Dla mnie sztuka kowerowania, jeżeli ma być sztuką, polega na tym, żeby zmienić utwór oryginalny na swoją modłę, żeby stał się
innym utworem, naznaczonym piętnem nowego wykonawcy.
Oczywiście efekt końcowy może się komuś podobać albo i bardzo nie podobać - klasyczny przykład z Cockerem kowerującym With a Little help..
Ale na pewno Cocker wniósł coś swojego do piosenki Bitelsów i tak naprawdę są to
dwie różne piosenki o tym samym tytule.
Tak samo Hendrix stworzył zupełnie inną jakość w All Along the Watchtower, Johnny Cash w Hurt, Jeff Buckley w Hallelujah albo The Soundrops z What I Have Never Seen (no i My Way z tytułu wątku).
Tu nie wystarczy zmienić instrumentarium. W takich utwórach jak wyżej wymienione zmienia się duch utworu - inaczej rozłożona jest dramaturgia, inne akcenty, inne emocje, inna interpretacja tekstu, często są zmiany rytmu i tempa.
Sama zmiana np. elektroniki na przesterowane gitary, albo akustycznej gitary na elektryczną, albo linii saksofonu na linię fletu nie czyni jeszcze nowej jakości. Może się komuś bardziej podobać, bo ktoś np. nie lubi brzmienia saksofonu, a lubi flet, ale nadal pozostaje to ten sam utwór.
Pierwszy z brzegu przykład takiego niby-koweru: Marylin Manson wykonujący Personal Jesus albo Sweet Dreams. Na pierwszy rzut oka jest zupełnie różnie od oryginałów. Ale to różnica tylko na powierzchni, w samym brzmieniu. Bo gdybym np. ja zaśpiewał komuś taki Personal Jesus, to nikt nie domysliłby się, czy próbuję śpiewać wersję Depeszów, czy Mansona.
A gdybym zaśpiewał Hallelujah, to od razu wiadomo...
(no chyba że chciałbym być oryginalny i zaśpiewałbym w "swojej" wersji, po swojemu - ale wtedy byłby to właśnie przykład kreatywnego kowera)
A The Soundrops: dla mnie kowery ichnie dzielą się na dwie kategorie: mniej czy bardziej fajne
odgrywanie piosenek (najczęściej sześćdziesionowych), które niewiele wnoszą do oryginałów oraz właśnie kowery przez wielkie 'C', które wydobywają z oryginałów coś, czego byśmy się tam nie spodziewali i zostają naznaczone indywidualnym piętnem Poddasza
Jakkolwiek uwielbiam i słuchać, i z Gerem wykonywać piosenki Beatlesów albo Simona i Garfunkela, to w większości przypadków uważam, że jest to zwykłe "odgrywanie", mimo że zupełnie inna aranżacja, że sama gitara akustyczna i np. djembe zamiast tradycyjnego zespołu rockowego z np. fortepianem.
Ale czasami zdarzy się tchnąć w oryginał coś niepowtarzalnego, swojego i nowego, i wtedy jest ta sztuka kowerowania, o której pisałem. Czasem udaje się coś takiego utrwalić na taśmie i tak to mamy najlepsze utwory The Soundrops, jak Narrow Way według Pink Floydów, albo wspomniane Never czy God Is The Loving według Armii.
Nie mówię, że tych "zwykłych kowerów" źle się słucha. Przeciwnie - jeżeli nowy wykonawca prezentuje estetykę, która lepiej pasuje, to właśnie bardzo dobrze się słucha. Osobiście wolę wiele sześćdziesionowych piosenek w wersjach poddaszowych niż oryginalnych. Elsea nie jest w stanie słuchać Depeszów, ale Personal Jesus Mansona jej bardzo pasuje.
Pasażera w wykonaniu Kultu stawiam w osobostym raningu na pewno wyżej od oryginału, ale zdaję sobie sprawę z tego, że jest on tak naprawdę tylko odegraniem klasyka, choć może w końcówce ilość emocji, którą Kazik wpuszcza w piosenkę, zaczyna tworzyć coś nowego (pomaga mu w tym bardzo Banan wygrywając pod spodem jakże ciekawe rzeczy!).
Napisałem o wielu rzeczach jednocześnie, zgubiłem wątek, więc tymczasem kończę
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
