Muzycznie, to najciekawsza dla mnie była właśnie praca gitar. Nie myślałem wcześniej, że one są tak organicznie złączone - w dodatku dość nietypowo, że bas gra więcej dźwięków, a gitara w ten niepowtarzalny sposób gęsto wypełnia przestrzeń dźwiękami. A połączenie daje jakąś żyjącą, płynącą masę. W nagraniach studyjnych to często brzmi odpychająco, brzydko, nieludzko, industrialnie - na żywo fascynowało, wciągało i oszołamiało. Co do Jaza, to też ciekawie, bo było słychać, że trochę nie wyrabia, ale z drugiej strony to wciąż był on, ta charakterystyczna barwa i słyszalna charyzma - wciąż super. Choć czasem, przyznam, nachodziły mnie wątpliwości, co do naturalnego przebiegu między mikrofonem a głośnikami, pewnie niepotrzebnie. Bębny podobały mi się chwilami bardziej, chwilami mniej - może wolałbym, żeby zabrzmiały ciężej, ale w momentach gęstego bębnienia było naprawdę dobrze.
Zjawa męsko-kobieca, że zacytuję Piotra Marka - dośpiewawszy, doklawiszowaszy, dosamplowawszy - na pewno bardzo pomocną była na scenie.
Ale muszę też wspomnieć o panu technicznym. Obserwowałem jego pracę przed koncertem i irytowały mnie komentarze dookoła, że Płaro, że to że tamto, ale dowiedziałem się przy okazji, że pracuje on z zespołem już dość długo i że ten mniej barwny techniczny od perkusji, to jego syn. Szkoda, że nie udało mi się znaleźć zdjęcia, ale będę pamiętał o tym panu. Jego wizerunek, z wąsikiem, wełnianą czapeczką na czubku głowy, skautowskimi szortami i trepkami pasował do całości, z dywanem, świecami i kadzidełkami. I odrębnych indywidualności muzyków. Gentelmeni - pogrobowcy kolonialnego imperium
.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
). 
