Jest to kolejny wątek, który powinien był założyć kto inny, ale ponieważ pożyczył mi swój piękny set...
OCENY:
1. oceniam wg własnej skali, w której "0" oznacza "neutraność", +1 to "jakiś pozytyw w tym jest" etc etc
2. płyty przypominam sobie po kilkunastoleniej (sic!) przerwie - nie mogę wszystkich na raz, zatem teraz pierwsze pięć, potem dopiszę resztę, ale mam nadzieję, że inni uzupełnią tę prezentację zanim ja skończę odsłuch 15 płyt, z których najkrótsza ma 71'59'' (wersje rozszerzone)
3. skrajnie subiektywne, oczywiście
OGÓLNIE:
Grechuta (ten Grechuta jeszcze z głosem, ten poszukujący i znajdujący) to jeden z NAJ polskiej muzyki do słuchania. Przeboje i nie-przeboje, niesamowici instrumentaliści, wybitne kompozycje, piękne słowa - poezja! Co tu kryć - nie mam wiedzy i umiejętności, aby to wszystko dobrze opisać, zatem znów prezentacja osobista, z nadzieję, że ktoś uzupełni to, co o MUZYCE Grechuty trzeba powiedzieć.
Rok wydania: 1970
Ocena: 5
10 utworów, z których wszystkie znałam chyba jeszcze w brzuchu u mamy
Trudno mi się do nich zdystansować, byłam wychowywana na Niemenie i Grechucie, nawet nie wiem jak i kiedy wżarły mi się w duszę... Minusem płyty jest właśnie jej ograność ("Twoja postać", "Niepewność" czy "Będziesz moją panią" - każda dobra, ale czasem aż chce się krzyczeć, ileż można!? Choć "Niepewność", kiedy ją Krzyś zaczął grać... Hmm
) - dobrym lekiem jest nie słuchać radia i płytki przez dłuższy czas, a potem świeżość się odnajduje.
Zawsze pragnęłam, żeby na moim weselu zagrano "Wesele", ale się nie ziściło, niestety ("topi się, kto bierze żonę!"). Ciekawostką związaną z tym utworem jest to, że najpierw powstała muzyka a wersja ze słowami Wyspiańskiego jest tylko kolejną próbą znalezienia tekstu. W części dodatkowej mamy na melodię "Wesela" "Gdy zabrakło ci uśmiechu". No i jeszcze nierozbudowana wersja "Korowodu"! Warto sobie przypomnieć i popatrzeć jak rozwijał się ten utwór i nabierał oswojonych dziś form.
Rok wydania: 1971
Ocena: 5
Sam "Korowód" - dzieło wybitne, śmiało może stanąć w zestawieniu z największymi tego typu kompozycjami muzyki światowej. I jedyne tego typu, które lubię!
(schować kaszmiry!) Zawsze zastanawiały mnie też paralele Cohenowskiego "Who by Fire" i wiersza Moczulskiego. Przy czym znów z korzyścią dla polskiego twórcy.
Rok wydania: 1972
Ocena: 7
Płyta - miłość. Fascynująca okładka (dla mnie) i fascynująca zawartość. Tu jest mój ukochany utwór Grechuty spośród wszystkich w ogóle, czyli "Wędrówka".
Nie wiem, czy to nie za wiele powiedziane, ale progresywność tej płyty (i następnej) znów stawia ją na równi z osiągnięciami niepolskimi z tego okresu. Jak czasem mi szkoda, że jednak się to nie przebiło dalej! Toż to wyśmienite jest!
Rok wydania: 1974
Ocena: 5
Najmniej "moja" spośród omawianych teraz płyt, ale trzymająca poziom kontynuatorka (dla mnie) poprzedniego albumu. Wiele się tam dzieje muzycznie, warto sobie posłuchać w spokoju i ciszy, odnaleźć drugie dno i drugie dźwięki
Rok wydania: 1977
Ocena: 6
No, to chyba płyta, którą każdy fan Armii powinien poznać.
Na serio mówię! Płyta kiedyś tam nieprzyswajalna dla mnie, potem, jak "zaskoczyła" wbiła się na szczyt prywatnej listy ulubionych krążków Grechuty. I wszystko tutaj jest! I muzyka i teksty i świeżość i tradycja. Dla mnie wyróżnia się i oddziela bardzo od 4 poprzednich, muzycy pewni swoich osiągnięć idą dalej nie przejmując się tym, "co powinni", i czy to na pewno dobrze zmienić coś w swoim brzmieniu...
Polecam!
Na razie tyle. Następna piątka za jakiś czas
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
!
ja tam nie lubię, ale fajnie się patrzy 