Wypowiem się i ja... skłaniałem się do tego od dawna, trochę hamowała mnie rozległość tematu i moich uczuć z nim związanych. No ale dostałem dodatkowego kopa gdy zauważyłem że bliski mi muzycznymi gustami Kolega Marecki założył ten wątek w moje urodziny!
Zatem: Pearl Jam był dla mnie bezapelacyjnie numerem jeden pod koniec podstawówki, przez cały ogólniak i na początku studiów. Do dziś mieści się w najściślejszej czołówce. Niestety nie udało mi się być nigdy na koncercie. Oba razy zawadziła data - w 1996 grali pierwszego listopada, Rodzice moi się krzywili a do Warszawy z gór droga daleka. W 2000 niestety była sesja na studiach.
Płyty:
Ten ***** - gdybym podzielał filozofię Crazy'ego dałbym 6 gwiazdek na 5 możliwych. Płyta numer 2 mojego życia. Ładunek emocji i determinacji mnie tutaj po prostu powala. Płyta bez słabego kawałka, ba - bez jednego niepotrzebnego dźwięku! Dzieło o wartości nieprzemijającej. Uwielbiam już sam początek, te kilkanaście chaotycznych sekund i nagle wściekły riff do "Once". Każdy utwór tu to diament prawdziwy. "Alive" jest oczywiście moim ulubionym, "Jeremy" jest zaś dla mnie wręcz nieco zbyt przebojowy. Niesamowite teksty, bardzo mi bliskie w młodzieńczych czasach (chociaż oczywiście nie strzelałem sobie w łeb w klasie ani rodzice nie zamykali mnie na odwyku), genialny głos Veddera, pomnikowe riffy. W tej płycie jest wszystko, nie umiem tego wyrazić słowami. Największe ciarki zaś mam przy ostatniej zwrotce "zwykłej miłosnej ballady" "Black". Tej zaczynającej się od słów "I know someday you'll have a beautiful life"
Vs ****1/2 w sumie powtórka. Myślenie o muzyce podobne, całość zagrana z nieco większym brudem i mocą. Ale pojawiają się już urozmaicenia - półakustyczne "Daughter", dziwnobębnowe "W.M.A.", funkujące "Rats"... Ale to dla mnie taka płyta z rozpędu - to nie zarzut, tylko stwierdzenie że byli w takim ciągu że ta płyta nie mogła wyjść im słabo.
Vitalogy ****1/2 - długo się do niej przekonywałem, niespecjalnie mi się podobała i nawet nie wiem dlaczego. Nie łapało i już. Dziś, znając wiele płyt następnych wiem że po prostu nie sprostała chyba oczekiwaniom po "Ten". Jest zupełnie inna. Ale jaka! Jeszcze bardziej wściekła, chora, pełna bólu... Echa śmierci Cobaina obecne przede wszystkim w dwóch ostatnich utworach z których ten drugi jest po prostu wzięty już z innego myślenia o muzyce. Do wściekłych kawałków (początek płyty) nadspodziewanie dobrze pasują tu urokliwe ballady. A "Corduroy" to numer o znakomitej melodii, nie dziwię się że tak go lubią grać na koncertach.
No Code ***** - kocham tę płytę! Jestem w mniejszości, mało kto ją docenia. Dla mnie jest świetna i już. Pearl Jam gra tu nie jak Pearl Jam. Gra jak Tom Petty, jak Neil Young, jak Peter Gabriel, jak choroba wie kto jeszcze... Kolejna po "Ten" dla mnie płyta bez słabego numeru. A zarazem - dla mnie ostatnia wielka płyta w ich dorobku.
Yield **** - jeszcze jest dobrze, jeszcze są utowry niemal genialne. Konkretnie 3 - Zeppelinowy "In hiding", trącący wręcz sześćdziesioną "Wishlist" i brawurowy "Given to fly". Poza tym niestety robi się nudnawo...
Live on two legs ** - bardzo słaby koncert, zupełnie bez żaru zagrany.
Binaural *** - o matko, jak mnie ta płyta nudzi... od niej zaczyna się mój rozbrat z Pearl Jamem i przebijanie ich na moim muzycznym szczycie przez Zeppelinów i Floydów. ŻADNEGO numeru który bym nazwał znakomitym. Najlepsze "Light years" i "Rival" w czasach dawniejszych nie zasługiwałyby nawet na miejsce w szufladzie. A kawałek z ukulele to w ogóle pomyłka.
Riot act ***1/2 - niby mi się podoba ale nie słucham za często. Fajnie że jest ale jakoś nie czuję wielkiej ochoty włączyć sobie. Nawet nie wiem czy przyparty do muru pamiętałbym wszystkie kawałki.
Lost dogs **** - bardzo fajne uzupełnienie. Niektóre z niepublikowanych kawałków są naprawdę świetne. Szkoda tylko że nie ma przecudownej "Crazy Mary", ongiś megahitu na Liście Trojki.
Rearviewmirror **** - zawsze mam problem z gwiazdkowaniem składanek. Wiadomo, znakomite numery ale większość już znamy. Na szczęście jest też kilka dobrych niepublikowanych wcześniej.
Pearl Jam ***1/2 - coś jakby drgnęło, jakby brali drugi czy tam kolejny oddech. Ufam że są na dobrej drodze do powrotu do wielkości. Są tu przebłyski ale niestety - nadal żaden utwór w całości, raczej niektóre fragmenty. Z fragmentami "Gone" i "Inside job" na czele.
edit: Przy "Binaural" zapomniałem o "Nothing as it seems". Naprawdę bardzo ładna rzecz.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
). Może cały koncert by zmienił moje "słyszenie"?
