|
Na scenę wychodzi Markus Reuter. Odpala soundscape. Czy gra jak Fripp? Trochę tak, to oczywiste, ale chyba w jego graniu nieco większa była repetycyjność poszczególnych motywów. Fajne. Po chwili sięga po stylówkę frippertronics, jeszcze fajniej! Robi się gęsto, za bębnami siada Pat Mastelotto i Tobias Ralph. Rusza "B'Boom". Rusza tak, jak w najlepszych rozdaniach The Double Trio. Tak myślę i tak czuję, bo porównać nie będę mógł nigdy. Podczas tego rozpędu na scenę wchodzą kolejni muzycy, jest Tony Levin, jest też Adrian Belew. W jednej chwili rusza "THRAK". Zespół rozstawiony na całej scenie. Publika wniebowzięta. I teraz przychodzi pora na pierdolnięcie. Pierdolnięcie i rozpad w instrumentalnym graniu. Belew sięga po wiertarkę. Tak, znam te wszystkie dźwiękowe niuanse, wszystko znam, wszystko słyszałem, ale nigdy nie widziałem. Nie wiem, czy ten utwór grają dłużej, czy też nie. To mało istotne chyba, bo ważne jest to, że mam ciarki na plecach.
Po tej rozpuście "Dinosaur". Znów jest grubo. Usłyszeć to w takiej wersji, w jakiej należy. Na sześć osób. Potem cofnięcie do "Frame By Frame" i "Sleepless". Zobaczyć Belewa, który gra to wszystko z niebywałą lekkością, śmieje się, tańczy, podskakuje, dokazuje. Król sceny. Tutaj kończy się pierwsza część koncertu, lewa strona sceny znika, na scenie zostaje Adrian Belew Trio. Startują od "b", a potem przechodzą w "Neuroticę" z "Beat". Oczywiście ta druga frapuje efektami, tym, jak Belew je bezbłędnie odpala, zapętla, zmienia, wszystko na pełnym luzie. Trochę tylko żal, że nie zrobili tego w większym składzie. Po tych dwóch kawałkach znikają. Na scenie zostaje Stick Man (Reuter, Levin, Mastelotto). Jadą z autorskim "Crack In The Sky", który jest taki jak większość ich repertuaru. Świetnie się patrzy, przyjemnie słucha, ale brakuje w tym wszystkim czegoś. Troszkę za dużo zabawy, trochę to odległe od moich rejonów. Nadrabiają potem "VROOOM VROOOM" (i znów pytanie: dlaczego nie na pełen skład?) i wyskakują z dwójką "Larks". Dobijają do momentu kulminacyjnego i na solówkę po grzmocącym basie wpada Belew. Odlot. Kolejny potężny cios. Teraz powinna nastąpić dygresja o tym, jak AB był istotny w King Crimson, ale to może potem... Konfiguracja zostaje ta sama. Stick Man i Adrian Belew. Odpalają "Three Of A Perfect Pair". No, rozpływam się......... A chwilę później jest jest jeszcze potężniej. NA scenie zostaje Levin i Belew. Stoją przy mikrofonach i lecą z "Matte Kudasai". Tylko duet, tylko te potrzebne dźwięki. Najbardziej liryczny i jeden z najbardziej magicznych momentów tego występu, te wspaniałe dwugłosy, piękny muzyczny dialog w ramach jednej piosenki.
Teraz Levin znika, wraca AB Trio. Lecą z "e" i "Young Lions". Potem wraca Stick Men i zapodają "Open, Pt. 3 - Truncheon " (z repertuaru Stick Men), "Breathless (z "Exposure" Roberta Frippa) i fragmenty "Ognistego ptaka" Strawińskiego. Ten ostatni fragment trochę wymęczony. 40 lat temu to mogło działać - The Nice, ELP i dziesiątki innych transpozycji klasycznych kawałków... W wykonaniu Stick Men to nudziło niestety. Nic to jednak, bo na scenie już montuje się duży skład. Bębniarze zamieniają się miejscami, wreszcie widzę Pata. Grają "One Time". Lirycznie, jak z płyty, jak trzeba. Co ciekawe głos Adriana przez te wszystkie lata nie zmienił się. Śpiewał świetnie, wyglądał tak, jak pamiętam go z fotek sprzed 10-12 lat. Totalna świeżość na scenie. No i w tym momencie wchodzi riff z "Red". Zero pytań. Przejście w "Indiscipline" poprzedzone długaśnym dialogiem perkusistów? Przepyszne. No a potem bisy. Musiały być. Pierwsze wyjście to "Elephant Talk". Drugie to "Thela Hun Ginjeet". Nieziemskie wersje. Trzeciego bisu nie ma. Całość występu trwała dwie godziny czterdzieści minut.
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
trochę mnie wczoraj ten koncert kopnął, więc bez recenzji się nie obejdzie. a ta wkrótce mam nadzieję.
Nie widziałem tylko szefa....
