Są takie piosenki, o których generalnie wiemy, że są pięciogwiazdkowcami; czasem nawet się nam nudzą i ocena się może obniżyć.
Są inne, które odkrywamy, nagle się usłyszy, że to jest bardzo fajne... no ale od bycia bardzo fajnym do bycia arcydziełem to jeszcze daleka droga.
Kiedyś jednak słuchając płyty Reise reise uległem całkowitemu eurekowi, kiedy rozbrzmiał utwór
Mein Teil - dotąd miałem go za świetny czadowy kawałek wyceniany na cztery i pół, porządna rammsteinowa robota, nawet lepsza od wielu innych, z weną owszem, ale bez większego zachwytu.... A tu: JAKIE CZTERY I PÓŁ?! Przecież to jest EWIDENTNIE * * * * *
Powaliła mnie moc tej piosenki, jej formalna doskonałość, różnorodność fascynujących nastrojów, od potężnego lekko patetycznego wstępu, przez pełną choroby i mentalnej degrengolady zwrotkę, po refren, który mną do dziś wstrząsa, a jednocześnie porywa. Nie wiem, czy wręcz ten cały koktajl nie ma jakichś właściwości hipnotyzujących!
Wtedy wymyśliłem ten wątek, ale czasu zabrakło, poza tym chciałem zobaczyć, czy to nie było chwilowe zaczarowanie. Próbę czasu Mein Teil wytrzymał, ale o wątku mi się nieco zapomniało.
Wrócił kilka tygodni, może miesięcy, później, kiedy zadziwiło mnie, dlaczego nigdy nie uznałem za pięciogwiazdkowca utworu
Never Let Me Down Again grupy Depeche Mode. Szczerze mówiąc trochę się zastanawiam, czy to nie dobiera się gdzieś do szóstej gwiazdy. Utwór będący absolutną kwintesencją całego stylu Depeche Mode, wszystkich ich muzycznych talentów, umiejętności wypełniania przestrzeni muzycznej bogactwem dźwięków, charyzmy Gahana i harmonicznego wyczucia Gore'a. Ale wątek znowu nie powstał.
Do trzech razy sztuka - wczoraj olśniło mnie na koncercie. Utwór
Terri Spiryta of 84 po prostu i najnormalniej w świecie ma pięć gwiazdek!! Tam nie tylko wszystko jest na swoim miejscu, protest-songowe zwrotki i robiący ogromne wrażenie refren, i ten środkowy kawałek z pikaniem maszynerii i okrzykiem "mordercy". Tam jest coś więcej, coś co charakteryzuje naprawdę wielkie utwory: połączenie uniwersalności z bardzo osobistą historią. Z jednej strony, pomijając sugerujący interpretację tytuł, jest to właśnie przejmujący protest song o
świecie stworzonym przez człowieka, w którym człowiek się nie liczy, i mógłby dotyczyć wielu różnych historii, i każdy mógłby coś tam znajdować dla siebie. Przy tym jednak jest tak silnie zakorzeniony w historii konkretnej osoby, której życie się nie liczyło, że zupełnie nie mam wrażenia, że jest to taka mądralińska piosenka o wszystkim i niczym - nie, ona tworzy pewien świat, rysuje obraz sytuacji, która jest bardzo jednostkowa i pozwala wejść w dramat osoby, którą nie musi wcale być ta właśnie Terri, ale która bynajmniej nie pozostaje abstrakcyjnym modelem.
No a że mamy do czynienia z utworem muzycznym a nie literackim, na nic byłby tekst, gdyby nie poniosła go odpowiednia muzyka - i dla mnie totalnym mistrzostwem jest tu przejście ze zwrotki do refrenu, best moment w ogóle w historii zespołu Spirit of 84, taki nieoczekiwanie wydłużony fragment instrumentalny, który udowadnia, że muzyka jest tu wartością samą w sobie, a nie tylko służy jako akompaniament do zaangażowanych tekstów.
Zachęcam do dzielenia się takimi odkryciami - pięć gwiazdek! pamiętajcie, że chodzi o konstatację, która dla Was samych była zaskoczeniem, o moment kiedy zobaczyliście w utworze coś nowego... warto coś takiego opisać, żeby posty wnosiły jakieś elementy recenzji. Inaczej temat powinien zapewne trafić do Potforum, zresztą zastanawiam się, czy i tak nie powinien mimo wszystko (będę musiał uzgodnić z drugim moderatorem he he).
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
