.

P.S. Dopiero teraz przeczytałem opis zdobycia korony Poznania - super! Niby mało odkrywcze, ale autentycznie mnie rozbawiło.

_________________
ćrąży we mnie zła krew