Ultima Thule

Koryguję. Yessongs ma momenty nudy, ale Close to the Edge jest dla mnie nieskazitelna. Nie wywaliłbym ani jednej sekundy z tego arcydzieła.

Ogólne oceny:

Yes Album - ****-
Fragile - ****
Close to the Edge - *****
Tales - ***+
Relayer - ****-
Going for the One - ****
Tormato - ***-
Drama - ***+
Cyferki - ***

A w ogóle, to fascynuje mnie temat tego, jak prog rockowi wykonawcy radzili sobie w świecie po punk rocku. I w sumie ci giganci nie radzili sobie źle. Oczywiście problemem może być brzmienie, bo jednak nowe klawisze i zabiegi studyjne, nie brzmiały tak naturalnie jak wcześniej, ale jeśli skupimy się na samych piosenkach... Genesis - spięło się, zmieniło formułę i ciekawie weszło w osiemdziesionę. Gabriel - na początku trochę błądził, ale trójka to znakomity, pełnej krwi nowofalowy album. King Crimson - wiadomo, pełen artystyczny sukces w latach 80, do tego świetna solówka Frippa i niekiedy olśniewające gościnne występy. ELP - beznadziejne "Love Beach", no cóż, nie chcę, żeby ktoś mówił, że dobieram dowody pod tezę Rush - zainspirowali się Police i nagrali m.in. swój życiowy (moim zdaniem) album "Moving Pictures". No i wreszcie Yes - Na "Tormato" trochę nudzili, ale "Drama" to wg. mnie dośc ciekawa próba odnalezienia się w nowej sytuacji, a "90125" ma momenty. No i tak sobie myślę, że można myśleć, że większość tych zmian była spowodowana koniunkturą, ale niekoniecznie uważam, żeby podział PROG ROCK VS. PUNK ROCK był idealny. Tam jest więcej odcieni niż tylko czerń i biel. Wydaje mi się, że te najlepsze zespoły, albo chociaż część z nich, były progresywne nie tylko dlatego, że umiały napieprzać solówki i połamane rytmy, ale też dlatego, że to były mimo wszystko ludzie o otwartych umysłach, którzy nie bali się wyzwań. I mimo, że zdarzały im się wpadki to temat "prog rockowe zespoły uderzają w nową falę" jest conajmniej ciekawy i chyba nawet zrobię sobie kiedyś jakąś playlistę, która oddaje to zjawisko.

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Bardzo fajnie Hammill też się przystosował.

_________________
http://67mil.blogspot.com/

Yo, a ostatnio słuchałem Close To The Edge na kwadracie u Pilota w niedzielny poranek. Czy to przypadek?

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Ale fajnie!

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Nie sądzę...

To świetna płyta jest! Jeszcze "Yes Album" i "90125". No ewentualnie "Fragile". I zasadniczo mamy wszystko w tym temacie. Przynajmniej ja mam.

_________________
http://67mil.blogspot.com/

"Yes", "Fragile" i "Close To The Edge" lubię, choć trafiłem do nich przez Bixlera i Rodrigueza z czasów ich świetności w The Mars Volta. Słucham sobie płyty, która dała tytuł niniejszemu wątkowi, mając za sobą krótką noc i wyjątkowo irytujące spotkanie z płytą po nic, za jaką mam "The King Of Limbs" Radiohead. A teraz to... Zaraz będę musiał odreagować, padnie albo na Minor Threat, albo na Bad Brains, a może... na At The Drive-In

_________________
Go where you think you want to go
Do everything you were sent here for
Fire at will if you hear that call
Touch your hand to the wall at night

No nieeeeeeeeeeeee... Dla mnie oceny tej płyty jakie krążą w internetach i różnego rodzaju zestawieniach, są niepodważalnym dowodem na istnienie zdrożnego światowego spisku... zmowa w czystej postaci, przeciw jednej z najlepszych płyt zespołu, będącej w pierwszej trójce, i to niekoniecznie na trzecim miejscu... a stawianie jej niżej od takiej "Dramy" i "90125", które to płyty są zdecydowanie już nie skomponowane, a wręcz konstruowane, to coś dla mnie trudnego do pojęcia!

Tormato?
****3/4
Ta płyta wręcz iskrzy od pozytywnej energii, pomysły, które wydzierają się z łodyg jedne przed drugimi uspokajają się, by rzygnąć paletą barw emocjonalnych trudnych do powstrzymania, do jakiegokolwiek ujarzmienia... i stworzone to jest przez, wydawałoby się, ludzi rozsądnych i z dorobkiem, a ma w sobie tyle szaleństwa, którego próżno szukać w setkach płyt zespołów pankowych... i jakie w tym szaleństwie są harmonie! jakie pokłady niezmierzone! Świetna płyta!

_________________
un tralala loco

Nie widzę innej opcji - muszę posłuchać jeszcze raz



Nie moge się zgodzić

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Podjąłem heroiczną próbę posłuchania Close to the Edge.
Poszło mi gorzej nawet, niż z Supper's Ready.
W szóstej minucie wyłączyłem i nie chcę już więcej włączać.

Ale chciałbym spróbować dać szansę Topograficznym Oceanom.

Myślicie, że jest szansa, że ta szansa wypali?

_________________
ćrąży we mnie zła krew

...właśnie nabyłem drogą kupna tę uroczą dłużyznę i myślę, że nie ma szans, że ta szansa wypali, więc zachęcam do odsłuchu..

_________________
un tralala loco

Hmm. Mam wątpliwości, ale uważam, po czasie, że Close..." to rzecz niemal całkowicie niestrawna, czasem jestem tymi konstrukcjami wręcz zażenowany, a pierwszy i drugi Ocean, to nadal muzyka. Dlatego spróbowania bym nie odrzucał.

_________________
http://freemusicstop.com

Nie wypali.

_________________
Mam w sobie dzikość żółtej pantery...

A tak z zupełnie innej paki - w 2009 roku był w Warszawie koncert na którym nie byłem i BARDZO żałuję.
Wtedy nie wiedziałem, że Jon grał w takiej formie kilka lat i szans pewnie w Europie było wiele, a bezwiednie przegapiłem wszystkie.
Nie chcę tu trollować, ale dla mnie te koncerty były lepsze niż jakikolwiek Yes na żywo, z obojętnie którego okresu:

https://www.youtube.com/watch?v=QN4mn1AnUlY

_________________
http://freemusicstop.com

Close to the Edge to arcydzieło!!!!

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Słucham najnowszej płyty Yes "Mirror To The Sky" i zaskakująco daje radę.

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"