Jako, żem nowy, wypada się przedstawić. Jestem basistą i początkującym producentem z jedną płytą na koncie (kolejna rodzi się w bólach potwornych). Mam Wasze wszystkie albumy, jednak do czasu '888' kupowałem je raczej z szacunku spowinowaconego z duszą punkrockowca zakochanego w Armii. Rzeczona płyta rzuciła mnie na kolana i sprawiła, że uważniej zacząłem przyglądać się nowinkom napływającym z Małego Studia (które chciałbym kiedyś odwiedzić, a że nie mieszkam daleko, bo w Poznaniu, szanse na urzeczywistnienie są dosyć realne - jeśli oczywiście Robert nie będzie miał nic przeciwko).
Nadszedł czas długo oczekiwanej studyjnej płyty akustycznej, oraz promujący ją koncert w Teatrze Polskim. Wraz z przyjaciółmi wykupiliśmy wszystkie miejsca w rzędzie szóstym (przepraszamy za spóźnienie - winą należy obarczyć MPK i tramwaje linii nr 5) i czekaliśmy na wydarzenie. W poniedziałek pospieszyłem z rana do Acid Shop'u, aby mentalnie przygotować się na to, co będzie czekać mnie we wtorek o 20tej. Odpaliłem płytę w studio, z natywnym dla mnie sceptycyzmem, aby 'zmonitorować' tą płytę dokładnie. Stylistycznie mnie nic nie porwało, płyta jest bardzo prosta (co cenię wysoko), wokale Andżeliki wydają mi się jakby nagrywane w pośpiechu (na koncercie zaśpiewała moim zdaniem ciekawiej i czyściej, ale może o ty za chwilę) i w sumie jest tylko jedna rzecz, która mnie drażni: 'Psalm 40' i wielogłosowy fragment 'Ty pewnymi uczyniłeś moje kroki' (3:19). Aż mi zęby zgrzytnęły gdy to usłyszałem po raz pierwszy (teraz rozluźniam już szczękę, gdy ten moment nadchodzi). Można by chyba lepiej wybrnąć z tej frazy, a może się po prostu czepiam detali - tłumaczę to zawsze tym, iż jako filozof staram się wpisywać w nurt filozofii krytycznej
Ale do czego zmierzam, bo nie o wytykanie błędów chodzi. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, co udało się Wam dokonać, choć przyznam, że najbardziej szokuje mnie Litza, którego nie podejrzewałem o takie (kolosalne) spektrum jego zdolności realizatorsko-producenckich. Świadczy to o ogromnej wrażliwości artystycznej i otwartości na to, co nowe. Z resztą czuć, że cały zespół potrafił odnaleźć się w tym projekcie. Z radością czekam, aż zostanę zaskoczony po raz kolejny.
Przejdę może do wczorajszego koncertu o 20tej. Gdybym miał pisać o każdym utworze, to raczej nikt nie przeczytał by tego tekstu, więc może skrótowo przedstawię swoje uczucia. Właściwie tym, co najbardziej mnie interesowało, to... brzmienie zestawu NEXO geo. Instrumentarium, z jakim objeżdżaliście trasę nie należy do najłatwiejszych w realizacji sytuacji koncertowych, więc wiedziałem, że będę mógł tego wieczoru usłyszeć dobry test tego sprzętu. Usiadłem w centrum bazy stereo (był prawie trójkąt równoboczny
i czekałem. Gdy kwartet rozpoczął swoją partię nijak nie słyszałem zestawów. Tego szukałem od kiedy tylko zainteresowałem się kwestią realizacji - aby system grał tak, jakby go w ogóle nie było, transparentnie dla brzmienia instrumentów. Utwór 'Każda rzecz ma swój czas', który nastąpił chwilę później wywołał uśmiech na mojej twarzy, który nie znikał do końca koncertu. NEXO zagrało pełnym pasmem, w którym niczego nie brakowało, ani żadne pasmo nie było 'przewalone w górę'. Wokale czytelne, każda z gitar miała czym oddychać, sekcja smyczków i dęciaki (których jak na mój gust było aż za dużo w aranżach), bębny czytelne, znalazło się miejsce na wszystkie smaczki Beaty (korzystna była jej przesiadka za perkusję na jeden numer
i co mnie bardzo miło zszokowało - cymbały podane jak na talerzu (pewnie duża zasługa U87'ki). Trochę Kmieta zginął - dla mnie wizualnie, a dla mojego Przyjaciela, który jest jednocześnie realizatorem live zespołu, w którym gram, a który siedział obok mnie, również sonicznie - niestety, ale dwa sub'y spowodowały znaczną filtrację grzebieniową, co sprawiło, iż na siedzeniu obok najniższe pasmo było znacznie osłabione (może lepiej ustawić dwie jednostki obok siebie centralnie?). Jak wspomniałem wyżej, przy okazji moich impresji na temat płyty, nie przypadły mi wokale Andżeliki - na koncercie zaśpiewała jakby swobodniej, bez jakiejś irytującej mnie maniery (przepraszam za ponowne czepialstwo).
Z tego co obserwowałem realizatora (Krzysztof Kaźmierczak?),Yamaha M7CL sprawdza się bardzo dobrze ze wszystkimi dobrodziejstwami cyfry.
Podsumowując - klimat Teatru Polskiego, ogrom pracy i pasja 2Tm2,3 oraz niebanalny wkład ekipy s SDC dały w efekcie koncert, jakiego jeszcze nie słyszałem, który z pewnością zapadnie w mojej pamięci na bardzo długo.
Na tym może zakończę. Dodając jeszcze raz pragnienie odwiedzenia Małego Studia... Od dłuższego czasu zastanawiam się, czy nie zając się napisaniem artykułu do 'Estrady' na temat tej zacnej placówki. Daję pod rozwagę i pozdrawiam w imieniu swoim i wszystkich 'spóźnialskich', jak to Robert nas określił
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
