A jak tak z zupełnie innej beczki. Słuchałem sobie ostatnio (po dość długiej przerwie jak na takiego fana
) toruńskich i innych nagrań Kryzysu i zastanawiam się nad tekstami tego zespołu. Trudno pisac o czymś co wszyscy na tym forum znają, ale - gdyby nie brak czasu i umiejętności - chętnie stoworzyłbym apologię literackiej strony tego zespołu
Jakoś tak w artykułach dotyczących fenomenu tej grupy mało (i zwykle ogólnikowo) się o tym pisze, a byc może to jest główna przyczyna ponadczasowości tej grupy. Te różne zdania, frazy - czasami mogą się wydawac lekko od czapy (jak niektóre fragmenty "Doliny Lalek") - ale to jest zawsze bardzo charakterystyczne, stylowe:
w tym brudnym bufecie,
jak ty jak, jak ja, jak Studio 2!,
powietrze tu nieświeży i niezdrowy swąd. A z drugiej strony - humor. Zawsze kiedy czytam o humorze w muzyce to mam wrażenie, że Kryzys jest jednym z bardziej pod tym względem zasłużonych zespołów w Polsce - nie to, że sobie żartują (chociaż np. taka "Telewizja", "Wojny Gwiezdne"), ale często przez ich teksty (i nie tylko- przypomina mi się totalnie pozbawiana wszelkiej spiny i konwenansów konferansjerka z tego koncertu w Opolu w 1981) przenika taki jakiś dystans do siebie, puszczanie oka do widza, połączone z lekkim surrealizem (znowu "Dolina Lalek" - cytat z Talking Heads o zapachu domowej kuchni). Ale powaga też czasem była - głównym impulsem do napisania tego posta było odkrycie, że "Rubinowe Szkło" nawiązuje do Herzoga, a jeszcze "Król Much", "Armagedon"...Tak mówiąc żartem - Brylewski i Szatkowski mieli tak młodzieńcze i niezniszczone życiem głosy, że kiedy śpiewają
kiedy zapłaty nadejdzie czas za to co czynił każdy z was to faktycznie brzmi jakby jacyś dobrzy ludzie walczyli z otaczających ich złem
Podsumowując: myślę, że to po prostu dobre chłopaki były
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
