Napiszę tu o trzech zespołach (czy może trzech płytach), które używają środków typowych dla współczesnego popu / rocka (no jednak bardziej popu), a jednak są w kontekście tego wątku mocno (jedne mniej, inne bardziej) się wyróżniające na tle mainstreamu, obficie dziś czerpiącego przecież z
etno.
Na początek Estopa.
Ich pierwsza płyta to jedyna płyta piracka, jaką posiadam... dał mi ją kolega, który sporo czasu spędził w Hiszpanii i tak jakoś zostało... nie mogę się zdecydować, żeby wyrzucić, ale też nie ciągnie mnie specjalnie do szukania jej po sklepach, bo nie wiem, czy bym kupił...
Ich muzyka to taki dość łagodny rock, ale wzbogacany o elementy z różnych stron świata. Czasem są to jakieś rytmy latynoskie, czasem jakby reggae (w jednym utworze bez wątpliwości słychać dub). W dwóch słowach: nic odkrywczego. Ale to nie wszystko. Chciałem napisać, że to tylko taka podstawa dla ich twórczości, jednak chyba nie do końca byłoby to prawdą. No bo najważniejsze w ich muzyce są bardzo głębokie wpływy kultury, napiszmy bardzo eufemistycznie, hiszpańskiej (za słabo się na tym znam, żeby napisać bardziej konkretnie). Laikowi takiemu, jak ja, co chwila pobrzmiewa w uchu Andaluzja. Nie bez znaczenia jest też nieamerykańskie brzmienie ich kastylijskiego.
Trzeba przyznać, że zdarzają im się ewidentne smęty, ale w najlepszej formie, są naprawdę poruszający. Zarzucić im można też śpiewanie czasami o pierdołach (w drugim co do genialności utworze z albumu, tematem głównym jest palenie skrętów, na co ja zwykle reaguję mentalnym pukaniem się w czoło...), ale nie oszukujmy się, Polaków, którzy dobrze znają kastylijski (znany bliżej jako hiszpański) nie jest znowu tak wiele (siebie też bym do nich nie zaliczył).
Tutaj aż dwa utwory z płyty. Polecam oczywiście „Tu calorro” - najlepszy.
Swego czasu udało mi się jeszcze wypożyczyć z biblioteki przy Instytucie Cervantesa któryś z ich późniejszych albumów, ale to już nie było to.
Dalej Zap Mama i A MA ZONE.
Marie Daulne to w połowie Kongijka w połowie Belgijka. Tworzy muzykę, bardzo bliską dzisiejszemu czarnemu popowi. Sęk w tym, że jest od swoich amerykańskich koleżanek jednocześnie o wiele bardziej afrykańska i europejska. Chwilami bardzo wesoła, zawsze inteligenta muzyka do odprężenia w co najmniej trzech językach. Słyszałem też wcześniejszą SEVEN, ale nie załapało aż tak bardzo.
Tutaj chyba tylko utwory z płyty najnowszej i słychać, że Zap Mama jednak coraz bardziej zbliża się do brzmień amerykańskich.
Tutaj kilka próbek z reedycji na potrzeby rynku US. Inna okładka i troszkę inne tytuły, ale treść pewnie ta sama.
Artystkę tę poznałem w bardzo dobrym czasie, kiedy Radiostacji jeszcze dało się słuchać, i można było podróżować „Uchem po mapie”. W ten sam sposób trafiłem na fiński zespół Värttinä z ich albumem pod tytułem VIHMA.
Tym razem jest to przede wszystkim muzyka fińska (karelska) ubrana w brzmienia mainstreamowe, zaaranżowana po nowemu. Uwagę przykuwają przede wszystkim bajkowe żeńskie wokale i samo brzmienie języka. Na płycie są też goście z innych części świata, między innymi Tuvy (Huun-Huur-Tu), wtedy akurat też promowanej w „Uchem po mapie”. Można odpłynąć w dziwne pejzaże, ale jednak nie do końca jest to muzyka
czarodziejska.
Próbki. Kiedyś przytrafiło mi się usłyszeć fragmenty którejś z innych płyt, ale też, hehehe, nie zachwyciło.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
) jakieś ciekawostki...?
.
