Ja tam szukałem extremy kiedy byłem młodym chłopcem.
Przy okazji wyszło ze niekoniecznie cięższe i bardziej techniczne kapele(metalowe, zwł.death metalowe) mają wiecej energii od tych prostszych (hard'core, punk)
więc zaczałęm poszukiwać i energetycznych, a że część metalowych pochłoneły eksperymanty, to jeszcze zaczałem łykać eksperymenty(od metalowych przez Bjork do technicznych - Aphex Twin), a przy okazji mi sie przypomnaiło że zawsze lubiłem klasycznego rock'and'rolla.A i folk też czasem niesie max energii.
W każdym razie najcześciej jak słucham deathmetalu to się ostro skupiam i lubię (kurde, konser). Znajomy jazzowiec mówi że on nie lubi death metalu, bo dla niego to pojście wyłącznie w rozwój techniczny i nie ma w tym życia, feelingu. A jak słucham punka, to do czego sie tu skupiać, ale można se poszaleć.
Choć zawsze były kapele co parę wątków łączyły - np. Slayer zawsze odbierałem jako super energetyczny.
Poza tym wiele rzeczy się wymieszało i nowa szkoła (teraz to ona juz jest chyba stara;) albo przynajmniej dominujaca
hard'core'owa gra tak cieżko jak death metalowe. Niestety przy tym masy kapel nei lubię, bo grają tak prostacko ze nie zniesę. Ale są też takie jak Congress, czy polski Sunrise, które wnoszą w to nową jakość. Są kapele jak Kobong/Neuma, który gra ciężko, a nie wywodzi się z deathmetalowych korzeni. A kiedyś był Kinsy, który odjeżdżał zupełnie, albo Brutal Truth, ktore swojego grind'core'a potrafiło zrobić zarówno punkowego, jak jazzowego, jak i deathmetalowego.
Ostatnio to w ogóle o ciężarze znaczy brzmienie płyty - i tak Slipknota 1 może być uznana za bardziej ekstremalną niż płyta deathmetolwa z początu la 90. Wtedy nie dysponowano takim brzmianiem. A w sumie kawałki Slipknota z tej płyty proste (innych nie słuchałem).
Nie umiem sie wytłumaczyć, więc wrzuciałem strumień podświadomości z wątkami na chybił trafił
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
. Punki chyba tak nie mają... ? ? ?[/b]
Wtedy wpadly Metallice, Iron Maideny, Slayery, Kreatory, Sodomy (bez Gomór), Kingi Diamondy, Deathy, Obitegary.
No i D.R.I. i stary Napalm Death. Eh, łza się w oku kręci:]
poczynając na Irze kończąc... (Zresztą, wtedy nie wiedziałem, jak się nazywa ten zespół i piosenka). To w pewnym sensie wyznaczyło moje parę lat późniejsze, świadome zauroczenie metalem. Właśnie w metalu szukałem pewnej odskoczni od łomotu z mojego ulubionego punka, więc niespecjalnie mnie ruszały "proste" łubuduby niewiele od (ostrego) punka odbiegajace w stylu Acid Drinkers czy Cannibal Corpse. Bardziej urzeka(ło) mnie piękno (nierzadko przechodzące w kicz, zwłaszcza w scenografii, ale ja mówię głównie o muzyce) oprawione w ostre granie, czyli coś, co w wielkim przybliżeniu nazwać można gotykiem (w przybliżeniu, bo pewnie dziennikarze Thrash'em'alla albo EON-u nie zaliczyliby Tiamatu do gotyka) albo balladami (też w przybliżeniu, bo można do tego rozumienia "ballady metalowej" zaliczyć prawie całą Metallicę, łącznie z porządnymi thrashowymi kawałkami). Po prostu lubię, kiedy w ostrym graniu pojawia się wyraźna linia melodyczna (co najłatwiej uzyskać jakimiś klawiszami albo... waltornią).
).
