CAN MONSTER MOVIE
Super ten rozpętany przez Elronda bum na krautrock, zwłaszcza że zbiegł sie on z moim przekopywaniem szafki z kasetami za różną eksperymentalną muzyką. Złapałem sie więc nań.
Co za dziwna ekipa z tych Kanów. Muzyka taka nieprzejrzysta, tajemnicza, jak z... najbliższego otoczenia. Stary kontynent, uciążliwość i dziwna uroda.
Sześćdziesiąty ósmy, zaczynają od razu dziwnie (Father Cannot Yell) i wcale nie tłumacza dlaczego. Zwraca uwagę wokal, nie sprawdzałem czy to Crass czy Subhumans ale kojarzy mi się z tego typu radykalnymi punkami. To
elrond pisze:
nagłe buuuum
świtne! Ogólnie oszałamiająca, dziwna, szeroka forma, w której co rusz coś się zmienia. Uciążliwe dźwięki (gitara, ale też klawisz) trochę jak z Welwetów. Taka antyestetyka, a wszystko opiera się - to chyba ważne w CAN - na dziwnym, barbarzyńskim rytmie. Pod koniec jednak ślady nostalgicznej harmonii, która w muzyce CAN wróci pieczołowiciej ujęta. Mocny numer.
Dalej trochę kolczastego, smętnego klimatu - Mary, Mary So Contrary. Pomysł na szorstką i oszczędną muzę (ta gitara rytmiczna!) oddającą konkretnie nastrój i aurę. Czuć zapachy polnego zielska i inne, dzicz. A wszystko przechodzi/płynie/zapada się w jakąś harmonię, symfoniczność.
Dalej a żywo!
Outside My Door (wiadomo, przygoda), riff przywodzący na myśl Astronomy Domine Syda, ale harmonijka taka świetlista, ogólnie czadzik, jest chyba najbardziej sześćdzisionowato (refren, organki) a recytacja jakbym Strummera słyszał. Czym dalej w las tym ostrzej i mniej wesoło, można by coś zdemolować.
No i dwadzieścia minut na koniec (You Doo Right). Objawia się to co w muzyce CAN chyba znów istotne: trans. Muzycy zaciskają oczy (zwłaszca Mooney) i włażą w swoje mózgi nie przejmując się reakcją otoczenia. Takie to ludzkie dosyć jest
. To chyba w ogóle tak jest w tym krautrocku, co? Muzyka nie ma być skończonym ładnym podziwianym dziełem a takim wehikułem, środkiem. Tu jest tak twardo, prymitywnie, ale pojawiają się bliższe człowiekowi chwile, potem te plamy kolorów z klawiszy i gitar. Bębny, dziwne dźwięki, co się dzieje? A nagle znajdujemy się w kuchni o piątej rano
, jeden wali drewnianą łyżką w nogę taboretu, drugi powiedzmy melorecytuje. Na szczęście to tylko na chwilę. No i tak to się toczy, rytm, można sie wciągnąć, choć wymaga to odrobinę aktywności, no i żeby się nie bać
. Trochę straszno, trochę zabawnie i niezbyt, jak to się mówi, zdrowo.
Surowa, radykalna muzyka, można się wciągnąć. Ale jak to ustawić względem innych znanych płyt z tamtego okresu? Nie wiem, ale dla mnie super.
PS. Ale pierwszy numer podoba mi się najbardziej!!!!!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
