natalia pisze:
w nowym "do rzeczy" duża recenzja płyty
Część będąca recenzją płyty interesująca i na temat. Widać, że autor ma skrzywienie w kierunku Angeliki (nie da się ukryć, że mi bliskie), oczywiście dorzuca przede wszystkim apologię Lamentacji, coś tam mu się nie podoba, w każdym razie tekst warto przeczytać.
Natomiast pierwsza - ogólniejsza - cześć artykułu wzbudziła moje zażenowanie. Jakieś bezprzedmiotowe roztrząsanie o popkulturze, o rękach złożonych w trójkąt i satanistycznych różkach, czy modlitwa i pogo mogą iść razem... nawet w sumie się zgubiłem, czy autor uważa, że mogą czy nie mogą, czy tylko stawia problem, bo wydało mi się to kompletnie nieprzekonywujące w obliczu tego, co wielokrotnie na własne oczy widziałem... mniejsza z tym, miało być o Źródle.
Nie jestem jeszcze zbyt dobrze osłuchany z tą płytą. Inaczej - jestem nieźle osłuchany oprócz ostatnich czterech utworów, do których nie dochodzę albo przechodzą mi mimo ucha.
Więc na razie jestem na etapie, że płyta kończy się Lamentacją, po której następuje epilog w postaci Marii. W tym zestawie mam swoich faworytów i nie. Do dwóch utworów się zupełnie nie mogę przekonać, mianowicie do Dwóch panów i Tamtej strony rzeki. Nie leżą mi zupełnie. Niestety nie słyszałem ich na żywo, bo się spóźniłem na koncert; szkoda. Z kolei wszystkie trzy Angeliki leżą mi bardzo. Żaden z nich nie podoba mi się do tego stopnia, co Stabat mater czy Adonai elohenu, ale chyba z kolei wolę je od Łani i Zaśpiewam i zagram. Podobają mi się "przeboje", czyli Źródło i Eli..., w tym ostatnim jakoś mi nie przeszkadza podkreślana przez niektórych skoczność niby nie pasująca do tematu. Może i nie pasuje, może lepiej brzmią tytułowe słowa w męskim wykonaniu, ale ogólnie podoba mi się ta piosenka.
Natomiast Lamentacja jest poza zasięgiem. Stanowi niezwykle dobitny dowód na to, że Tomasz Budzyński nie skończył się na Kill'em All (ani nawet na czarnym albumie!), rozwija się nieustannie i to w sposób imponujący. Wokalnie stanowi to jakąś kontynuację wykonań z Prozessu, na czele z "ty głupcze", pewnie Rimbaud będzie ukoronowaniem, kto wie. Instrumentarium nadąża za liderem i tworzy niepokojącą, nieco hipnotyczną aurę. Słowa są przykładem na to, że można wziąć napisany przez nie siebie tekst i przepuścić go przez swoją duszę i uczynić go swoim... Na razie ma smak nowości, ale niewątpliwie duży to utwór.
Niezwykle delikatna, piękna Maria wybrzmiewa potem cudownie i zupełnie nie chce mi się słuchać dalej. Zresztą jak słuchałem, to jakoś mi nie podchodziło. Może jeszcze zdąży.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Czyżby to Powsinoga pakował też moją płytę i wysyłał maile po nocy? 
