Miałem o drugim koncercie w Warszawie jeszcze napisać.
Nie od początku wydawało się, że będzie tak fajnie, bo jednym z elementów wyraźnie się wyróżniających była żywa publika, ale ona potrzebowała trochę czasu, żeby się rozgrzać. Stopniowo brawa zaczęły gęstnieć, z kurtuazyjnych stawać się entuzjastyczne, stopniowo coraz więcej osób podśpiewywało albo podklaskiwało (pstrykania przy Psalmie 6 coś nie mogli na nas wymóc
), a w końcu tak się rozochociliśmy, że uu-uu-uu w refrenie Gupiego potrwało nawet dłużej niż sam utwór
Za to artyści nie musieli się rozgrzewać, bo w odróżnieniu od kościoła, w Dobrym Miejscu było ciepło... ciepło i w ogóle luźniejsza atmosfera, więc chyba lepiej się wszystko kleiło. Wprawdzie wiadomo, kościół - w dodatku tamten kościół - ma to atmosferę, jakaś mistyka się wkrada. Ale jak może wynika z mojego posta w temacie "Dementi" nie uważam tej płyty za specjalnie mistyczną i ta świątynna atmosfera pomogła może najbardziej przy Adonai Elohenu i Ty któryś jest wierny, ale przeważnie i tak niewiele z mistyki wynikało (mi).
Tu natomiast były warunki, które pozwoliły wyciągnąć z tej płyty to, co najlepsze: nie mistykę, ale piękno, bogactwo brzmienia i spokojny czas na kontemplowanie wszystkich uroków tej muzyki.
Naprawdę pięknie to zabrzmiało, nawet w nielubianym przeze mnie Ufaj Izraelu Mateusz Pospieszalski zagrał na saksofonie barytonowym (za którego brzmieniem też niby nie przepadam) przepiękne rzeczy. A na sopranowym (którego brzmienie uwielbiam) to już w ogóle cały czas z kulminacją o ile pamiętam w Rzekach Babilonu.
Dziwne, że nikt dotąd nie wspomniał o braku Marcina Pospieszalskiego! Wielka to szkoda była, ale trzeba przyznać, że Beata postarała się o zapełnienie luki i pogrywała na cymbałach. Wynikły z tego jednak pewne zmiany aranżacyjne, np. w Psalmie 6 na przełamaniu między częścią śpiewaną a przyspieszającą szaloną końcówką wystąpiła dłuższa partia smyczkowa a cymbałów było wyraźnie mniej.
No i wreszcie!! To, na brak czego najwięcej narzekłem po pierwszym koncercie - na bisy nie powtórzyli się, lecz zagrali Z głębokości wołam... i Kantyk! Oba wyszły świetnie, zresztą obie to świetne piosenki, do tego Głupi ze świetnymi reakcjami publiczności, o czym wspominałem - no i na koniec niby powtórzone Każda rzecz..., ale w takim kontekście to w ogóle nie wyglądało jak powtórka! To było bardzo zgrabne klamrowe zbudowanie koncertu, gdzie na początku smyczkowy utwór o Crucem przechodzi w Każdą rzecz, a na końcu na odwrót.
Może zresztą przy pierwszym koncercie tego nie doceniłem, chyba mnie zirytowało, że aż dwa utwory w bisach się powtórzyły. Tutaj w każdym razie - optymalnie! I już zupełnie nie miałem efektu Mamonia
P.S.
kangurek matej pisze:
wokalistka, trochę niedzisiejsza
kurde i jeszcze w jakimś niedzisiejszym języku śpiewa, kto to zrozumi?
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
i to pozytywny związany z twoim opisem